05-12-07

een dagje ziekenhuis

Met de Humo onder mijn arm en muntjes en chocolade in mijn handtas voel ik me helemaal klaar voor mijn dagje ziekenhuis. Ik heb heel wat op het programma staan.
In de galerij die de doorgang tussen de parkeerplaats en het onthaalgebouw vormt, kom ik de psycholoog tegen.
-Hé! Hoe gaat het?
-Prima, antwoord ik en ik voeg er naar waarheid aan toe: zonet stapte ik uit de auto en dacht ik dat ik me hier in feite wel thuis voel.
-Dàt is leuk, zegt hij.
-Ja hé! Daàg!
In P7, het bestralingsgebouw, loop ik Filip, de knappe verpleger die me altijd hoffelijk op de smalle plank onder de lineaire versneller hielp, tegen het lijf. ’t Is verdorie ferm een proper ventje, denk ik vergenoegd.
-Hé, hoe is’t?
-Geweldig! En met jou?
-Ook goed!
Met opgestoken duim ga ik door naar de wachtkamer, waar in grote manden Nic-nacjes en carolientjes staan, de kleine koekjes waar Zwarte Piet graag mee gooit.
Hé, wat leuk, denk ik.
De meneer in de wachtkamer lacht geamuseerd als ik me direct naar de mand haast en op de stoel vlak er naast plaatsneem.
-‘k Ben erg braaf geweest, verantwoord ik me met een mond vol koekjes. We lachen nog na als de verpleegster me komt halen.

Bij de bestralingsdokter, wiens naam ik niet eens ken, antwoord ik gedwee op zijn routinevragen. Of ik mijn Nolvadex nog neem en of ik veel verdikt ben. Ik weet niet eens wat ik daar eigenlijk kom doen, want hij voelt, net als Van Belle straks zal doen, aan mijn borsten. Jammer dat hij niet een beetje meer op Filip lijkt. Hij mompelt dat mijn bestraalde borst nog steeds warmer is dan de niet bestraalde. Ja, dat had ik ook al gemerkt, maar ik ben blij dat het eens bevestigd wordt. Die bestralingen werken dus nog steeds door.
Prima.

Op weg naar het volgende station neem ik een koffiepauze in de kantine. Gezellig, met mijn boekje, koffie en een koekje. Dan kom ik Martine tegen, de maatschappelijk werkster van de afdeling oncologie en een vroegere klasgenote.
-Hé, wat zie je er goed uit! Ik lees nog steeds mee op je blog hoor!
-Leuk, leuk!
We kletsen gezellig tot het tijd wordt naar mijn volgende afspraak te gaan.

In de wachtkamer van de dagkliniek oncologie is de sfeer helemaal anders. Ik herinner me goed hoe afschuwelijk ik me anderhalf jaar geleden voelde toen ik er zat te wachten op nieuws. Het staat ook nu niet op het voorhoofd van de mensen in de wachtzaal te lezen of ze hier net als ik op controle zijn, of dat ze in bange afwachting zijn van goed of slecht nieuws. Dus hou ik mijn vrolijkheid een beetje voor me.
Er staan bovendien ook geen koekjes die het ijs kunnen breken.
Mijn tijdschrift redt me van al te veel herinneringen.
De Professor komt me halen, geflankeerd door een jonge oncoloog in opleiding, alweer een knappe verschijning. Ik denk dat ze die in het UZ kweken.
Kijk, daar wordt een mens vrolijk van.
De babbel is gemoedelijk, want ik heb per mail aan de professor gevraagd of hij mijn boek- in - wording wil nalezen op medische desinformatie en dat wil hij graag. We keuvelen een beetje over het boek, en dan gaan we zoetjesaan over op de reden van mijn bezoek. Ik vertel dat ik verontrust ben als ik hoor van lotgenoten die hervallen zijn en dat ik dus een onderzoek wil.
Hij gaat er eens goed voor zitten, en legt me nog eens helemaal uit waarom hij daar geen voorstander van is. Ik heb drie doorslaggevende redenen onthouden:
Één: een jaarlijks onderzoek geeft een vals gevoel van veiligheid. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat het sterftecijfer niét hoger ligt bij mensen die geen jaarlijks onderzoek krijgen, integendeel. Stel, ik laat me nu helemaal doorlichten en in januari voel ik hier en daar iets in mijn lijf, heel subtiel. Ik zal mezelf sussen door te denken ‘op de echo was alles ok’ en er is veel kans dat ik, gesust, niet naar de dokter zal gaan.
Twee: een jaarlijks onderzoek spoort slechts in 2% van de gevallen uitzaaiingen op.
Drie: het wachten op de uitslag is lang en wordt door veel mensen als onleefbaar ervaren, alsof je telkens opnieuw die angstige periode moet doormaken als het nog niet duidelijk is of het goedaardig of kwaadaardig is. Zo veel angst voor zo weinig resultaat: is het dat wel waard? 
De Prof opteert er voor om de dingen waar ik me zorgen in maak stuk voor stuk te onderzoeken als ze zich aandienen, zoals die keer dat ik ademhalingsproblemen had en die keer van de steken in mijn zij.
-Jij kent je lijf het best, stelt hij nog. Luister er naar.
Ik ben overtuigd.
Na nog een boel informatie over de menopauzale klachten die ik heb en de nieuwe pillen die ik volgend jaar moet nemen (die de klachten nog gaan vergroten), heb ik bijna een uur bij de prof gezeten.
Tijd voor de lunch! Ik heb afgesproken met mijn nicht Sandra, die in het UZ werkt. We babbelen gezellig over opvoeding van de kinderen en over onze kindertijd en ik moet me haasten om op tijd in de Reiskliniek te zijn, waar Chris en Uma wachten om  onze vaccinaties te halen.

Aan het eind van de dag heb ik het gevoel dat kanker iets bijkomstig is geweest vandaag.
Ik heb vooral veel leuke mensen ontmoet en veel leuke babbels gehad.
Dat het zo moge blijven.

13:26 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Een bewogen dagje, die je prima doorstaan hebt.
Prachtig hoe jij het aanpakt.
Groetjes

Gepost door: katy | 05-12-07

Het móét zo blijven! Hallo Freya

Een goede dokter en een verstandige patiënt: de ideale basis voor succes!

Dus dan krijg je ook geen jaarlijkse radiografie? Ik informeer hier louter voor mezelf, hoor. Mijn zus haar gynaecoloog heeft me destijds aangeraden om jaarlijks borstfoto's te laten nemen, wat mijn huisarts en gynaecoloog toen een goed idee vonden. De laatste jaren doen mijn (weliswaar nieuwe) dokters echter moeilijk over dat jaarlijkse onderzoek, maar ze kunnen me niet echt overtuigen. Misschien moet ik maar eens naar jouw dokter gaan luisteren?

Ik ben er echt van geschrokken dat de straling zo lang nawerkt. Heb je daar veel last van?

Groetjes en nog een goede Sinterklaas!

Carolien

Gepost door: Carolien | 06-12-07

mammo dag Caro,
dat is juist: dt is het enige wat ze bij mij wél jaarlijks doen: een mammografie. Dat is op aanraden ven de borstchirurg en de bestalingsdokter.

Gepost door: Freya Van den Bossche | 06-12-07

Inderdaad, na een tijdje begin je je echt 'thuis' te voelen in het gasthuis. Je begint elke hoekje en elke verple(e)g(st)er en dokter te kennen.
Groetjes en nog een fijne dag.

Gepost door: anita | 06-12-07

hey freya,
maandag zit ik daar ook terug,om half negen op de oncologie,ik moet volgend jaar ook nieuwe pillen krijgen als ik lees van dat de bijwerkingen nog erger zijn,dan hou ik nu al mijn hart vast ik ben nog steeds niet gewend aan de novadex,t,zal wat zijn dan met die andere pillen,ik zal er eens stilletjes over informeren maandag.
groetjes
i

Gepost door: ingrid | 07-12-07

Mooi Mooi Freya! . Als ik je niet meer zie binnenkort, wens ik U , Uma en Chris een heel mooie en deugddoende reis toe! Tot 2008!
Marc

Gepost door: Marc | 08-12-07

Aloha tante.

Pff vandaag moet ik aardrijkskunde en duits studeren. Maar door uitstellingsgedrag begon ik wat te tokkelen op mijn pc en kwam ik terug bij jou.
Het stuk was aangenaam om te lezen:) Je geeft me altijd kracht, hoe diep jij of hoe diep ik ook wel zit.
Hmmm, vind ik wel mooi.
Ik ben momenteel naar een liedje aan het luisteren van Colbie Caillat - Bubbly. Zoek het zeker is op op youtube. Zo simpel mooi.

I've been awake for a while now
you've got me feeling like a child now
cause every time I see your bubbly face
I get the tingles in a silly place

It starts in my toes
& I crinkle my nose
wherever it goes, I always know
that you make me smile
please stay for a while now
just take your time
wherever you go

The rain is falling on my window pane
but we are hiding in a safer place
under covers staying dry & warm
you give me feelings that I adore

It starts in my toes
makes me crinkle my nose
wherever it goes,
I always know
that you make me smile
please stay for a while now
just take your time
wherever you go

But what am I gonna say
when you make me feel this way
I just........mmmmmm

It starts in my toes
makes me crinkle my nose
wherever it goes
I always know
that you make me smile
please stay for a while now
just take your time
wherever you go

I've been asleep for a while now
You tucked me in just like a child now
Cause every time you hold me in your arms
I'm comfortable enough to feel your warmth

It starts in my soul
& I lose all control
When you kiss my nose
The feeling shows
Cause you make me smile
Just take your time now
Holding me tight

Wherever, wherever, wherever you go
Wherever, wherever, wherever you go
Wherever you go, I'll always know
Cause you make me smile here, just for a while

Liefde in al zijn betekenissen.
Ik zie je graag tante.

Nog veel plezier met het dromen over Peru... Ik droom mee.

Kusje,

Maxime *

Gepost door: De dochter van je broer. | 12-12-07

De commentaren zijn gesloten.