19-08-08

tepelreconstructie....the sequel

"Goed nieuws mevrouw, we kunnen de tatoeage die gepland is voor september naar deze maand verleggen. Past die datum voor u?" De verpleegster van de afdeling plastische chirurgie meldt het me aan de telefoon met een opgewektheid alsof ik de lotto gewonnen heb.
Mijn rechterborstje krijgt prompt een steek en ik leg er beschermend mijn hand over. Twee jaar na de operatie doet mijn borst nog altijd pijn en is door oedeem nog steeds een dikke maat groter dan de andere. Het is een pijn waar ik aan gewend ben geraakt, eigenlijk voel ik ze enkel nog als ik er op ga liggen of als Chris iets te enthousiast doet.
Nu ik dit schrijf bedenk ik dat ik die pijn op veel ander momenten ook voel, maar dat veel toch onbewust wordt. Mijn bewuste geest vergeet dat er pijn is, mijn lichaam vergeet het niet. Als ik door een grote menigte loop bijvoorbeeld, op een concert of als ik me aan de toog een weg moet banen om aan een drankje te geraken, is dat altijd met mijn arm beschermend rond mijn borst. Eén stomp ertegen en ik klap in elkaar van de pijn. Dat heb ik spelend met Uma al een paar keer mogen ondervinden.
Het is niets ergs, het hoort er gewoon bij zoals al de rest waar ik nauwelijks nog bij stil sta, maar nu die vriendelijke verpleegster er zo over begint, is het plots weer heel erg op de voorgrond.
Ik leg haar uit dat het opnieuw zetten van de tatoeage eigenlijk weinig zin heeft als ik niet ook de tepelreconstructie opnieuw laat doen. Er is namelijk nauwelijks een tepel blijven staan, een jaar na de vorige reconstructie. Eventjes stak het nieuwe tepeltje zijn kopje fier omhoog om dan - teleurgesteld over die koude buitenwereld? - voorgoed weer in mijn borst te zinken.
Wie zich herinnert hoe mijn vorige avontuur bij de 'tepeltjesmaker' verliep, zal wel kunnen invoelen dat ik er niet bepaald om sta te springen nog eens die lange naalden voor de verdoving in mijn borst te krijgen. Toch, flitst het door mijn hoofd, en dan komt de Zuinige in mij naar boven, is het een beetje spijtig: ik heb tenslotte 600 euro betaald voor een tepel die er niet staat. En misschien kan ik aan de chirurg duidelijk maken dat dit erge pijn doet en dat ik liever zonder verdoving onder het mes ga. Doe ik wel aan zelfhypnose of zo. Dus ik vraag aan de verpleegster of de reconstructie van de tepel ook 'in garantie' is, net als de tatoeage.

Ze grinnikt. "Zo heb ik het nog nooit horen uitdrukken, mevrouw, maar ik vermoed van wel. Ik ga het even na en bel u zo spoedig mogelijk terug."

Dat geeft me de tijd er even bij stil te staan. Ik ga in de hangmat hangen.
Ik twijfel. De zaak netjes laten afwerken of het laten gaan? Ik bekijk mezelf in gedachten goed. Eigenlijk zie ik het zelf nog nauwelijks, het litteken, de mislukte tatoeage. Ik heb er verdorie al eens mee in de gazet staan pronken, dus schamen doe ik me er zeker niet voor. Integendeel, twee jaar na datum zie ik mijn rechterborst als een heldin. Veel doorstaan, beetje gehavend, maar best nog wel mooi.
En het is met gepaste trots dat ik de afspraak voor 'de plastische chirurgie in garantie' annuleer.
Het voelt goed zo.

09:45 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Dat alles goed mag verlopen!

Gepost door: Ma Elly | 19-08-08

aanvaarding... is een raar beestje hé! als je het écht heel graag wil, lukt het meestal (nog) niet, en dan ineens... stel je vast dat ...
hm, als je voelt dat het goed is, is het ook goed meid!
ik wil ook wel es in die hangmat komen liggen... ;-)
lieve groet

tricky

ps: ga ook de wistik-week volgen bij marijke! kijk er al naar uit!

Gepost door: tricky | 19-08-08

aanvaarding... is een raar beestje hé! als je het écht heel graag wil, lukt het meestal (nog) niet, en dan ineens... stel je vast dat ...
hm, als je voelt dat het goed is, is het ook goed meid!
ik wil ook wel es in die hangmat komen liggen... ;-)
lieve groet

tricky

ps: ga ook de wistik-week volgen bij marijke! kijk er al naar uit!

Gepost door: tricky | 19-08-08

Je ziet er stralend uit! Ik vind echt dat je er van kop tot teen heel goed uitziet, Freya, en ik ben opgelucht en trots in jouw plaats dat je niet meer al die extra pijn hoeft te doorstaan.

Groetjes

Carolien

Gepost door: Carolien | 22-08-08

"bij een tepelreconstructie je niet te veel voorstellen" zei ik tegen mezelf. Ook niet bij de tatoo... Inderdaad de reconstructie is een ineengezakte constructie geworden :-)! Van ver is het te doen maar van dichtbij schreeuwt dat kleine ding om hulp (hihi)! De tatoo is ok: alhoewel. Heb de indruk dat die ook al begint te ontkleuren... Nieuwe kunnen we er niet van maken en laten we maar fier zijn om wat we terugkregen. Magere troost maar beter dan niks...
Liefs en groetjes,

Gepost door: lucretia | 23-08-08

gelijk heb je freya,wat het was zal het nooit meer worden en ook ik vindt dat het genoeg is geweest.
als jij dat voor jezelf uitgemaakt hebt en je hebt er vrede mee dan is alles ok.
remember,beauty is in the eye of the beholder.
groetjes
ingrid

Gepost door: ingrid | 24-08-08

De commentaren zijn gesloten.