15-07-08

Amerikaanse toestanden

Mijn oom kreeg twee maanden geleden een epileptische aanval terwijl hij het gras maaide. Hij werd in allerijl naar het AZ Sint Lucas gebracht waar hij wakker werd tussen de piepgeluiden en draadjes die een intensieve zorgen afdeling typeren. Dat er iets helemaal fout zat onder zijn hersenpan werd al vlug duidelijk: een hersentumor. Het moest snel gaan, werd hem gezegd, die tumor moest er vlug uit.
Twaalf uren voor de operatie, terwijl hij dit nieuws nog aan het verwerken was, werd hem gevraagd of hij een hospitalisatieverzekering had. Er moest namelijk een bijzonder dure vloeistof ingespoten worden tijdens de operatie, om de dode of aangetaste hersencellen te lokaliseren. Het goedje kost 1000 euro per 50 kg lichaamsgewicht en wordt door de ziekenkas niet terugbetaald. Of mijn oom even kon uitzoeken of zijn hospitalisatieverzekering de zaak wilde dekken.
Weinigen zullen in deze omstandigheden de tegenwoordigheid van geest hebben om een paar pertinente vragen te stellen, ook mijn oom niet. 
Wat in dezen bijvoorbeeld nuttig zou zijn om te weten is, wat ze dan zouden doen zonder dat dure spul. Niet opereren? Er met hun pet naar slaan? Er dan maar op de tast die tumoren uit halen?
Een normale mens is in shock als hij zoiets hoort. Een normale mens heeft tijd nodig zulke dingen te verwerken. Aan een mens in die toestand vrààg je niet of hij even wil nakijken of hij het geld wel heeft om een aspect van de operatie te betalen. 

Mijn oom belde evenwel braaf naar zijn hospitalisatieverzekering, waar ze hem niet onmiddellijk antwoord konden geven. In onzekerheid ging mijn oom onder het mes, en het was pas na de operatie dat hij hoorde dat het goedje pas terugbetaald wordt als de heren en dames van het medisch team EENSGEZIND verklaren dat het spul levensnoodzakelijk was.

Nu vraag ik je: hoe in godsnaam kan dat?

Als die stof een levensnoodzakelijk element in de operatie is, dat moet het gewoon door de ziekenkas vergoed worden, verdorie! En als het niet levensnoodzakelijk is, dan is het gewoon een nieuw snufje van de dokters dat hen het mogelijk maakt om hun werk makkelijker te doen. En dan ga je toch niet de dag voor je je patiënt zijn schedel openlegt, de kosten voor jouw nieuwe techniek aan een patiënt doorrekenen!

Of krijgen wij hier amerikaanse toestanden misschien? Zo van die toestanden waarbij mensen die een degelijke verzekering annex Visakaart hebben, alle beste medische zorgen krijgen, en zij die dit niet hebben, het met verouderde technieken moeten stellen?

Eén neurochirurg heeft zijn poot al onder die verklaring gezet, nu de rest nog.

Laten we duimen.

 

16:57 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-07-08

mezelf tegengekomen

Eergisteren was ik begonnen aan een heel vrolijk stukje voor de blog: over hoeveel feestjes en reisjes ik er de afgelopen twee maanden had op zitten. Het moest dan quasi klagerig klinken alsof dat een héél lastig leven is. Maar als ik vandaag het stukje herlees waar ik aan begonnen was, klinkt dat nu een beetje wrang.

Want gisteren ben met een behoorlijke vaart tegen de vlakte gegaan.
Ik ben er van overtuigd dat het verhaal dat ik u ga doen voor veel vrouwen herkenbaar is, de crash incluis. Daar heb je heus geen kanker voor nodig. Misschien crash ik iets sneller dan een ander, misschien is mijn stressbestendigheid voorgoed naar de filistijnen, kan zijn. Maar een ding is zeker: wij leven allemaal veel te snel en we doen allemaal alsof het normaal is.

Mijn dag begon met een ritje naar Grobbendonk. Wij hebben sedert kort een GPS, dus de gebruikelijke stress als ik door de ochtendspits moet zoeken naar een mij onbekend adres, had ik niet. Garminneke zou me fluitend naar mijn bestemming brengen, daar vertrouwde ik op. Toen ik Garminneke had geïnstrueerd, nadat ik Uma naar school had gebracht, stuurde hij me een richting uit die ik niet verwachtte. De enige bedenking die ik me daarbij maakte was: Fantastisch gerief, dat Garminneke, hij stuurt me om de files heen! Dus in een opperbeste stemming vervolgde ik mijn weg, het stuur van mijn auto en het stuur van mijn leven stevig in handen. Hé, wat een lekker gevoel. Op weg naar mijn eerste echte interview. Kijk mij nu, er helemaal bovenop. Ziek geweest? Niets meer van te merken. ja, meneer, ja mevrouw, deze dame zit weer stevig in het zadel!

Tot Doornzele centrum.
Daar begon mij iets te dagen. Ik belde mijn lief. 'Zoetje, ik rijd over Doornzele terwijl ik naar Antwerpen moet....' En zoetje moest schuldig bekennen dat hij de GPS op zijn laatste motortochtje op 'sightseeing' had ingesteld. Garminneke vermeed dus zorgvuldig alle snelwegen en autowegen en stuurde me over de meest pittoreske baantjes richting Scheldestad.
Vloekend keerde ik de kar, hoewel ik een mooie marge had genomen, zou ik me nu enorm moeten reppen om op tijd te zijn.

Het interview was leuk, maar vermoeiender dan ik dacht. Op de terugweg naar Gent moest ik vechten tegen de slaap. Geen nood, een dutje tijdens de middagpauze deed wonderen. Zie je wel? Weer fris en vrolijk voor de cliënte psychotherapie. 

Na de cliënte moest ik me reppen om nog voor sluitingsuur naar de bank te gaan. Ik kwam net te laat bij de bank. Geeft niks. Gewoon notitie in het hoofd maken: 'BANK MORGEN'.
Misschien kan ik dan nu nog vlug, vóór ik om vijf uur bij de schoonheidsspecialiste voor de ontharing moet zijn, dat schilderij ophalen dat ik heb laten inkaderen, (een notitie die trouwens al een week in mijn hoofd zat: 'KADER OPHALEN') . boodchappen

Bij de schoonheidsspecialiste duurde het een kwartiertje langer dan voorzien, dus nam ikme voor niet te blijven hangen bij de vriendin die Uma heeft opgevangen na school.

Dat is buiten Uma gerekend, die niet blij is me te zien. Ze wil langer blijven en ze zeurt.
Het is zes uur, ik moet nog boodschappen doen, het biogroentenpakket halen, koken en Uma moet om kwart na zeven in bed.
Alweer zonder bad, maak ik me de verzuchting. Notitie in hoofd: 'MORGEN ZEKER BAD UMA'.
Dit is onhaalbaar, besefte ik, en ik sprak mezelf sussend toe: "Je hoeft niets te halen, kalm maar. Geef Uma een boterham (o, ontaarde moeder!), stop haar in bed en kook daarna." Chris moest na zijn lange werkdag nog naar een klant, dus die verwachtte ik ook niet vroeg thuis.
Het mezelf sussen hielp maar gedeeltelijk, want thuisgekomen viel een bende op mij: de dag ervoor hadden wij bezoek gehad en de glazen stonden nog op het terras, de vaatwas was niet geleegd en derhalve niet gevuld, de was die al drie dagen stond te wachten op opplooien, stond er nog steeds, en de notitie 'MORGEN WATERSPEELDAG SCHOOL UMA: BIKINI, HANDDOEK EN WATERSPEELTJES ZOEKEN EN NAAMTEKENEN' flitste keihard aan en uit...

Zucht. Niet zeuren. Er aan beginnen. poetsen

Uma had een boel nieuw speelgoed gekregen voor haar verjaardag en dat is o zo boeiend en o zo leuk en dus moest ik haar zes keer aanmanen haar boterhammen op te eten, terwijl ik tussendoor mezelf hoorde zeuren: "haal die knuffels van de vloer, wat liggen die schoenen hier in het midden van mijn keuken te doen? en néé, je mag nu niet meer schilderen en verdorie Uma, kan je nu niet luisteren?"
Ondertussen keek ik inspiratieloos in mijn ijskast. Allemaal lekkere, knapperig verse groenten van de bioboer, maar: veel werk, dat gezond koken.
Hèèèlp, schreeuwde het in mij.
De ijskast ging weer dicht.
Misschien wil Chris straks koken? (zoals zo vaak....)

Terwijl ik Uma hielp haar speelgoed bijeen te rapen om het boven te leggen, glipte een doosje, vol pasgekregen kleine kralen uit mijn handen.
Daar stond ik, temidden van mijn keuken, rondom mij stuiterden de piepkleine rijgkraaltjes alle kanten op.

Nu was mijn kookpunt bereikt en ik begon hartgrondig te vloeken. Ik voelde hoe ik afgleed in een supernegatieve bui van jewelste. Ik begon driftig de bolletjes bijeen te vegen, maar bij elke driftige beweging van de borstel rolden die helemaal de andere kant van de keuken op in plaats van netjes in het midden op een hoopje te willen belanden.
En toen zag ik het gezicht van Uma.
Die keek stralend naar het spel van de knutselparels. "Leuk he mama, zoals die rollen!"
Plots realiseerde ik mij dat ik de keuze had tussen verder jagen, vloeken en het mezelf ellendig maken, of mee met mijn dochter op de grond grabbelen naar die grappige pareltjes, en genieten.

Ik koos voor het tweede en voor een hartgrondige foert! aan alle NOTITIES die de slavendrijver in mij o zo belangrijk vind.

't Wordt mijn favoriete woord, vanaf nu.

Foert.

13:31 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |