02-07-08

mezelf tegengekomen

Eergisteren was ik begonnen aan een heel vrolijk stukje voor de blog: over hoeveel feestjes en reisjes ik er de afgelopen twee maanden had op zitten. Het moest dan quasi klagerig klinken alsof dat een héél lastig leven is. Maar als ik vandaag het stukje herlees waar ik aan begonnen was, klinkt dat nu een beetje wrang.

Want gisteren ben met een behoorlijke vaart tegen de vlakte gegaan.
Ik ben er van overtuigd dat het verhaal dat ik u ga doen voor veel vrouwen herkenbaar is, de crash incluis. Daar heb je heus geen kanker voor nodig. Misschien crash ik iets sneller dan een ander, misschien is mijn stressbestendigheid voorgoed naar de filistijnen, kan zijn. Maar een ding is zeker: wij leven allemaal veel te snel en we doen allemaal alsof het normaal is.

Mijn dag begon met een ritje naar Grobbendonk. Wij hebben sedert kort een GPS, dus de gebruikelijke stress als ik door de ochtendspits moet zoeken naar een mij onbekend adres, had ik niet. Garminneke zou me fluitend naar mijn bestemming brengen, daar vertrouwde ik op. Toen ik Garminneke had geïnstrueerd, nadat ik Uma naar school had gebracht, stuurde hij me een richting uit die ik niet verwachtte. De enige bedenking die ik me daarbij maakte was: Fantastisch gerief, dat Garminneke, hij stuurt me om de files heen! Dus in een opperbeste stemming vervolgde ik mijn weg, het stuur van mijn auto en het stuur van mijn leven stevig in handen. Hé, wat een lekker gevoel. Op weg naar mijn eerste echte interview. Kijk mij nu, er helemaal bovenop. Ziek geweest? Niets meer van te merken. ja, meneer, ja mevrouw, deze dame zit weer stevig in het zadel!

Tot Doornzele centrum.
Daar begon mij iets te dagen. Ik belde mijn lief. 'Zoetje, ik rijd over Doornzele terwijl ik naar Antwerpen moet....' En zoetje moest schuldig bekennen dat hij de GPS op zijn laatste motortochtje op 'sightseeing' had ingesteld. Garminneke vermeed dus zorgvuldig alle snelwegen en autowegen en stuurde me over de meest pittoreske baantjes richting Scheldestad.
Vloekend keerde ik de kar, hoewel ik een mooie marge had genomen, zou ik me nu enorm moeten reppen om op tijd te zijn.

Het interview was leuk, maar vermoeiender dan ik dacht. Op de terugweg naar Gent moest ik vechten tegen de slaap. Geen nood, een dutje tijdens de middagpauze deed wonderen. Zie je wel? Weer fris en vrolijk voor de cliënte psychotherapie. 

Na de cliënte moest ik me reppen om nog voor sluitingsuur naar de bank te gaan. Ik kwam net te laat bij de bank. Geeft niks. Gewoon notitie in het hoofd maken: 'BANK MORGEN'.
Misschien kan ik dan nu nog vlug, vóór ik om vijf uur bij de schoonheidsspecialiste voor de ontharing moet zijn, dat schilderij ophalen dat ik heb laten inkaderen, (een notitie die trouwens al een week in mijn hoofd zat: 'KADER OPHALEN') . boodchappen

Bij de schoonheidsspecialiste duurde het een kwartiertje langer dan voorzien, dus nam ikme voor niet te blijven hangen bij de vriendin die Uma heeft opgevangen na school.

Dat is buiten Uma gerekend, die niet blij is me te zien. Ze wil langer blijven en ze zeurt.
Het is zes uur, ik moet nog boodschappen doen, het biogroentenpakket halen, koken en Uma moet om kwart na zeven in bed.
Alweer zonder bad, maak ik me de verzuchting. Notitie in hoofd: 'MORGEN ZEKER BAD UMA'.
Dit is onhaalbaar, besefte ik, en ik sprak mezelf sussend toe: "Je hoeft niets te halen, kalm maar. Geef Uma een boterham (o, ontaarde moeder!), stop haar in bed en kook daarna." Chris moest na zijn lange werkdag nog naar een klant, dus die verwachtte ik ook niet vroeg thuis.
Het mezelf sussen hielp maar gedeeltelijk, want thuisgekomen viel een bende op mij: de dag ervoor hadden wij bezoek gehad en de glazen stonden nog op het terras, de vaatwas was niet geleegd en derhalve niet gevuld, de was die al drie dagen stond te wachten op opplooien, stond er nog steeds, en de notitie 'MORGEN WATERSPEELDAG SCHOOL UMA: BIKINI, HANDDOEK EN WATERSPEELTJES ZOEKEN EN NAAMTEKENEN' flitste keihard aan en uit...

Zucht. Niet zeuren. Er aan beginnen. poetsen

Uma had een boel nieuw speelgoed gekregen voor haar verjaardag en dat is o zo boeiend en o zo leuk en dus moest ik haar zes keer aanmanen haar boterhammen op te eten, terwijl ik tussendoor mezelf hoorde zeuren: "haal die knuffels van de vloer, wat liggen die schoenen hier in het midden van mijn keuken te doen? en néé, je mag nu niet meer schilderen en verdorie Uma, kan je nu niet luisteren?"
Ondertussen keek ik inspiratieloos in mijn ijskast. Allemaal lekkere, knapperig verse groenten van de bioboer, maar: veel werk, dat gezond koken.
Hèèèlp, schreeuwde het in mij.
De ijskast ging weer dicht.
Misschien wil Chris straks koken? (zoals zo vaak....)

Terwijl ik Uma hielp haar speelgoed bijeen te rapen om het boven te leggen, glipte een doosje, vol pasgekregen kleine kralen uit mijn handen.
Daar stond ik, temidden van mijn keuken, rondom mij stuiterden de piepkleine rijgkraaltjes alle kanten op.

Nu was mijn kookpunt bereikt en ik begon hartgrondig te vloeken. Ik voelde hoe ik afgleed in een supernegatieve bui van jewelste. Ik begon driftig de bolletjes bijeen te vegen, maar bij elke driftige beweging van de borstel rolden die helemaal de andere kant van de keuken op in plaats van netjes in het midden op een hoopje te willen belanden.
En toen zag ik het gezicht van Uma.
Die keek stralend naar het spel van de knutselparels. "Leuk he mama, zoals die rollen!"
Plots realiseerde ik mij dat ik de keuze had tussen verder jagen, vloeken en het mezelf ellendig maken, of mee met mijn dochter op de grond grabbelen naar die grappige pareltjes, en genieten.

Ik koos voor het tweede en voor een hartgrondige foert! aan alle NOTITIES die de slavendrijver in mij o zo belangrijk vind.

't Wordt mijn favoriete woord, vanaf nu.

Foert.

13:31 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

ja freya,ik benijd je niet hoor,ik geniet alle dagen van het ,niet meer moeten,maar ik ben er ook geweest waar jij nu bent maar jij hebt nu iets wat ik toen niet had,nl.een grote dosis relativeren, spijtig dat dat voor velen van ons maar komt na een zeer traumatische periode in ons veel te korte leven,ik zou zeggen,vergeet niet wat je jezelf beloofd hebt toen,en durf prioriteiten te stellen.

Gepost door: ingrid | 02-07-08

ja hoor... roep jij maar regelmatig eens goed en luid FOERT!! Hééééééél herkenbaar 'dat niet meer rondgeraken met alle dingen die we zogezegd moeten'! Ik leef sinds ... precies ook steeds in een vertraagde film en dan probeer ik m'n gedachten te volgen en dat lukt me niet meer. In de vakantie had ik het er verdomd moeilijk mee (ja, zelfs op vakantie...hum) maar ik leer... en misschien komt de dag dat ik ook beter en luider FOERT kan zeggen...
Liefs hé en groetjes,

Gepost door: Lucretia | 02-07-08

voorbode van wat mij (ook) te wachen staat? Herkenbaar hoor, wat je hier boven beschrijft... Je komt uit een periode waar iedereen je meermaals zegt dat je je tijd moet nemen om te recuperen, je legt jezelf ook op om het kalmer aan te doen, en toch schuilt het gevaar van de 'ratrace' om de hoek.
Ik begin half september terug te werken deeltijds, en ookal kijk ik enorm uit naar de intelectuele uitdaging die bij de job hoort, toch heb ik soms ook schrik dat ik mijn eigen en mijn leven voor ik het goed en wel besef weer voorbij loop.
Maar ik zal aan bovenstaand logje denken en op tijd en stond eens heel luid 'foert' roepen! :)

Gepost door: me, myself | 02-07-08

Regelmatig foert zeggen heb ik ook moeten leren, maar ik slaag daar ondertussen heel goed in.
Foert met die was, die strijk, het koken, enz... en in plaats daarvan gewoon schaamteloos genieten van heerlijke salsamuziek!

Gepost door: Elly | 02-07-08

Héél goed als je het kunt.
Jammer genoeg lukt mij dat niet.
Kleine kinderen zien de zaken héél anders en doen je de ogen open.
Geniet er maar dubbel en dik van.
Groetjes

Gepost door: katy | 02-07-08

aaaargh, daar ben ik dus ook zo bang voor hé... heel herkenbaar!
op mijn coachingskalender stond gisteren 'soms moet er iets gebeuren voor er iets gebeurt' met een duiding achteraan van veranderingsgoeroe Anthony Robbins over de noodzaak van pijn; zonder pijn geen verandering, en zonder veranderingsnoodzaak geen veranderingsbereidheid en 'pijn die je bewust maakt dat je leeft' ... maar verdikkeme, als zelfs kanker je dit maar 'tijdelijk' doet beseffen, hoeveel pijn heb je dan nodig???
hm, zal toch maar luisteren naar mijn doktoortjes die me aanmanen nog een tijdje te wachten vooraleer het werk te hervatten!

succes met het 'foerten'
ilse

Gepost door: ilse | 03-07-08

Geniet van de pareltjes! Inderdaad heel herkenbaar, Freya. Niet te streng zijn voor jezelf.

En als we stokoud en versleten zijn, missen we misschien de knikkers, auto's en pareltjes nog. Tenzij er op tijd voor nieuwe rommelmakertjes gezorgd wordt!

Gepost door: Carolien | 03-07-08

Foert foert foert Zo herkenbaar...niet altijd even makkelijk...maar sinds kort ook in mijn woordenboek "Foert, foert en nog eens foert"...en dat kan zo'n deugd doen!

Liefs Wenneke

Gepost door: Wen | 04-07-08

MOOI! 2 jaar na 'mijn borstkanker' lukt het me dag na dag beter om FOERT te zeggen en daar ben ik fier op, en dat moet jij ook zijn! Foert = relativeren = hier en nu leven en elk moment (cfr de pareltjes) ombuigen naar een genietmoment (of toch alvast proberen dat te doen..). Ik heb zelf een zoontje van 3 en inderdaad die mannen kunnen de planning van de dag serieus overhoop halen. Eigenlijk hebben wij niet veel keuze, we moéten dikwijls foert zeggen, zoniet bezorgen we onszelf ongelooflijk veel stressmomenten. Maar, ja, juist, allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan.. en toch wel typisch voor vrouwen in 'ons geval'. Als ik met vrouwen die geen 'kankerverleden hebben' dit soort redeneringen opzet, dan stuit ik dikwijls op onbegrip. Ze vatten dat gewoon niet. Spijtig voor hen. Daarom lees ik jou zo graag, Freya, want telkens opnieuw is het o zo herkenbaar voor mij !!!!!! Lieve groeten, Edda

Gepost door: edda uytterhaegen | 07-07-08

Je zou ... Schitterend, je zou een boek moeten schrijven!
;-)

Gepost door: Herman | 11-07-08

Helaba Klinkt goed ,zoals je weet vanaf nu ,alles mag, niets moet.
Ik ben trouwens ook goed bezig.
Dat vind ik alleen natuurlijk!

Gepost door: Ma Elly | 14-07-08

De commentaren zijn gesloten.