23-04-08

kleine wondertjes

Sommigen noemen het synchronisiteit. Het is een modern woord voor wat vroeger wonderen werd genoemd. Ik geloof dat het Jung was die het bedacht. Jung, die volgens mij ook gewoon in wonderen geloofde, maar dat als wetenschapper niet kon maken en toen maar een duur woord bedacht voor het fenomeen. 

Synchroniciteit dus.
Daar spreekt men van als twee gebeurtenissen gelijktijdig gebeuren, alsof ze iets met elkaar te maken hebben.

Mijn grootvader zag overal synchroniciteit in. Als een niesbui volgde op een uitspraak zei hij: 'Het is de waarheid, t is beniesd!'
Of als ik iets stouts deed en ik me vrijwel in één beweging bezeerde, zei hij: 'Het is Jezuske die je straft.'
Ja, zo ga je vanzelf geloven dat dingen die niets met elkaar te maken hebben, toch samenhangen.

Maar laatst kreeg ik een prachtig staaltje van synchroniciteit.
Ik banjerde met mijn fiets door het verkeer. Mijn humeur was die dag van een erbarmelijke kwaliteit. Maar precies op die dagen dat je niet zoveel kan hebben, kom je het ene obstakel na het andere tegen. Komt het u bekend voor? Synchroniciteit!
De dag was te laat begonnen, beter gezegd: ik had me overslapen. Dus moeten we ons haasten en laat Uma nu net een broertje dood hebben aan haasten. Dus gaat zij lekker dwars liggen. Daar reageer ik weer op met die stem net een decibel te hoog.
Vanbinnen grommelend begeef ik me dan op weg, Uma achterop. Maar natuurlijk  zijn ,net dan alle gevaarlijke chauffeurs op de baan losgelaten. De een snijdt me de pas af, de ander draait zijn wagen doodleuk vlak voor mijn wielen. Een derde vindt het fietspad waarover ik met een rotvaart aan kom rijden, de ideale parkeerplaats.

Tegen die tijd is de grommelende beer in mij een brullende beer.

Maar precies daar erger ik me aan. Ik vind het vreselijk dat ik me zo uit mijn humeur laat brengen door pietluttigheden. Ik wil mezelf oppeppen, maar ik kan het niet stoppen.
'Verdorie, ik zou wat graag van dat rothumeur verlost zijn' denk ik, terug op weg  naar huis.

Op dat moment rijdt een klein busje me voorbij. In dat busje het stralend gezicht van een mongooltje. Onze blikken kruisen elkaar. En bijna zonder dat ik het in de gaten heb, gaat mijn hand de lucht in en zwaai ik naar hem. Wat ik terugkrijg is een uitbarsting van pure vreugde, hevig armgezwaai en een gezicht dat zo mogelijk nog meer straalt.

Sychroniciteit!

Weg humeurigheid!

15:37 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Daar wordt een mens stil van.
Groetjes
Katy

Gepost door: katy | 23-04-08

Over Synchronisiteit gesproken Een komt niet alleen, wees maar zeker dat het mij ook al meermaals overkomen is.
Maar wat je daar schrijft over dat kindje met een beperking,wij kunnen daar veel van leren, maar staan daar niet altijd bij stil.
Vele groetjes!

Gepost door: Ma Elly | 23-04-08

Die gezegdes van die grootvader van jou komen me heel bekend voor ! Eén lach kan zoveel blijheid brengen.

Gepost door: annemie tedem | 27-04-08

Dag Freya,

Ik heb een artikel over jou gelezen in de annex van Het Nieuwsblad. Daarna onmiddellijk de pc aangedaan en je webblog beginnen lezen. Het doet me enorm deugd om te lezen hoe je de chemo en de rest ervaren hebt. Mijn zus heeft net haar eerste chemobeurt achter de rug en het is voor mij soms moeilijk om te verstaan/weten/inschatten hoe ze zich voelt. De ervaring van een (ex-)lotgenoote helpt me hier enorm bij. Ik zal zeker het artikel en je webblogadres doorgeven aan haar. Ze zat met zoveel onbeantwoorde vragen, en jou ervaringen kunnen hier misschien bij helpen. Bedankt om telkens de tijd te hebben genomen om je gedachten kenbaar te maken.

Groetjes,
Emily

Gepost door: Emily | 27-04-08

De commentaren zijn gesloten.