23-01-09

borstkankercijfers

Maanden van afwezigheid en toch af en toe nog reacties krijgen van mensen die regelmatig nog eens komen piepen en vol ongeduld wachten op een nieuw berichtje, of voorzichtig vragen of alles wel oké is met me. Het streelt mijn ego, toegegeven.

De lust tot schrijven op de blog is me compleet vergaan na een incident met een fake blog. Ik heb geen zin er over uit te weiden. Het was niet prettig om mee te maken, maar de gebeurtenissen zouden wel een goede plot voor een boek kunnen opleveren, laat ik het zo bekijken.

Los hiervan was er gewoon ook niets meer te vertellen, borstkankergewijs dan. Ik behoor nu tot de gelukkigen die slechts nog om de zes maanden op onderzoek moeten. Ik heb steeds minder de behoefte om over borstkanker te praten. Die periode ligt steeds verder achter mij en ik vind het niet gezond daar te blijven in wroeten.

Maar nu kruip ik toch nog eenmaal in de pen naar aanleiding van het bericht deze ochtend in het nieuws: nergens zoveel borstkanker in de Europese Unie als in België. 138 vrouwen op de 100 000 in België horen jaarlijks dat ze borskanker hebben. Dat cijfer verbaasde me niet, maar de uitleg die er op volgde deed me de wenkbrauwen fronsen. De hoge cijfers in de westerse wereld zouden te maken hebben met het  feit dat meisjes en vrouwen steeds vroeger en langer blootgesteld worden aan oestrogenen. We menstrueren steeds vroeger en krijgen later kinderen, zei de professor op de radio. Met de pil zou het niets te maken hebben. Dat vrouwen oestrogenen slikken na de menopauze om de nevenwerkingen tegen te gaan is wél een factor, en de oestrogenen in ons drinkwater en de hormonale werking van sommige chemische stoffen in ons drinkwater ook weer wel.

Maar de pil? Nee, die heeft er niets mee te maken! Dat we massaal de pil slikken om die kinderen pas op latere leeftijd te krijgen, is de logica zelve. Mijn vriendinnen tenminste nemen allemaal de pil. Er is er slechts hier en daar een die het al jaren met het capotje doet. Dus hoe kunnen ze bewijzen dat uitstel van zwangerschap wél, maar het nemen van de pil de kans op borstkanker niet beïnvloedt?

Mijn garnalenverstand kan niet alles bevatten, ben ik me van bewust, maar mijn gezond boerinneverstand zegt me wel dat er toch minstens verband moet zijn!Komaan, waar elders ter wereld wordt evenveel de pil geslikt? En bovendien: hoe komt het dan dat vrouwen in onze contreien vroeger beginnen te menstrueren? Evolutianair gezien is dat toch onzin? We blijven allemaal gezellig bij mama en papa wonen en we studeren langer, dus we verlengen onze onvolwassen tijd. Dan zou het lichaam toch moeten volgen en juist later beginnen voortplantingsklaar te zijn, in plaats van vroeger?
Wat is het dan in ons milieu die meisjes van acht en negen in de vruchtbare periode catapulteert?
Dat de mannelijke vruchtbaarheid onder invloed van oestrogenen in het drinkwater achteruitboert, is in de media al meermaals vermeld. Dus lijkt het me logisch dat kinderen van dat oestrogenenwater ook vroeger beginnen te menstrueren, toch?

Indertijd was er een machtige lobby aan het werk, die al van in de jaren vijftig wist dat roken longkanker veroorzaakte. Die lobby is er tot ver in de jaren tachtig in geslaagd dat wetenschappelijk feit voor de wereld te verbergen. Omdat daar een miljardenindustrie mee is gemoeid.

Is het dan bijzonder paranoia van mij dat ik een donkerbruin vermoeden heb dat er krachten aan het werk zijn die proberen een waarheid te verdoezelen over borstkanker?

10:06 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-09-08

je leraar herkennen

Uma en ik eten alleen, Chris is naar de Spaanse les. Uma's oneindige stroom van gekwebbel onderbreekt ze slechts als ze me een vraag heeft gesteld en op een antwoord wacht. Als het antwoord niet snel genoeg komt, verschaft ze me meestal de uitleg zelf.
Af en toe, als ik nadenkend frons, scheldt ze me het antwoord kwijt met een wijsneuzerig: 'te ingewikkeld om uit te leggen, mama?' 
Dan glimlach ik: 'ja, te ingewikkeld zoetje.'
Vanavond verneem ik van haar hoe men houten kistjes in elkaar zet, vervolgens moet ik uitleggen hoe men hout maakt, en als laatste wil ze weten waarvan men vork en mes vervaardigt. Dat laatste procédé vind ik net iets te technisch om uit te leggen. Ik frons en verwacht haar kwijtschelding al, maar ze valt plots stil.

Dan vraagt ze: "mama, waarom vertel je me nooit meer verhaaltjes uit je hoofd?" In Peru verzon ik verhaaltjes tijdens het stappen, om dit voor ons allemaal een beetje lichter te maken. Het verhaaltje van de Kolibri die niet achterwaarts kon vliegen is nog een tijdje hier in België meegegaan, maar bij gebrek aan stevige bergen en stevige wandelingen is mijn bron een beetje opgedroogd. Ik val tegenwoordig voor het voorlezen bij het slapengaan gretig en lui terug op de kant en klare boekjes van Kikker, de Kleine Prinses en een assortiment  Disney-klassiekers.

Ik antwoord haar niet geheel naar waarheid, ondertussen hopend dat ik de Kolibrie niet weer zal moeten bovenhalen, dat ik nieuwe verhaaltjes eerst moet opschrijven. Als ik een nieuw heb, vertel ik het wel, beloof ik haar.
'O, maar uit je hoofd, dat gaat heel gemakkelijk hoor!' zegt mijn onversaagde kleine, en ze zegt de eerste zin van het verhaal van beer. Dan de tweede zin. Ik zie haar al vertellend verzinnen en al verzinnend vertellen. Ik kijk eenvoudigweg hoe ze dat doet en ik zie hoe ik dat moet doen.
Hier onder in première, het eerste verhaal van mijn dochter. 

  beer

 Het verhaal van beertje.grote beer

Beertje zat verdrietig op een bank. Hij verveelde zich. Hij zag iemand lopen en die zei: hallo beertje. Het was mama beer.
Beertje was blij.
Plots sprong er een grote draak uit de bosjes. Die wilde hen opeten. draak
Toen kwam de jager. Toen waren ze veilig.

jager

En het is gedaan.


"Zie je, zo moet je dat doen," voegt ze er aan toe. "Weet je hoe ik dat doe? Ik heb eerst een beer in mijn hoofd, en dan krijg ik een beeld van een grote beer, en dan komt de draak en dan de jager. En dan de bank. Et voilà!"
En dan voegt ze er vertrouwelijk aan toe: "Alé, dit was nu maar een kleintje, hé..." en ze maakt een wegwerpgebaar.
Ik schiet in een onbedaarlijke lach.

Er is zo een gezegde van een meester en leerling en hoe die omdraaien maar ik kom er niet direct op. Ik heb in ieder geval mijn leraar herkend.

                                      

 

 

20:32 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

05-09-08

Kris

Achttien maanden geleden nam ik deel aan het revalidatieprogramma Eu'Reka in het UZ. Door sport en informatie kregen we twee keer per week handvaten aangereikt om er weer bovenop te komen na de behandelingen. We waren maar met vijf, een gezellig klein groepje. Dat riep op zeker moment bij mij een lugubere associatie op met het cijfer dat ik op een site had gevonden; namelijk dat één op vijf borstkankerpatiënten na vijf jaar niet meer leeft.

Die verschrikkelijke gedachte  is waarheid geworden. Kris, de oudste en sportiefste van ons groepje, is vorige week gestorven.

Sedert vorig jaar november waren Kris en ik verbonden in een intens project: zij wilde graag haar levensverhaal schrijven voor haar kleinkinderen en ze wilde graag dat ik haar daar bij hielp.
Ik was er aan begonnen in de wetenschap dat het geen eenvoudige opdracht was. Zou ik dat wel aankunnen? Zou het me lukken de gepaste afstand tot dit verhaal te bewaren: dicht genoeg om het te voelen, maar veraf genoeg om het objectief te bekijken? Zou ik het aankunnen naast Kris te zitten en nabij te blijven bij al haar gevoelens, gedachten, frustraties? Zou ik bang worden voor mijn eigen aftakeling en dood en zou ik haar daar bij in de steek laten?
Geen van mijn angsten kwamen uit, ook al omdat Kris geen drama queen was. De zaken gingen eenvoudig zoals ze gingen. 
Kris twijfelde wel vaak over het aanvaarden van nog een behandeling of niet, maar ze uitte nooit een klacht of boosheid omwille van het feit dat ze terminaal was. Ze deed niet luchtig over de zware lichamelijke lijdensweg die ze moest gaan, ze moffelde het ook niet weg. Ze vermeldde het even en richtte haar aandacht toen op wat haar echt bezighield: haar kinderen, de kleinkinderen, het boek.
Ik had veel tristesse verwacht tijdens het samenwerken aan dit boek, want als in het aangezicht van je dood terug kijkt op je leven word je zo meedogenloos geconfronteerd met alles wat je los moet laten. En er is heel wat los te laten. En de moeilijkste zijn niet die dingen die zijn geweest, maar juist dat wat nooit is geweest. 

Maar wat hebben wij vaak gelachen en gegibbeld. 't Was alsof met het terugduiken in haar kindertijd en jeugd, dat kind en jong meisje weer in haar doeningen werden opgenomen. Dikwijls zat daar in haar ogen een ongelooflijk levenslustig meisje, gevangen in een ziek lichaam. De deugnieterij spatte er af.
Dat beeld neem ik van je mee, Kris.

Eén keer vroeg ze me: zou jij me kunnen helpen?
Om te genezen? vroeg ik.
Neen, dat is niet mogelijk, zei ze zacht. Om het draaglijk te maken.

Bij alle bedenkingen die ik me vooraf had gemaakt, had ik één ding niet ingecalculeerd. Dat ik zoveel van haar zou gaan houden, dat het verlies mij nu fysiek pijn doet.
Kris was een vrouw waar je eenvoudig van ging houden.

Volgende week is het boek af. Het zal ingebonden, met een mooie kaft, nagezien door een corrector en een redacteur, gedrukt zijn.
Twee weken te laat.
We waren maar twee weken te laat.
Hoewel het boek niet voor publicatie is bedoeld, neem ik hier toch de vrijheid een stukje van Kris haar boek, dat op verzoek van haar familie op de begrafenismis is voorgelezen, op mijn weblog te publiceren. Als ode aan een mooie vrouw.

Loslaten

 Loslaten, niet zo gemakkelijk.

Ik dacht dat ik mijn kinderen opgevoed had tot zelfstandigheid om hun eigen weg te kunnen gaan. Maar jongens, dat deed pijn toen de oudste thuis vertrok! Toegegeven, het kwam als een donderslag bij heldere hemel, van de ene op de andere dag, maar het voelde aan alsof er een stuk van mij weggerukt werd. Tranen met tuiten heb ik gehuild.

De weg werd echter geëffend. De volgende kinderen volgden vrij vlug, maar veroorzaakten niet langer zo een heftige reactie. Plots was het heel stil in ons huis. Een hele aanpassing. We deden veel te veel boodschappen en kookten veel te grote porties. Maar van een leeg nest syndroom hadden we niet al te veel last want plots vonden we tijd om te reizen. Mooie reizen hebben we gemaakt, weliswaar meestal in functie van het bedrijf, maar met een extra grote dosis persoonlijke inbreng. De helft van de wereld hebben we bezocht. Hierbij was het ons niet te doen om gebouwen of oude ruines maar om de natuur en vooral om de mensen en hun levenswijze. Vreemde culturen opsnuiven en ze met respect benaderen. Andere gewoonten en andere gastronomie leren waarderen. We kwamen telkens verrijkt terug thuis.

Azië bezochten we meest frequent. Geen toeval, we hadden zakenpartners in Taiwan en in China en een zoon in Jakarta. Bezoek aan kinderen – die op eigen houtje de wereld aan het verkennen waren – bracht ons in Latijns – Amerika en Afrika. Weerom fantastische belevenissen. Dichter bij huis waren het korte trips naar Italië en vooral naar Spanje die ons bekoorden.
Jammer voor mij dat er in dit laatste land nog een paar onontdekte regio’s liggen. Ook hier moet ik leven van de mooie herinneringen en beseffen dat er geen hoop meer is op meer.

Maar ondertussen was de vreugde der vreugden in ons leven gekomen: al de kleinkinderen!

Wat een prachtig moment is dat telkens: zonder pijn het liefste wezentje van het moment verwelkomen. Met wat een trots wordt het de eerste maal in onze armen gedragen. Emoties allerhande schieten naar boven: dit is om van te houden, om te koesteren, om te verwennen. En je maakt plannen: je zult er samen mee knutselen, spelen, ravotten. Naar theater en bioscoop gaan. Gaan zwemmen en naar zee. En bovenal, je zult er boottochtjes mee kunnen maken. En overnachten op de boot. En inderdaad, ik heb genoten van de activiteiten die we samen mochten beleven.

Het doet me daarom nu des te meer pijn dat ik dat alles moet loslaten. Ik houd zo van mijn kleinkinderen en ik kan nog zo weinig voor ze doen. Daarom hoop ik dat ze aan deze schrijfsels iets hebben en ze me zullen blijven herinneren….

 

13:40 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-08-08

Kris

Waar ik dankbaar voor ben

Vorig jaar in april schreef ik in een stukje dat een op vijf borstkankerpatiënten vijf jaar na de diagnose niet meer leeft. Dat koele cijfer had ik ergens op een website gelezen en het werd een levensecht monster op het moment dat ik om me heen keek naar ons groepje Eu'Reka deelneemsters: wij waren met vijf. Ik kreeg toen de wind van voren van mijn revalidatievriendinnen, die het schokkend vonden wat ik had geschreven. Voor hen moet het overgekomen zijn alsof ik de wisse dood van een van ons aan het voorspellen was. Dat had ik niet zo bedoeld, natuurlijk, ik had alleen willen uitdrukken dat het cijfer daar zo levensecht voor me stond. 
Het meedogenloze cijfer heeft toegeslagen. Kris is deze week gestorven.
 

 

18:19 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-08-08

tepelreconstructie....the sequel

"Goed nieuws mevrouw, we kunnen de tatoeage die gepland is voor september naar deze maand verleggen. Past die datum voor u?" De verpleegster van de afdeling plastische chirurgie meldt het me aan de telefoon met een opgewektheid alsof ik de lotto gewonnen heb.
Mijn rechterborstje krijgt prompt een steek en ik leg er beschermend mijn hand over. Twee jaar na de operatie doet mijn borst nog altijd pijn en is door oedeem nog steeds een dikke maat groter dan de andere. Het is een pijn waar ik aan gewend ben geraakt, eigenlijk voel ik ze enkel nog als ik er op ga liggen of als Chris iets te enthousiast doet.
Nu ik dit schrijf bedenk ik dat ik die pijn op veel ander momenten ook voel, maar dat veel toch onbewust wordt. Mijn bewuste geest vergeet dat er pijn is, mijn lichaam vergeet het niet. Als ik door een grote menigte loop bijvoorbeeld, op een concert of als ik me aan de toog een weg moet banen om aan een drankje te geraken, is dat altijd met mijn arm beschermend rond mijn borst. Eén stomp ertegen en ik klap in elkaar van de pijn. Dat heb ik spelend met Uma al een paar keer mogen ondervinden.
Het is niets ergs, het hoort er gewoon bij zoals al de rest waar ik nauwelijks nog bij stil sta, maar nu die vriendelijke verpleegster er zo over begint, is het plots weer heel erg op de voorgrond.
Ik leg haar uit dat het opnieuw zetten van de tatoeage eigenlijk weinig zin heeft als ik niet ook de tepelreconstructie opnieuw laat doen. Er is namelijk nauwelijks een tepel blijven staan, een jaar na de vorige reconstructie. Eventjes stak het nieuwe tepeltje zijn kopje fier omhoog om dan - teleurgesteld over die koude buitenwereld? - voorgoed weer in mijn borst te zinken.
Wie zich herinnert hoe mijn vorige avontuur bij de 'tepeltjesmaker' verliep, zal wel kunnen invoelen dat ik er niet bepaald om sta te springen nog eens die lange naalden voor de verdoving in mijn borst te krijgen. Toch, flitst het door mijn hoofd, en dan komt de Zuinige in mij naar boven, is het een beetje spijtig: ik heb tenslotte 600 euro betaald voor een tepel die er niet staat. En misschien kan ik aan de chirurg duidelijk maken dat dit erge pijn doet en dat ik liever zonder verdoving onder het mes ga. Doe ik wel aan zelfhypnose of zo. Dus ik vraag aan de verpleegster of de reconstructie van de tepel ook 'in garantie' is, net als de tatoeage.

Ze grinnikt. "Zo heb ik het nog nooit horen uitdrukken, mevrouw, maar ik vermoed van wel. Ik ga het even na en bel u zo spoedig mogelijk terug."

Dat geeft me de tijd er even bij stil te staan. Ik ga in de hangmat hangen.
Ik twijfel. De zaak netjes laten afwerken of het laten gaan? Ik bekijk mezelf in gedachten goed. Eigenlijk zie ik het zelf nog nauwelijks, het litteken, de mislukte tatoeage. Ik heb er verdorie al eens mee in de gazet staan pronken, dus schamen doe ik me er zeker niet voor. Integendeel, twee jaar na datum zie ik mijn rechterborst als een heldin. Veel doorstaan, beetje gehavend, maar best nog wel mooi.
En het is met gepaste trots dat ik de afspraak voor 'de plastische chirurgie in garantie' annuleer.
Het voelt goed zo.

09:45 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-08-08

Reiki inwijdingsweekend

Twee jaar geleden, toen het tot me doordrong dat doorwerken tijdens chemotherapie geen optie was, moest ik een hele reeks nare telefoontjes doen om al mijn activiteiten op te schorten. Ik begon met de annulering voor de vormingen over ouderenmishandeling, mijn toenmalige free lance job. Daarna moest ik al mijn psychotherapiecliënten op de hoogte stellen van mijn ziekte en hen doorverwijzen. Geen makkie. Ik weet heel goed welke drempel mensen moeten overwinnen om in therapie te gaan, zichzelf bloot te geven en vertrouwen te stellen in de therapeut. Naar iemand anders gaan is geen gemakkelijke overstap.

Tot slot, en toen aarzelde ik, moest ik het Reiki inwijdingsweekend dat zes maanden later zou plaatsvinden, ook afbellen. Ik kon niet garanderen dat ik er al weer zou 'staan'. Een inwijding is een krachtig individueel proces voor iedere deelnemer én een groepsproces. Als trainer moet je daarvoor sterk staan. 
Een inwijding geven is een prachtige, ontroerende, diepgaande ervaring waarbij ik telkens opnieuw verbaasd sta over de zielsverbinding die tot stand komt tussen de deelnemers onderling, en mezelf. Dus is het nu vol trots dat ik kan zeggen dat ik er eindelijk weer 'sta' als Master, en ik deze mooie ervaring opnieuw kan doorgeven.

INWIJDINGSWEEKEND 2008
REIKI EERSTE GRAAD

  • VRIJDAG 21, ZATERDAG 22, ZONDAG 23 NOVEMBER in Villa Oriental in Redu www.villaoriental.be
  • Prijs € 350,-
    Syllabus, overnachting en alle maaltijden inbegrepen. Als je in de buurt van Gent woont, kan je gratis meerijden
  • Maximum grootte groep: 5 personen. 
  • Inschrijven per mail mamafrau@telenet.be of telefonisch 0473 91 98 77
    De inschrijving wordt pas definitief na overschrijving van €50 met vermelding ‘Reiki 1 ‘ en je naam. op rek nr 979-6266084-83
  • Nog vragen? Bel me gerust. Wil je eerst eens een Reiki sessie 'proeven'? Maak een afspraak op telnr 0473 91 98 77 

Wat kan je verwachten op een Reiki inwijding?

Het weekend begint op vrijdagavond om 17u en eindigt op zondagavond om 17 uur.

Ik besteed op de eerste avond veel aandacht aan aankomen en de groepsvorming. Op de tweede dag leer je de geschiedenis van Reiki, de grondbeginselen en de handposities voor jezelf en voor anderen.

Op zondag vindt het inwijdingsritueel plaats en oefenen we op onszelf en op elkaar.
Als je bij mij een inwijdingscursus volgt, houdt dat in dat ik je als Master bijstand verschuldigd ben. Dat wil zeggen dat het leerproces niet stopt als het weekend stopt: je kan in de daaropvolgende maanden steeds bij mij terecht met je vragen en om te oefenen. Ik richt op regelmatige basis oefenmomenten met andere Reiki 1 healers in.

 

13:47 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-08-08

motorfilosofietje

3000 km achterop de motor doorheen Oostenrijk, Italië en Frankrijk, met niets anders te doen dan mijn fantasie de vrije loop te laten, leverde voldoende inspiratie op voor vijf boeken. 
Maar voorlopig hou ik het bij een vingeroefening op de blog.  

Toen we de Mont Blanc tunnel net door waren, op weg naar huis, viel me op hoe je de graad van betutteling van een land uit vormgeving van hun wegen kan afleiden. Hoe meer lijntjes de baan afbakenen, hoe meer de bewoners (graag) bij het handje worden genomen. Hoe meer stippellijntjes op de weg, hoe meer je leven uitgestippeld wordt.
Aanleiding tot dit motorfilosofietje: het gevoel van vrijheid dat ons overviel zodra we in Frankrijk waren. We stopten langs de weg voor een koffietje, haalden diep adem en in dat ademhalen zat een langgerekte 'haaaaa!', zoals je doet als je thuis komt na een lange reis.

Bij mij is dit gevoel van thuiskomen gedeeltelijk te verklaren door mijn genen: mijn grootmoeder van vaderskant was Française en wij zijn jaren lang bij Grand mère, onze overgrootmoeder die tot haar dood in Frankrijk woonde, op bezoek gegaan.
Chris voelt zich vooral thuis bij de Franse je m' en fous mentaliteit, die zich weerspiegelt in hun huizen, wegen en wegcode, de Fransen hebben namelijk niet die obsessie met vangrails en waarschuwingsborden zoals wij die hebben.
Het is waar, de autostrade ziet er uit als elke andere, maar eens op de secundaire wegen proef je het ware karakter van de Fransman.

116px-Bordenpark07

Moet je bij ons eens op letten: is er bij ons bijvoorbeeld ergens een bocht die je heel eventueel een beetje kan missen, moet je je vooraf een weg banen door een verkeersbordenbos: borden voor snelheidsbeperking, voor 'gevaarlijke bocht' en afboordingen met rood-witte pijlen. In de bocht zelf vind je vangrails uiteraard, zelfs op die plaatsen waar je hoogstens in de gracht zou belanden als je na al die waarschuwingen toch nog zou missen. 
Is er ergens een ongeval gebeurd door een roekeloze chauffeur, schieten er prompt waarschuwingsborden, flikkerlichten en flitspalen uit de grond. Geen mens die er aan denkt dat ook met al die palen ongevallen niet te vermijden zijn. Integendeel, kan je er nog tegenaan knallen ook.

Ze hebben het ooit eens uitgetest, maar ik weet niet meer in welk land dat was. Ze namen alle verkeersborden en verkeerslichten weg, iedereen ging vanzelf risico's inschatten en verantwoordelijker rijden. Het ongevallencijfer daalde significant. 

ICAHID2RNCA1ZN3IYCA1CWZJPCAT240M5CATL8299CA001KIMCAEFWNVWCAI6C0CXCATI87F5CASG8L2VCA1CL1R6CABFHUUCCAYGVD0UCA3KZ1A6CAJVUEUCCAWDDG5KCA428HW4CA9KV38YCA48R16H

In de franse bergen kronkelde de weg zich ongecompliceerd langs diepe ravijnen omhoog, zonder vangrails, noch witte lijnen op de weg, met aan de voet van de klim slechts een waarschuwing: bochtenwerk. 
De franse overheid zegt, als een moeder die wel vertrouwen heeft in haar kroost, eenvoudigweg: "Ik waarschuw je één keer. Dit is een bergweg met veel bochten, voorzichtig dus. Veel pret!"
Onze overheid echter begint aardig wat overeenkomsten te tonen met het prototype van de overbezorgde mama, die haar volwassen nakomelingen binnen de lijnen van een gevarenvrije box met stootkussens rondom wil houden. Veilig, toegegeven, maar Chris en ik krijgen er de wubbekes van.

Wij Vlamingen zijn zo gekweekt dat de overheid ons vertelt waar we bang voor dienen te zijn en waartegen wij beschermd moeten te worden. Frappant voorbeeldje van een tijdje geleden. Chris kreeg een brief van zijn verzekeringsmaatschappij waarin hem meegedeeld werd dat de premie een beetje verhoogd was, omdat er nu een verzekering tegen terroristische aanslagen bij zit. Dit is géén grap! Het is een wettelijk verplichte verzekering. Hij las het me verbijsterd voor. Ik was al even perplex. Waar en hoe is er zo een wet ingeslopen? Wie in godsnaam daar op die ministeries laat zich zo de daver op het lijf jagen, dat hij iedereen meent te moeten beschermen? En wat mij hierin nog het meest schokt, is de vanzelfsprekendheid waarmee een impliciete boodschap 'terroristisch aanslagen in ons land zijn een bijzonder groot risicowaar je je tegen moet indekken!' wordt meegegeven en dat de publieke opinie daar niet tegen reageert.
Alowa! Wie vergroot hier nu het onveiligheidsgevoel? 
Een hospitalisatieverzekering is niet verplicht in ons land, terwijl iedereen wel eens in een ziekenhuis belandt. Hoeveel mensen ken jij die slachtoffer waren van een terroristische aanslag?
Bon, terug naar de filosofie van het motorrijden. Ook uit de reacties van andere weggebruikers op een motard kan je veel afleiden. Jessica, een Nederlandse waarmee we op een avond in Thailand volkskarakters zaten te vergelijken, leerde ons: "Nederlanders willen graag het braafste kindje van de klas zijn. Ze gieten alles in regels en willen niets liever dan mooi die regels volgen."
Daar dacht ik aan toen haar theorie werd geïllustreerd tijdens een file tussen Nancy en Metz. "En als iemand anders de regels niet braaf volgt, staan ze knibbig met het vingertje te zwaaien," stelde ik vast, toen we tussen de auto's door laveerden. Fransen namelijk schuiven een metertje naar links en naar rechts op zodat motards ruim baan hebben. Nederlanders gaan hardnekkig meer langs de witte lijn tussen het tweede en derde baanvak rijden, zodat je met de motor niet door kunt. 

Thuisgekomen, als we niet geheel tot onze verbazing vaststellen dat het communautaire gekakel nog steeds niet is opgelost, bezorgt het gedrag van de Nederlanders op de snelwegen Chris nachtmerries. Stel je voor dat ze er ooit werk van maken Vlaanderen aan Nederland te hangen....images

 

10:45 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |