03-09-07

tettenfeest- ode aan mijn vrienden

Afgelopen vrijdag vierde ik samen met vier borstkankervriendinnen het begin van de rest van ons leven. We noemden het 'ons tettenfeest', omdat onze attributen (lees: borsten en tepels) weer zo goed als compleet zijn.

Ik had me voorgenomen aan het begin van het feest een pakkend woordje te zeggen om duidelijk te maken, dat het beperkte groepje genodigden hun aanwezigheid op dat feest te danken hebben aan het feit dat ze in het afgelopen jaar, maar sommigen van hen al heel mijn leven, een lichtpunt zijn geweest voor mij in deze donkere tunnel. Het toespraakje mocht  twee zinnen duren en ik had dus gewoon bovenstaande zin kunnen zeggen. Maar dat is me niet pakkend genoeg, en dus liep ik al een week te sjieken op een gepast verhaaltje, liefst eentje dat  mijn publiek zou raken, maar dat ík zou kunnen vertellen zonder te staan grienen. 

Dus sneuvelde het verhaal van die zondagmiddag in november dat ik, aan het absolute nulpunt van mijn energie gekomen, miserabel en verdrietig, lukraak naar 20 vrienden sms 'jes begon te versturen, ongeveer met de boodschap: ik kan een opkikker gebruiken, kom je langs? Ik verstuurde er zoveel, omdat ik dacht: op zondagmiddag zal wel niemand vrij zijn. En trouwens: wie heeft er nu zin om  op een gure herfstdag, bij een triestige, zieke mens te gaan zitten? Ik schrok me dus een ongeluk toen ik binnen de vijf minuten van alle twintig reactie kreeg. Abrupt stopte ik met sms jes versturen, en bekende stilletjes aan mijn ventje: "euh, zoetje, er komt zo dadelijk bezoek."

"Leuk, van wie?" vroeg hij.

"Euh, dat zal je wel zien..."

Ik was nog niet goed uitgesproken, of de een na de andere vriend stuikte hier toe. Ik had niet de kracht uit mijn zetel te komen, ze schrokken toen ze me zagen. Maar toen maakte ik hen duidelijk dat dat ik weliswaar geen kracht had om een gesprek te voeren, maar dat ik zo nood had aan gezelschap. Ik zei dat ik alleen maar een beetje wilde zitten en kijken. Daar deed niemand raar over.

En zo zat ik daar, ik weet dat ik er dof en levensloos uit zag, met een dekentje over me heen, in mijn zetel, met vele vrienden rond mij. Ze praatten en ze lachten en ze vertelden moppen en ze dronken trappist. En ze namen zelf hun drank uit de ijskast toen Chris genoeg heen en weer had gedraafd om iedereen te bedienen. En af en toe gaf er een een knipoog of een streelke. Of hield iemand mijn hand vast.

En ik, ik genoot van het luisteren naar hun gekwebbel en gezever, van hun goedmoedig geplaag. Ze maakten de wereld weer normaal voor me. En ik werd van hun warmte en leven weer warm en levend vanbinnen.

Ik koester  die dag nog steeds als een van de mooiste uit mijn kankercarrière.

Maar dat verhaal heb ik dus niet verteld. Daarmee dat ik het hier vertel. Hoe bevoorrecht ik me voel, dat ik  zo veel echte, warme vrienden mag hebben.

17:09 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Bij het lezen van je verhaal kreeg ik koude rillingen. 'k Hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Groetjes
Katy

Gepost door: Katy | 04-09-07

Feestje Dat is een heel aandoenlijk verhaal.
Wij zijn niet kunnen ingaan op de uitnodiging om allerlei redenen,maar ik hoop dat jullie met volle teugen genoten hebben,
Groetjes van de Ma van Elly,zij is momenteel in Kreta! (ZIE WEBLOG ELLY)

Gepost door: Ma Elly | 08-09-07

Hey Freya,
Ben heel blij af en toe weer stukjes van jou te kunnen lezen, heb ze gemist! Heb jou ook net gezien op tv op de zevende dag, goed gedaan zeg! Enne, als je kaarten voor den Bruce hebt wil ik gerust mee gaan! Ik hoor je wel.
Dikke kus

Gepost door: Isabelle | 09-09-07

=^..^= kippevelverhaal.... schitterend....
Amai wat een gelukzak met zoveel échte vrienden!!!!

Gepost door: Talleke | 12-09-07

Zo mooi Dit verhaal zet de kern van het leven in zachte kleuren neer. Dankjewel om die mooie gebeurtenis te delen.

Gepost door: Jef Geldof | 12-11-08

De commentaren zijn gesloten.