09-11-07

Angsthaas.

 Veertien dagen al weet ik dat hij er is.
Hij begint altijd als een klein eitje, zo onopvallend dat ik er gemakkelijk over kijk. En terwijl ik niet kijk, groeit hij.
Tot hij zo groot is dat ik hem voel bij elke beweging.
Ergens in mijn buik zit hij: een groot ei, met een heel sterke schaal. Onwrikbaar.

 

eiMijn verstand weet dat er een angsthaas in zit en begint er dan ook met alle kracht tegen aan te duwen om het weg te krijgen. Maar ze heeft er niet echt vat op. 
Dan schrijft mijn verstand de schaal vol met de redenen waarom ik bang ben geworden, alsof ik met deze toverwoorden het ei  kan'wegschamoteren'. Die redenen ken ik heel goed:
Het ei ontstond toen ik het boek las van Frieda Joris 'Ontboezemingen over borstkanker'. Veel van wat ik las was nieuw voor me, bijvoorbeeld dat metastasen in de oksel de prognose ongunstig beïnvloeden. En dat dokters soms verzwijgen wat ze werkelijk denken, namelijk dat ze je niet veel kans geven. Meteen denk ik: "heeft mijn oncoloog de waarheid tegen mij gezegd?"
Wat het ei deed groeien was een verhaal van mijn vriend Danny: hij vertelde veertien dagen geleden over zijn nichtje, die onlangs te horen kreeg dat ze uitzaaiingen heeft in de lever, de longen en de botten, twee jaar na de eerste bahandeling. Ze krijgt nu palliatieve chemotherapie. Dat wil zeggen: chemotherapie om het leven te rekken. Genezen is niet meer mogelijk.

Slik.

'Natuurlijk word je daar bang van,' vertelt me mijn verstand. ‘Maar het hoeft niet te betekenen dat het ook jou zal overkomen, niet?'
Dat helpt me om het ei even te negeren.
Maar het ei verdwijnt daarmee niet. Het blijft gewoon zitten.

‘Luister,' redeneert mijn verstand verder. ‘Je bent nu intensief aan dat boek van je aan het schrijven. Daarmee roep je al die enge gevoelens van verleden jaar weer op. Geen wonder dat je bang wordt. Maar verleden jaar is verleden tijd. Dat is angst van toen. Niet meer van toepassing nu.'

Het ei laat zich rustig volschrijven, maar het wordt er niet kleiner op.

‘En bovendien: waarom lees jij ook steeds boeken over mensen die borstkanker hebben gehad?' gaat het verstand verder. ‘Het is alsof je jezelf bang maakt. Hou daar dan ook mee op, dan zal de angst ook wel verdwijnen.'

Daar zit iets in, en ik probeer me uit alle macht op de mooie dingen van het leven te richten.

‘Jàààà! Goed zo!' moedigt mijn verstand me aan. ‘Afleiding zoeken! Je gedachten ergens anders op richten!' Dus hou ik me bezig met praktische zaken en het voorbereiden van terug aan het werk gaan, ga ik uit en maak ik plezier en mediteer ik met nog ietsje meer toewijding. Ik geniet met volle teugen van Chris en Uma.

Het steeds dikker wordende ei probeer ik ondertussen te bedelven onder chocolade. Als dat niet helpt, gooi ik er een paar extra aperitiefjes en dat biertje te veel tegenaan. Eens zien of ik hem kan verdrinken.

Het ei kan drijven.

Als ik ook wel zie dat het allemaal niet helpt, beslis ik het ei te laten zitten tot het vanzelf weggaat. Ik heb er last van, het zit me in de weg, maar ik ken geen manier om het te doen verdwijnen.

Dat duurt tot ik een laatste kleine ingreep moet ondergaan: de laatste fase van de tepelreconstructie is een kleurtatoeage. Klein bier vergeleken met wat ik allemaal heb ondergaan, maar blijkbaar is mijn grens bereikt van wat ik kan verdragen. De chirurg plant een grote naald in mijn borst om ze te verdoven en wrikt die heen en weer, om het verdovend middel goed te verspreiden. Néé, wéér datzelfde als bij de tepelreconstructie! Ik verstijf en bijna roep ik boos: ‘Wees voorzichtig, man! Moet dat nu echt op die manier!?' Maar hij prikt al een tweede keer en wéér wrikt hij de naald heen en weer. Ik kan alleen nog de tanden op elkaar klemmen om het niet uit te schreeuwen.
Na een half uurtje is de verdoving uitgewerkt, maar is de verpleegster nog lang niet klaar met tatoeëren. Als ze mijn vertrokken gezicht ziet, stelt ze voor nog een beetje verdoving bij te geven, maar het zweet breekt me uit als ik aan die gemene man met zijn naald denk en ik zeg haar dat ze door moet gaan, dan maar zonder verdoving.
‘Pijn!' klinkt een klein stemmetje in mijn hoofd. Als een klein kind voel ik mij, dat wil huilen maar niet durft bij de dokter. Straks, als alles voorbij is, ga ik bij mijn mama, beloof ik mezelf.

Dat doe ik ook.   haas

Mijn mama vangt de pijn in de korf van haar schoot en ik mag janken en getroost worden.
Daardoor breekt de schaal van het ei en daar is hij in vol ornaat: angsthaas. Heel even zie ik weer het schrikbeeld van doodgaan en als een echte haas wil ik er vandoor. Weg, weg, weg. Ik daver en ik beef.

‘Ik ben zo bang', zeg ik tegen mijn mama.

‘Ik ook,' zegt mijn mama.
Ik kijk naar angsthaas. Hij krimpt.
‘Ik ben niet altijd bang, hoor mama. Het komt in vlagen.'
‘Dat is precies zo bij mij, liefje,' zegt ze.

Het is alsof angsthaas daardoor gestreeld wordt en plots is hij verdwenen.

't Is niet mijn eerste ontmoeting met hem en het zal mijn laatste niet zijn.

 

 

 

 

 

12:01 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Zou dat niet een normale reactie zijn na wat je allemaal hebt meegemaakt. Ik zie het zo, mijn lichaam heeft me bedrogen en het zal nog een tijdje duren vooraleer ik het terug zal kunnen vertrouwen, als ik dat ooit nog zal kunnen.
Ik voelde me prima voor, nu na, ben ik nog steeds heel erg moe en heb constant rugpijn.
Is het dan niet normaal dat we af en toe eens met een ei zitten.
Groetjes

Gepost door: katy | 09-11-07

lieve freya,
niet te veel nadenken kind,leven vandaag,met volle teugen en zo veel mogelijk genieten van grote en kleine dingen,misschien komt morgen,misschien ook niet,maar laat de angst voor morgen vandaag niet verpesten,,vandaag hebben we(kunnen ze ons niet meer afpakken)en morgen blijft voor ons allen een groot vraagteken en morgen wordt morgen terug vandaag,en zo doen we gewoon verder,niet te veel nadenken.
groetjes
i

Gepost door: ingrid | 09-11-07

Mooi geschreven en ...zo herkenbaar. Ook tien jaar later. En dat begrijpen er maar weinigen...

Gepost door: els | 11-11-07

O zo herkenbaar !
Dank dat je het zo goed verwoordde in beeldspraak, jouw schrijftalent betekent een grote steun voor me, opnieuw zo herkenbaar bij mezelf, en het doet me goed want zelf kan ik het zo niet verwoorden. Een tijd geleden was ik zinnens om een gedicht van jou boven mijn bed te hangen, ik heb het toen niet gedaan, maar nu ga ik het terug opsnorren en zonder pardon 'inkaderen'. Veel groeten! Edda

Gepost door: edda | 12-11-07

heel herkenbaar daar ben ik dus ook bang voor,... dat ik nooit meer niet bang zal zijn...

Gepost door: me, myself | 13-11-07

Blijven leggen! Prachtig verwoord, Freya. Blijf het leggen, dat ei: zo ben je (en zijn anderen met jou) het toch altijd eventjes kwijt.

Veel groetjes

Carolien

Gepost door: Carolien | 13-11-07

De commentaren zijn gesloten.