18-06-08

feesten en reizen

Wie denkt dat mijn leven aaneen hangt van feestjes en reisjes, zit er niet ver naast.
Ik heb een ongelooflijke periode achter de rug, die begon met de voorstelling van mijn boek, vervolgd door een weekje aan zee met Uma, daarna was er het straatfeest dat we met een paar vrienden jaarlijks organiseren, vervolgens mocht ik naar een heus prinsessenfeest (op een echt kasteel!), toen was er de reis naar Efese met de tettenvriendinnen... en gisteren in het Sportpaleis was het alwéér een gigantisch feest met de Boss (Bruce Springsteen).

Tussendoor probeer ik te werken en te schrijven. Ik verzeker u: géén makkie!

Dus nu heb ik een luxeprobleem: ik zit geblokkeerd achter mijn toetsenbord omdat ik niet kan kiezen uit de vele verhalen die ik zo dolgraag op deze blog zou vertellen.
Want weet je, ik maak zoveel mee, het leven spàt er af tegenwoordig. Maar dat het leven zo levendig is, heeft niet alleen te maken met al die leuke feestjes en reisjes. Integendeel, blijkbaar. Tegelijk vinden alle andere dingen des levens ook plaats. Droevige dingen. Evengoed heb ik angst gehad voor het onderzoek en de mammografie vorige week. Evengoed heb ik intens verdriet omdat het met een van mijn lotgenoten absoluut niet goed gaat. Evengoed heb ik momenten dat ik

Misschien is dat voor mij wel de meest merkwaardige vaststelling: dat ik merk dat ik zo nergens meer in blijf 'hangen'. Wacht, ik probeer het duidelijk te maken.

15:20 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-08

superformiweldigeindefantakolosachtig

 Freya's boek; mei 2008 001

Ik wacht allang op een gebeurtenis om het woord superformiweldigeindefantakolosachtig, dat in een liedje uit mijn kinderjaren voorkomt, te kunnen gebruiken. Dat is nu het geval.
Maar deze krachtterm dekt nog niet half de lading als ik de avond van de voorstelling van mijn boek wil beschrijven.Op 7 mei werd ‘mijn partner, mijn kind, mijn kanker’ de wereld ingestuurd. In een klein, allurevrij theater, opgericht door mei 68-ers die de scheldnaam die hun was toebedeeld: ‘de vieze gasten’, tot geuzennaam hebben verheven. De avond was superformiweldigeindefantakolosachtig met stip. De uitgeverij had er een avondvullend programma van gemaakt, met een panelgesprek, een voorleesmoment en een live groepje: ‘de valse teefjes’. Freya's boek; mei 2008 020

Er was plaats voor 120 mensen, maar ondanks het schitterende weer, waarbij je toch zou denken dat mensen liever een terrasje doen, hadden 150 genodigden beslist af te zakken naar dat donkere theatertje in Gent, één lotgenote kwam zelfs helemaal uit Nederland!

Van mijn uitgever kreeg ik het mooiste kado dat hij me kon geven: hij zei dat mijn boek vooral gelezen dient te worden omdat het simpelweg een goed boek is.Wat een erkenning. freya_55M9446FT rDe schrijver in mij maakte een vreugdedansje. Mijn avond kon niet meer stuk.  Maar er volgde meer. Toen ik het podium op stapte om het eerste exemplaar van mijn boek in ontvangst te nemen, begon het publiek te applaudisseren, en ze wilden niet stoppen. Waar ik het aan verdien, ik weet het niet, maar de liefde die me onversneden overspoelde vanuit de zaal, draag ik mee in mijn hart en zal tot het eind van mijn dagen een bron zijn waar ik uit kan putten.
Bij 'het eind van mijn dagen' denk ik trouwens sedert kort dat die nog veraf liggen. Ik ben vast van plan een mummelend oudje te worden, mijmerend in de avondzon herinneringen ophalend aan 'mijn' gloriedagen.
En toen las mijn nichtje een passage uit het boek voor. Het terugduiken in wat voor ons allen een ingrijpende periode is geweest, greep haar zo aan dat haar woorden stokten en ze huilde. Maxime, zo puur en zo moedig, bleef staan, herpakte zich, en las verder.
Niemand bleef hierbij onberoerd.
Maar toch was het geen tranendal. Het was ontroering.
De Valse Teefjes brachten met hun humoristische liedjes de avond in evenwicht.
Harmonie en de juiste toon, u weet het, zijn voor mij nogal belangrijk.
De avond was van een hemelse harmonie.
Trots was ik die avond.
Op mezelf.
Wat ook voor ons bescheiden Vlamingen, best eens mag: trots is nog iets anders dan naast je schoenen gaan lopen. Trots zijn op iets wat je hebt gepresteerd geeft je vleugels. freya_55M9464FT r

Maar nog trotser was ik op mijn familie. Ik realiseerde me  eens te meer hoe warm het nest is waar ik vandaan kom. Met mijn broer en de psycholoog van mijn ziekenhuis zat ik op de sofa om geïnterviewd te worden door Phara de Aguirre, lotgenote en vriendin.

Er ontspon zich een gesprek, over wat kanker met àlle dichte relaties doet, over hoe het is als broer om je zus zo te zien lijden, over hoe belangrijk praten is en hoe sterk onze band nu is.
Ik keek de zaal rond. Ik had in één seconde een ontmoeting met 150 zielen tegelijk. Voor een kortstondig ogenblik wisten alle aanwezigen zich verbonden, dat weet ik zeker, in een waarheid die wij allen diep in ons hart kennen: wat je deelt, vermenigvuldigt zich. Chris en ik deelden onze strijd voor de liefde, en wij kregen die avond liefde in duizendvoud terug.  freya_55M9505FTr

met mijn uitgever, Dirk Demuynck van Lannoo

 

20:50 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |