06-05-08

Over boeken en meisjesdromen


boek
Vandaag vertrekt mijn boek van de uitgever naar de boekhandel. Dan ligt hij morgen of ten laatste overmorgen in de rekken.
Zou ik gaan kijken? Ik zie me al op wacht staan, bij openingstijd tussen de stapels postvatten, en gluren naar mensen die dicht bij mijn boek komen.
Zou die meneer het vastnemen? Of die mevrouw daar? En neemt zij het ook mee, na lezen van de achterflap? En zou ik dan achter die mevrouw aan durven lopen, en vragen waaróm zij het heeft gekocht?
Is het voor een bevriende lotgenote? Is het voor haarzelf? Of klinkt de titel zo aantrekkelijk dat ze denkt: kom, dat ga ik eens lezen?
Een vriend grapte dat hij een team van vrienden heeft samengesteld, die in de grote boekhandels zullen patrouilleren. En van zodra iemand mijn boek vastpakt, zal een van hen er quasi nonchalant naast gaan staan en opmerken: ‘Dàt moet u lezen, meneer! Ontroerend! Prachtig geschreven! En ook om te lachen! Jàren geleden dat ik nog zoiets moois las!’ ….en dan wegwandelen.
‘Op die manier wordt het een beststeller, let op mijn woorden!’ zei die vriend nog.

Je ziet het, dagdromen genoeg over dat boek van mij.
Ik voel me negen maanden zwanger en vol verwachting hoe mijn kind er uit zal zien. Hoe het zal aanvoelen als ik het voor het eerst in mijn handen heb.
Ik heb het zelf nog niet, ik krijg mijn eigen exemplaar ook pas morgen.
Het is heel iets anders, een tekst op een computer lezen of in een boek.

Een boek! Zo een ding dat lekker naar inkt ruikt, dat stevig en glad aanvoelt. Dat gewicht in mijn handen,…. die harde kaft, daarbinnen wit papier gevuld met lettertjes.
Als kind vond ik het al een magisch voorwerp. Leren lezen was voor mij als de sleutel krijgen tot de grot van Ali Baba. Ik vond het wonderbaarlijk, dat zo een klein ding dat je overal mee naartoe kon nemen, hele werelden kon herbergen. Die verwachting, bij het omslaan van de kaft. Die eerste zinnen, die me vastgrepen. Als een duik in een andere dimensie. Dikwijls mopperde mijn moeder, toen ik na vijf keer roepen nog niet reageerde: ‘Verdorie, ik mag nog een kanon afschieten naast je oren, nóg hoor je het niet als jij aan het lezen bent!’
Natuurlijk niet, ik zat immers aan de andere kant van de wereld. Dat is ver om op een paar seconden terug te komen hoor!
En dat gevoel van gemis als ik een echt goed boek helemaal uit had.
Soms bleef ik nog dagen in de sfeer van het boek hangen.
Ik las het liefst boeken die zich afspeelden in een ver land of in een ver verleden.
En ik droomde er van een schrijfster als Thea Beckman te worden.
Een wereld te creëren die bijna tastbaar is, waar je de geur van gras bijna in ruikt, waar je de hoge hemel ziet die het hoofdpersonage ziet, waar je mee verliefd wordt met je heldin en zijn of haar verdriet mee voelt….
Aàààh, schrijven, dat is toveren.

Ik heb die toverstaf in handen gekregen en reken maar dat ik er nog verdraaid mooie dingen mee gaan doen!images

09:58 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |