29-04-08

Terug op de arbeidsmarkt

Ik ben terug op de arbeidsmarkt. Wie mijn blog al een tijdje leest, weet dat ik een broertje dood heb aan administratieve rompslomp. Maar wat ging het die dag allemaal vlotjes!werkzoekende

Eerst naar de Vlaamse dienst voor Arbeidsbemiddeling, waar ik zonder wachten werd geholpen om me opnieuw op de arbeidsmarkt te positioneren. Dan naar de Hulpkas voor Werkloosheidsuitkering, om mijn aanvraag voor een uitkering in te dienen – en jongens, wat is dat een mottig gebouw in Gent, vast zo gekozen om werklozen een negatief gevoel over hun statuut te geven, zodat ze snel werk zoeken. Maar ook daar was er slechts één wachtende voor me. Vervolgens naar de ziekenkas, waar ik om vijf na twaalf aankwam. Lunchtijd.

‘Ach, komt u toch nog maar,’ zei de mevrouw aan de balie. Ik vrolijk naar de balie.

‘Heeft u het ‘bewijs van arbeidshervatting of werkloosheid’ bij?’ vroeg ze.

Oei, dat is dat wit kaartje…

‘Neen, helaas.’ Toch geen ongecompliceerde dag, dacht ik al. Maar neen. Zei die mevrouw:

‘Ach wat, dit attest van de Hulpkas is voldoende…’ en op een wip stond ik weer buiten.

 

De goden waren me werkelijk gunstig gezind die dag.

Bij de Vlaamse Dienst voor arbeidsbemiddeling was het ook al zo een sympathieke madam geweest die me vooruithielp. Er wordt daar min of meer van elke niet- complete- computer - analfabeet verwacht dat je jezelf inschrijft op de arbeidsmarkt en ook je profiel aanpast. Dat gaat met een online formulier, en laat ik aan die dingen nu ook een hekel hebben. Ik ben geen administratief wonder, en ik heb de vurige ambitie dat zo te houden.

Dus deed die mevrouw dat samen met mij.

‘Dus u bent beschikbaar voor de arbeidsmarkt?’ vroeg ze me officieel.

Ja, antwoordde ik met een uitgestreken gezicht. En onbewogen ging ik samen met haar op zoek naar passende vacatures.

‘Begeleider van drugverslaafden?’

Mijn eerste beroep. Geef maar mee!

‘Vormingswerker?’

Mijn laatste beroep, waarom niet?

‘Coördinator internationale projecten op een hogeschool?’

He! Ja!

Ik zag mezelf al, net als in de tijd dat ik internationale projecten deed voor De Sleutel, naar congressen over heel Europa reizen en leuke telefoontjes doen met mensen uit verschillende landen.

Ik voelde onmiddellijk de verandering. Er is wel degelijk een kwaliteitsverschil tussen ‘op invaliditeit staan’ en ‘op zoek zijn naar werk’.

Opnieuw een actief lid van de samenleving! Zelf mijn boterham verdienen, onafhankelijk! Hoezee!

Mijn beroep als psychotherapeut weer kunnen oppakken, eerst nog in bijberoep, maar dan, misschien…….

Ik werd er enthousiast van.

   

Thuis, de vacatures in de hand, grepen ze me naar de keel.

Wil ik dit wel? Terugkeren naar één van mijn vorige beroepen, die ik heel graag deed, maar…….waar ik altijd het gevoel had dat ik er net niet in verzoop….waar ik net dat tikje tekort kwam om ontspannen te werken,. ..waar ik net dat ietsje arbeidsvreugde miste omdat ik voelde dat ik niet aan het doen was waar ik het beste in ben…..

Neen!

Beelden werden steeds duidelijker.

Ik, alleen met mijn cliënten.

Ik, achter mijn computer, bezig een tekst ineen te draaien.

Ik, rustig, gelukkig.

Wetend dat ik aan het doen ben waar ik voor gemaakt ben.

 

Resoluut pakte ik de telefoon en belde Annemie. Annemie, die samen met Barbara een bedrijfje als schrijver en redacteur runt. En ik bood me aan.

En,…. werkelijk, die goden hadden een topdag…Annemie reageerde positief!

 

Toen ik mijn mobieltje dichtklapte, zag ik de toekomst als een zonnig, breed pad, met een spelende Freya daar op.

    

 

11:29 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

duimen maar dat alles prima mag verlopen.
groetjes
Katy

Gepost door: katy | 29-04-08

Het is zover Terug op de arbeidsmarkt!!!
Ben blij voor jou,hou ons op de hoogte he.

Gepost door: Ma Elly | 29-04-08

goed zo Freya

Gepost door: ingrid | 30-04-08

Doe waar je goed in bent - Wat moet ik doen?
- Doe je plicht, vervul je levenstaak.
- Wat is mijn plicht, mijn levenstaak?
- Dat weet jijzelf alleen, diep in je hart.
- Ik weet het echt niet, vertel mij wat ik moet doen.
- Onnozelaar, je weet het wél, als je het wil weten. Je kan jezelf voor het lapje houden, maar mij niet.

Bovenstaande dialoog heb ik mijn goede vriend en leermeester al dikwijls horen voeren met zijn leerlingen. En hij heeft gelijk. Soms heb je ogenblikken in je leven, dat je niet twijfelt aan wat je moet doen. Dat zijn Goddelijke momenten.

Doe waar je goed in bent, daartoe hebben de Goden je geroepen.

Gepost door: Herman | 02-05-08

De commentaren zijn gesloten.