31-01-08

Nu is het echt aftellen

Alles is al ingepakt.
De soevenirs in de handbagage,
bergen vuile was in mijn tas.
Uma praat honderduit over het vliegtuig dat we morgen gaan nemen en dat haar terug zal brengen naar haar oma. Ze heeft grote plannen voor het krokusverlof: twee keer bij oma slapen, een keer bij meme Bea en een keer bij tante Ilse.....jullie zijn verwittigd hé.
Ja, ze wil volgend jaar nog mee op een grote reis met ons, maar niet meer zo lang. Op onze vraag wat zij het leukste vond op deze reis antwoordt ze stellig: de zee. En het ambetantste? Dat alle mensen hier met die vreemde woorden spreken!

Vandaag zijn we nog geïnviteerd bij Patrick, vriend van Tom die naar hier is geëmigreerd, en zullen we het grootste fonteinenpark ter wereld bezoeken. Vanavond nog een keer gaan eten.....nog een keer slapen.....en dan zijn we weg!
Tot thuis!!!

16:34 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-01-08

De laatste dagen

Vreemd hier te zitten in het bureau van Tom en Jaime terwijl zij slapen na een wel heel lange nacht van feesten en afscheidnemen, in het besef dat Tom over enkele uren naar België vliegt en daarna definitief naar zijn nieuwe ´post´, Teheran. Dit prachtige koloniale huis en de patio die een oase van rust is met zijn palmbomen en klaterende fontein wordt vanaf morgen voor Tom een thuis om enkel in de vakanties naar terug te keren. Het was een schitterend afscheid en we vingen even een glimp op van het leven dat Tom hier leidde. Tom en Jaime creeërden hier een magische sfeer, door de manier waarop ze dit huis in zijn oude glorie herstelden, en het smaakvol inrichtten met alles wat mooi en van goede kwaliteit is. Het huis is voor ons meer dan een thuishaven geweest. Als ik hier rondliep met een glas gekoelde wijn in de hand tussen de flakkerende kaarsen en de verlichte binnentuin, verfrist door de wind die de  balkadijnen op het voorste terras in een constante beweging houden, laverend tussen groepjes pratende en lachende mensen die allemaal betoverd schenen door de gouden gloed die hier altijd schijnt te hangen, voelde ik me als een personage uit een oud koloniaal boek. Alleen de hoepeljurk en het corset ontbreekt nog, en gracias à dios daarvoor, want hoe ze het hier in godsnaam uithielden in die strakke kledij in deze hitte is me een raadsel....

We deden geen poging meer om nog naar de jungle te geraken: de tocht per bus zou meer dan tien uren duren en dat kan in het regenseizoen nog wel eens langer worden als de weg is geblokkeerd door moddersstromen. Tien uren gaan en tien uren keren om vier dagen ter plaatse te zijn....nee. Dus veranderden we het plan en zouden we naar Huaraz gaan, hoog in de Andes een schitterend natuurreservaat met agaatblauwe meren en fonkelend witte bergtoppen...., maar baggerend in de drukke straten van Lima, zoekend naar een huurauto om ons een busreis van acht uren te besparen, en ons angstig afvragend of we eigenlijk wel de moed hadden om Lima- een stad van 18 miljoen inwoners als men me niet belogen heeft- uit te rijden en vervolgens de andes over te rijden .......realiseerden Chris en ik ons blijkbaar gelijktijdig dat na drie weken reizen die moed ons ontbrak. In een luxueuze koffiebar, waar Uma verdween achter een gigantisch ijsje, durfde ik aan Chris te vragen: heb jij moed voor ons twee voor deze trip? Want ik ben eigenlijk een beetje bang. Dat waren blijkbaar de woorden die de ban braken. Ik die toegeef dat ik bang ben...
We keken naar elkaar, en wisten meteen: het wordt een weekje aan de zee.

En zo zitten we al vijf dagen aan de zee, in het vakantiehuis van Tom en Jaime, kijkend naar de golven, de pelikanen die voorbijscheren en de scholen dolfijnen die een voorkeur vertonen hun salto's te maken recht voor de deur van Tom zijn huis. Zal wel tot het basispakket magie behoren waar zij een patent op lijken te hebben.
We wipten even terug naar Lima voor Tom zijn afscheidsfeest, maar straks, als Chris zijn kater een beetje heeft verwerkt, nemen we opnieuw de taxi naar ons hutje. (ja, per taxi. Ik geef het toe: ik krijg ook koloniale allures. De rugzaktoerist in mij heeft zich onder het excuus van´we mogen Uma niet te veel vermoeien´welwillend teruggetrokken). Daar gaan we nog anderhalve dag luieren, Uma zal haar zandkastelengraven, of liever, zal toezicht op de werkzaamheden houden terwijl Chris graaft en ik over en weer draaf naar zee om water om haar bouwwerk te versterken...

Het is moeilijk in te denken, nu ik bij dertig graden zit te puffen, dat wij zaterdag al terug thuis zijn. Maar eerlijk?
Ik kijk er naar uit.
Voor mij een compleet nieuw fenomeen
Dat is voor de allereerste keer dat ik naar huis terugkeer na een reis met een verlangen naar.....thuis.

17:23 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-01-08

gracias a todos

bedankt iedereen voor de beste wensen aan Chriske.

We zijn terug, onze laatste dag in Cusco, stad der steden. O, die lucht hier, o, de mensen, ach het eten, ach de sfeer. Neen, had ik tien jaar geleden hier mijn leven verdergezet, ik zou geen misstap hebben begaan. Deze straten  en deze lucht vervullen mijn ziel.

Maar evengoed mijn andere liefdes, Chris en Uma, vervullen mijn hart en men kan niet verkeerd zijn als men kiest voor vlees en bloed in plaats van voor een stad van hout en leem....
Morgen reizen wij door naar Lima en we zijn er nog niet uit of we daarna naar de Selva gaan, het Amazonegebied. Het is een lange reis en we kunnen onze laatste week ook aan de kust slijten, boekje lezen, beetje wandelen en luieren....We zien nog.
We zagen de wonderen van Pisaq en Ollyantaytamo en Sacsawayman, fantastische ruines, en we vragen ons af waarom Macchu Picchu dan zoveel meer heeft.....omdat een slimme Emgelsman het heeft ontdekt en er een gigantische mythe rond heeft gebouwd...Neen, wij laten ons niet bij de neus nemen: ja, de Inca´s waren een machtig volk, maar Macchu Picchu is echt niet het enige en het grootste. Zovele schatten zijn hier te ontdekken.

´s Morgens zitten wij op ons prachtig balkon terwijl Uma schooltje speelt (blijkbaar mist ze dat en oma, hoe mist ze jou, dagelijks spreekt ze over jou en over wat ze je allemaal zal vertellen!), drinken van onze coca thee en zijn gelukkig.
Op dit moment zitten we in een café op de plaza de Armas waar we ons zeer goed voelen, Uma krijgt er verse melk en de dienster is helemaal gek van haar maar zij kan nog altijd niet spontaan reageren, zo verlegen is ze.
We wandelden vandaag door de straten en kochten souvenirs. Telkens opnieuw ontdek ik dat ik vloeibaar word vanbinnen bij het zien van schoonheid. Ik kan het niet betalen en meebrengen naar huis, maar ben al gelukkig dat het bestaat...We kochten een mooie keramische schaal en een masker.

Kanker?
Een verhaal uit een ver verleden....

hasta luego!

00:43 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-01-08

verjaardag Chris

lieve vrienden,

morgen, voor jullie vandaag al, danke Nico en Tanya! wordt mijn ventje 39 jaar. We zitten dan in Ollantaytambo, alweer een spectaculaire ruine in de Heilige vallei. Willen jullie  hem aub via deze weg massaal gelukkige verjaardag wensen?

Vandaag lasten we een pauze dag in, maar denk niet dat dat een rustdag is, we verhuisden van hotel (in het andere was het ontbijt niet goed, nu zitten we in het door Tom aangeraden 'El Balcon'. Sorry, we zullen in het vervolg altijd luisteren, Tom), haalden geld af in de bank, vergaten KONIJN  in hotel 1, gingen dat oppikken, we  aten, zwommen met Uma in het plaatselijk openbaar zwembad - op zich een verhaal waard - en kochten schoenen voor Uma, want die krijgt hier plots een groeischeut. Ze eet ons de oren van het hoofd en vermagert, ondanks haar buitengewone eetlust en het verdiende ijsje elke dag
Gisteren bezochten we Picaq, een prachtige ruine op een bergtop vlakbij Cusco, slechts een uurtje met de bus. De bus vertrok van zo een typisch verschrikkelijke plek die je niet kan beschrijven aan mensen die hier niet zijn geweest. Het 'busstation' is een binnenplaats, waar niks verraadt dat het een busstation is, behalve dat het er vol drukke mensen loopt, stinkt en dat er ergens in een hoek een boleteria is waar je, als je veel geluk hebt, een zitplaats kan kopen. IK moest dringend plassen en ja hoor, o zo vertrouwd maar nooit gewenst: een stinkend toilet zonder wc bril, zonder wc papier en zonder spoelwater. Gelukkig moest Uma toen niet. Maar ik moet zeggen dat ze het heel dapper doorstaat, al die toiletjes hier die zij niet vertrouwt. Ze heeft snel geleerd dat een hotelkamer 'thuis' is, en dus gaat ze 'thuis' naar het toilet, ook al komt het water vreemd hoog omhoog bij het doortrekken. Dat moet nogal iets zijn voor zo een kind he. Ook haar tentje geeft haar een gevoel van thuis, en gelukkig ook de volledige tas speelgoed die wij overal meezeulen. Vandaag bond ik haar babyborn pop, een bruintje die behoorlijk zwaar weegt, met mijn sjaal op haar rug, en al de mensen hier waren natuurlijk helemaal vertederd.
Maar waar was ik? O ja, op weg naar Pisacq Ik wist nog van 12 jaar geleden, de laatste keer dat ik het bezocht, dat de weg van het dorpje naar de ruines boven lang was, dus we namen een taxi, maar verleden week is er een heel groot rotsblok op de weg gevallen, en we moesten een eindje te voet. Alles samen stapten we ongeveer drie uren, om de mooie tempel van de zon te bezoeken, de sacale badhuizen en de huizen van de boeren met hun terrassen, dit gevolgd door een spectaculaire afdaling van een dik uur. Ik hield eerlijk gezegd mijn hart vast, als je de film zal zien zal je meteen begrijpen warom: links ging het recht naar beneden en het pad was niet bepaald een wandelpad in 't groot park in Gent. Gladde rotsen, glibberig grind, en natuurstenen trappen van een halve meter hoog. Maar ze deden het prima, Chris en Uma. Ik erachteraan met mijn camera. Op de film van de reis naar Peru kom ik niet voor, ik ben degene die filmt.
Ik was ferm fier op mijn gezin, wij doen dat hier goed, samen. Chris en ik functioneren als een perfect op elkaar afgestemd duo en het is een heel hechte, intense manier van gezinnetje spelen, zo samen reizen.
Op deze computer kan ik geen foto's downloaden, maar maandag, als het me lukt, zet ik er een hele reeks op,
bij leven en welzijn, tot dan!

03:26 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

Cusco

Zeven uur ´s morgens in Cusco en ik zit al achter de computer. We kruipen vroeg in bed, want uitgaan is er natuurlijk niet bij met ons kleintje. We hebben de babyfoon mee en zouden in de living kunnen gaan zitten maar ach, als Uma ligt te slapen genieten wij van het lezen in bed en het kijken naar de Spaansgedubde films op het tv´tje in onze kamer.

Wandelend in deze straten flitsen de herinneringen voorbij. Veel herken ik, veel is veranderd, maar wat blijft is de sfeer die deze stad zo speciaal maakt. Ondanks de duizenden toeristen die hier elk jaar passeren, blijft ze fris, alsof ze elke ochtend opnieuw wordt geboren.
busstation
in het busstation in Chivay, dichtbij Colca Canyon

Neen, het was geen liefde op het eerste gezicht toen mijn voeten de Peruaanse bodem opnieuw raakten.
Er was herkenning. Alsof je opnieuw met een oude minnaar in bed duikt: vertrouwd, maar niet echt opwindend.
Natuurlijk genoot ik, die typische Latijns Amerikaanse mengeling van geuren in Lima maakte me blij: Zee, stad, stof en de stank van afval die op de een of andere manier altijd naar kippestront ruikt. Ik hou er van.
En toch raakte ik niet in vervoering. Pas toen we Lima verlieten en de bergen introkken: Arequipa, Ynaqué en nu Cusco, begint mijn ziel mee te kloppen op het ritme van dit land.
De Andes, rijk en woest en ruw en mensonvriendelijk: hier is het dat mijn hart opspringt, mijn adem frisser wordt en mijn stap lichter.

Haaaa, thuis!

Ik misti
El Misti, heerser over Arequipa
 

03:00 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-08

Avontuur op z´n Freya´s

Hier zit ik weer, in hetzelfde internetlokaal in Arequipa. Eventjes op en af geweest naar de Colca Canyon: drie uren op en drie uren af en géén Condor gezien. We zijn er maar een nacht gebleven....

Chris en ik wilden persé niet met een tourbus gaan en we hebben het geweten waarom ze zulke dingen inleggen....
Nochtans, vol goede moed waren we gisterenochtend vertrokken, fier op onszelf: zelf een hotel gereserveerd dat er pico bello uitzag in de Lonely Planet, en zelf met de bus naar Chivay en daarna naar Yanque getuft. Onderweg was het schitterend. we zaten in een local bus, vol met bolhoed madammekes en bijhorende kinderen. Het schattige madammeke dat naast ons in de bus zat pikte zonder enige gêne onze zitplaats in: kordaat installeerde ze zich met haar zware tas aan het raampje, begon vervolgens omstandig haar baby te verversen en legde hem daarna te slapen. Ondertussen wachtten Chris en ik geduldig en namen we Umake op schoot, we wilden dat mens haar ding laten doen en dan onze plek innemen. Toen het me wat lang begon te duren, repeteerde ik wat ik zou gaan zeggen om haar er op te wijzen dat wij voor die plek hadden betaald....maar net op dat moment vertelde zij tegen de vrouw achter ons hoe ziek haar baby was, ze keuvelden vrolijk over gele diarree en krampen en de beste remedies hiertegen. Ze probeerde hem de borst te geven maar hij dronk niet en ze was duidelijk heel bezorgd omdat hij hij koorts had....ja, toen had ik het hart niet meer hé. Dus Uma bracht de hele reis op onze schoot door.
De familie achter ons bestond uit een moeder met vier kinderen en spelend met Konijn legde ik contact met de oudste dochter: Gabriela. Algauw kwam jonger zusje Mariela er bij, de felste van een tweeling, de andere helft heette Isabela. Algauw zaten de twee samen met Uma in een boekje te kijken en te plakken, Gabriela leerde ons de woorden van alle dieren in het Spaans....
Nog nooit eerder ben ik er in geslaagd contact te leggen met de Andesmensen, maar op deze reis, dankzij ons Uma hebben we al talloze gesprekken gevoerd. Enfin, talloos: het is een beetje zoeken want noch voor hen noch voor ons is het Spaans evident. Quechua is hier de taal en hun Spaans klinkt als Quechua, ze maken zinnen zonder lidwoorden en met een minimum aan werkwoorden.

In Yanqué wachtte ons een verrassing: ik had  verwacht enkele auto´s of busjes te zien op het dorpsplein want het was mijn plan er een te huren om naar Cruz del Condor te gaan, maar neen: lege straten.En geen aanwijzing waar die Auberge de Colca kon zijn....we liepen finaal de verkeerde kant uit. We moeten nogal een zicht zijn geweest: twee blanken met een blond kind, één zeult met een roltas over de bemodderde straten, proberend de ezelstront te ontwijken, één zeult met een blauwe snoopy tas vol met speelgoed. Een vriendelijke dame negeerde mijn prottest en nam resoluut het handvat van mijn tas vast en begeleidde ons naar het Aubergue: twintig minuten stappen. Vanzelfsprekend vinden ze dat hier.
Uma? Geen klacht, de hele weg niet! Dat kind ontpopt zich tot wereldreiziger!
Het hotel was fantastisch. Stel je voor. een Spa resort op 3600 meter hoogte! Chique bedoening, met sauna en jacuzzi, open haard, VERWARMING op de kamers...een onverantwoord energieverslindende plek eigenlijk. De sauna werd opgestookt met houtblokken, op een plek waar 50km in de omtrek geen boom te zien is....voor letterlijk 6 toeristen. Het hotel was leeg want regenseizoen. Je krijgt er algauw een gevoel van vervreemding: zo een groot spel in the middel of nowhere, en je zit daar alleen! Enfin, Uma kan vertellen dat ze haar eerste sauna in de Andes op 3600 meter hoogte kreeg.

We aten en we dronken bier en gingen vroeg naar bed want de dag nadien stonden de condors op het programma en die treden enkel tussen 6 en 10u ´s morgens op....
En toen kreeg Chris hoogteziekte. Koppijn. Angst. Misselijkheid: Overgeven.
Uma lag ook onrustig te woelen in haar bedje, al het water was al op (je moet veel drinken op die hoogte, we zaten op 3600 meter) en ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Chris was bang, we hadden dom gedaan: je hoort eigenlijk cocathee te drinken en cocabladeren te kauwen als je op zo een hoogte zit en wat deden wij? Bierke drinken!!!
Ik voelde me kiplekker maar Chris werd met het uur zieker.
Om vijf uur stond ik op en pakte ik onze boel: mijn schattekes waren net in slaap gevallen. Om de condors te zien, was nog hoger stijgen en met hoogteziekte moet je snel dalen. Dus namen we de eerste bus die terugkeerde naar Arequipa....

Pas op, geen spijt zulle, want ook de terugkeer was spectaculair en we hebben er van genoten van zodra Chris de ziekte voelde wegtrekken. Maar als we overmorgen naar Cusco gaan zullen we het bier voor alle zekerheid vervangen door liters Mate de Coca en net als alle anderen hier cocabladeren kauwen tot ons tanden groen zien.

tot dan!

01:07 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-01-08

Gelukkig nieuwjaar

De dag voor ik vertrok heb ik nog veel energie gestoken in het verzamelen van adressen, zodat ik vanuit Peru nieuwjaarskaarten kon versturen, maar helaas, dat kost me hier 65 oude belgische frank `de bieste` en hoe graag dat ik jullie allemaal ook zie, ik drink daar toch liever een pisco voor (de nationale drank, iets met veel citroen en ei, goed voor degezondheid dus want je hebt meteen de nodige vitamines en eiwitten binnen).

De tijd vliegt maar het is pas hier, in Arequipa, de witte stad in de Andes, dat we het gevoel hebben op reis te zijn. We zijn een hele week bij Tom en Jaime gebleven in hun prachtige huis in Churrillis, een mooie wijk aan de baai van Lima.

Met een kind reizen is nogal wat anders dan alleen, met je rugzak. Er is zoveel meer om rekening mee te houden. Budgetreizen is voorgoed verleden tijd: geen zin om daar ook nog eens onze energie in te steken. Acht jaar geleden werd mijn tijd vooral in beslag genomen door uit te vissen wat ik waar het goedkoopst kon doen, nu kijken wij waar er een hotel is met tuin en zwembad en hoe we onze reistijd zo kort mogelijk kunnen houden. Enfin, Tom heeft dat voor ons gedaan, in zijn kantoor ontpopte hij zich als touroperator.
Bijna al onze energie gaat nu naar het beantwoorden van het spervuur van vragen die Uma voor ons klaar heeft. Aan het eind van de dag heeft zij nog energie, wij zijn pompaf. Veel vragen gaan over Jezuske,want wij zijn in een ultrakatholiek land en hier wordt Kerstmis nog gevierd met reuzegrote kerststallen. Bovendien, wat bezoeken wij? juist: monasterios en Iglesias (kloosters en kerken). Vraag bij terugkeer eender wat over het leven van San Fransisco of Santa Catalina: Uma zal er u graag over onderhouden. Ook het leven van nonnekes en paterkes fascineert haar mateloos.
Toen we de oude binnenstad van Lima bezochten hadden we veel bekijks: blonde Uma, met haar blauze ogen en lichte huid is een attractie. Jonge mensen lachen haar toe en roepen ´qué linda la chica´(hoe mooi dat meisje) en oude mensen kunnen het niet nalaten haar aan te raken. 

In het begin reageerde Uma op haar teruggetrokken manier, maar sinds we haar uitgelegd hebben dat de mensen haar mooi vinden en dat ze een punt kan verdienen door terug te lachen, ziet ze er als ze zo op de schouders van haar papa  zit en lieftallig naar de menigte knikt, uit als de prinses op stap.

Bij vijf punten krijgt Uma een ijsje. Omkoperij loont, wij krijgen nu heel wat van Uma gedaan.

Eergisteren maakten we een tochtje naar een eiland voor de kust van Lima waar pinguins en zeehonden zitten. We kregen wetsuits en sprongen in het water (ikke toch, onze Chris en Uma pasten). Leuk, zo tussen de zeehonden, maar de gids had niet voor niets gezegd dat we onze mond dicht moesten houden:overal uitwerpselen in het water. Ik kreeg toch een slok binnen en werd prompt ziek: tegen dat we in Lima terug waren werd ik hondsmoe en een paar uur nadien begonnen de krampen. Ziek man, ziek! Maar het is nu al veel beter.

Lieverdjes, ik moet nog uitzoeken hoe we op eigen houtje ind e colca canyon geraken, met een touroperator zien we het niet zitten omdat we dan als sardientjes in een minibus worden gepropt om uren rond te hossen en enkel te stoppen als er een koffiehuis is die een percentje mee pikt en zo. dus:

hasta lluego|

01:08 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |