14-03-08

tabula rasa

Het lijkt er op dat ik leeggeschreven ben.

Voor het eerst in mijn leven was ik gelukkig terug naar huis te gaan na een reis. Had je me dat een jaar geleden verteld, ik had je zot verklaard.
Het was het boek dat riep. Ik miste het ritueel van achter mijn computer te kruipen en van de hele dag niets anders te doen te hebben dan te schrijven, tikketikketik.
Pas twee dagen terug van Peru stortte ik me op mijn boek, dat lag te schreeuwen om afgewerkt te worden.
In een recordtijd schreef ik de laatste twintig bladzijden.
Niets op de hele wereld is heerlijker dan het laatste woord van een boek te schrijven, en te weten dat het klopt. Ik denk dat het vergelijkbaar is met een doelpunt scoren. Een zeldzame bevrediging, helemaal voor mezelf.
Daarna begon ik te schrappen. Niets is heerlijkers dan te schrappen. Met een onaards genoegen zond ik hele alineas met de delete knop naar het w.w.w.kerkhof. Ik knipte en schaafde er op los, het voelde alsof mijn boek een tuin was waarin gewied moest worden en pas als het laatste stukje onkruid weg was, de laatste overbodige tak gesnoeid was .....kon ik rusten. En plots stond daar die laatste zin.
En toen was het op.

Weken al floept er in mijn hoofd een dikke neonwaarschuwing aan: WEBLOG!
Maar mijn enige reactie op deze oproep was een schuw terugtrekken van mijn kop tussen mijn schouders.
Eerlijk, ik wist begot niet meer wat te vertellen.

Maar nu ik hier weer zit......, rikketiketik.
Met een kop koffie, met het zoemen van de computer, met het zicht op mijn stadstuintje.....lijkt het mij....misschien....


Niets is heerlijker dan aan een nieuw stuk te beginnen....een nieuw hoofdstuk, een nieuw boek!

15:09 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |