29-01-08

De laatste dagen

Vreemd hier te zitten in het bureau van Tom en Jaime terwijl zij slapen na een wel heel lange nacht van feesten en afscheidnemen, in het besef dat Tom over enkele uren naar België vliegt en daarna definitief naar zijn nieuwe ´post´, Teheran. Dit prachtige koloniale huis en de patio die een oase van rust is met zijn palmbomen en klaterende fontein wordt vanaf morgen voor Tom een thuis om enkel in de vakanties naar terug te keren. Het was een schitterend afscheid en we vingen even een glimp op van het leven dat Tom hier leidde. Tom en Jaime creeërden hier een magische sfeer, door de manier waarop ze dit huis in zijn oude glorie herstelden, en het smaakvol inrichtten met alles wat mooi en van goede kwaliteit is. Het huis is voor ons meer dan een thuishaven geweest. Als ik hier rondliep met een glas gekoelde wijn in de hand tussen de flakkerende kaarsen en de verlichte binnentuin, verfrist door de wind die de  balkadijnen op het voorste terras in een constante beweging houden, laverend tussen groepjes pratende en lachende mensen die allemaal betoverd schenen door de gouden gloed die hier altijd schijnt te hangen, voelde ik me als een personage uit een oud koloniaal boek. Alleen de hoepeljurk en het corset ontbreekt nog, en gracias à dios daarvoor, want hoe ze het hier in godsnaam uithielden in die strakke kledij in deze hitte is me een raadsel....

We deden geen poging meer om nog naar de jungle te geraken: de tocht per bus zou meer dan tien uren duren en dat kan in het regenseizoen nog wel eens langer worden als de weg is geblokkeerd door moddersstromen. Tien uren gaan en tien uren keren om vier dagen ter plaatse te zijn....nee. Dus veranderden we het plan en zouden we naar Huaraz gaan, hoog in de Andes een schitterend natuurreservaat met agaatblauwe meren en fonkelend witte bergtoppen...., maar baggerend in de drukke straten van Lima, zoekend naar een huurauto om ons een busreis van acht uren te besparen, en ons angstig afvragend of we eigenlijk wel de moed hadden om Lima- een stad van 18 miljoen inwoners als men me niet belogen heeft- uit te rijden en vervolgens de andes over te rijden .......realiseerden Chris en ik ons blijkbaar gelijktijdig dat na drie weken reizen die moed ons ontbrak. In een luxueuze koffiebar, waar Uma verdween achter een gigantisch ijsje, durfde ik aan Chris te vragen: heb jij moed voor ons twee voor deze trip? Want ik ben eigenlijk een beetje bang. Dat waren blijkbaar de woorden die de ban braken. Ik die toegeef dat ik bang ben...
We keken naar elkaar, en wisten meteen: het wordt een weekje aan de zee.

En zo zitten we al vijf dagen aan de zee, in het vakantiehuis van Tom en Jaime, kijkend naar de golven, de pelikanen die voorbijscheren en de scholen dolfijnen die een voorkeur vertonen hun salto's te maken recht voor de deur van Tom zijn huis. Zal wel tot het basispakket magie behoren waar zij een patent op lijken te hebben.
We wipten even terug naar Lima voor Tom zijn afscheidsfeest, maar straks, als Chris zijn kater een beetje heeft verwerkt, nemen we opnieuw de taxi naar ons hutje. (ja, per taxi. Ik geef het toe: ik krijg ook koloniale allures. De rugzaktoerist in mij heeft zich onder het excuus van´we mogen Uma niet te veel vermoeien´welwillend teruggetrokken). Daar gaan we nog anderhalve dag luieren, Uma zal haar zandkastelengraven, of liever, zal toezicht op de werkzaamheden houden terwijl Chris graaft en ik over en weer draaf naar zee om water om haar bouwwerk te versterken...

Het is moeilijk in te denken, nu ik bij dertig graden zit te puffen, dat wij zaterdag al terug thuis zijn. Maar eerlijk?
Ik kijk er naar uit.
Voor mij een compleet nieuw fenomeen
Dat is voor de allereerste keer dat ik naar huis terugkeer na een reis met een verlangen naar.....thuis.

17:23 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Alweer zo prachtig geschreven.
Geniet nog van de laatste uren.

Gepost door: katy | 29-01-08

Ik heb genoten van jullie verhalen. Genieten jullie nu nog maar van de laatste momenten in het prachtige Peru.

Gepost door: Elly | 30-01-08

(diepe zucht) wat een prachtig reisverhaal!
toch blij dat jullie terugkomen :-)
gentsche groetjes
greet

Gepost door: greet | 30-01-08

Een lange maand (5 weken) Het was volgens oma Bertha een heel lange maand, die maand januari, 5 weken, stel je voor!. mama was het eens met Bertha.
Geniet nog verder van de laatste dagen, we hebben jullie gemist.

Papa

Gepost door: Papa | 30-01-08

home sweet home,welkom thuis, gezinnetje van freya
ik heb dat ook,ik kom ook graag terug naar huis,en dan kan je stilletjes terug beginnen dromen en plannen voor een volgend avontuur.
geniet nog van de laatste uurtjes.
groetjes
ingrid
ps.doe maar een goede dikke trui aan,tis hier geen dertig graden hoor!

Gepost door: ingrid | 30-01-08

Zon, zee ... zalig! Alle begrip voor de koloniale neigingen! Alles gaat nu eenmaal gemakkelijker met wat comfort. En aangezien we eigenlijk uit de zee komen, is het toch normaal dat we er graag vertoeven. Een baby hoort toch ook graag de harttonen van zijn mama ...

Nog veel zand- en waterplezier en een goede terugreis!

Carolien

Gepost door: Carolien | 31-01-08

De commentaren zijn gesloten.