23-08-08

Kris

Waar ik dankbaar voor ben

Vorig jaar in april schreef ik in een stukje dat een op vijf borstkankerpatiënten vijf jaar na de diagnose niet meer leeft. Dat koele cijfer had ik ergens op een website gelezen en het werd een levensecht monster op het moment dat ik om me heen keek naar ons groepje Eu'Reka deelneemsters: wij waren met vijf. Ik kreeg toen de wind van voren van mijn revalidatievriendinnen, die het schokkend vonden wat ik had geschreven. Voor hen moet het overgekomen zijn alsof ik de wisse dood van een van ons aan het voorspellen was. Dat had ik niet zo bedoeld, natuurlijk, ik had alleen willen uitdrukken dat het cijfer daar zo levensecht voor me stond. 
Het meedogenloze cijfer heeft toegeslagen. Kris is deze week gestorven.
 

 

18:19 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-08-08

tepelreconstructie....the sequel

"Goed nieuws mevrouw, we kunnen de tatoeage die gepland is voor september naar deze maand verleggen. Past die datum voor u?" De verpleegster van de afdeling plastische chirurgie meldt het me aan de telefoon met een opgewektheid alsof ik de lotto gewonnen heb.
Mijn rechterborstje krijgt prompt een steek en ik leg er beschermend mijn hand over. Twee jaar na de operatie doet mijn borst nog altijd pijn en is door oedeem nog steeds een dikke maat groter dan de andere. Het is een pijn waar ik aan gewend ben geraakt, eigenlijk voel ik ze enkel nog als ik er op ga liggen of als Chris iets te enthousiast doet.
Nu ik dit schrijf bedenk ik dat ik die pijn op veel ander momenten ook voel, maar dat veel toch onbewust wordt. Mijn bewuste geest vergeet dat er pijn is, mijn lichaam vergeet het niet. Als ik door een grote menigte loop bijvoorbeeld, op een concert of als ik me aan de toog een weg moet banen om aan een drankje te geraken, is dat altijd met mijn arm beschermend rond mijn borst. Eén stomp ertegen en ik klap in elkaar van de pijn. Dat heb ik spelend met Uma al een paar keer mogen ondervinden.
Het is niets ergs, het hoort er gewoon bij zoals al de rest waar ik nauwelijks nog bij stil sta, maar nu die vriendelijke verpleegster er zo over begint, is het plots weer heel erg op de voorgrond.
Ik leg haar uit dat het opnieuw zetten van de tatoeage eigenlijk weinig zin heeft als ik niet ook de tepelreconstructie opnieuw laat doen. Er is namelijk nauwelijks een tepel blijven staan, een jaar na de vorige reconstructie. Eventjes stak het nieuwe tepeltje zijn kopje fier omhoog om dan - teleurgesteld over die koude buitenwereld? - voorgoed weer in mijn borst te zinken.
Wie zich herinnert hoe mijn vorige avontuur bij de 'tepeltjesmaker' verliep, zal wel kunnen invoelen dat ik er niet bepaald om sta te springen nog eens die lange naalden voor de verdoving in mijn borst te krijgen. Toch, flitst het door mijn hoofd, en dan komt de Zuinige in mij naar boven, is het een beetje spijtig: ik heb tenslotte 600 euro betaald voor een tepel die er niet staat. En misschien kan ik aan de chirurg duidelijk maken dat dit erge pijn doet en dat ik liever zonder verdoving onder het mes ga. Doe ik wel aan zelfhypnose of zo. Dus ik vraag aan de verpleegster of de reconstructie van de tepel ook 'in garantie' is, net als de tatoeage.

Ze grinnikt. "Zo heb ik het nog nooit horen uitdrukken, mevrouw, maar ik vermoed van wel. Ik ga het even na en bel u zo spoedig mogelijk terug."

Dat geeft me de tijd er even bij stil te staan. Ik ga in de hangmat hangen.
Ik twijfel. De zaak netjes laten afwerken of het laten gaan? Ik bekijk mezelf in gedachten goed. Eigenlijk zie ik het zelf nog nauwelijks, het litteken, de mislukte tatoeage. Ik heb er verdorie al eens mee in de gazet staan pronken, dus schamen doe ik me er zeker niet voor. Integendeel, twee jaar na datum zie ik mijn rechterborst als een heldin. Veel doorstaan, beetje gehavend, maar best nog wel mooi.
En het is met gepaste trots dat ik de afspraak voor 'de plastische chirurgie in garantie' annuleer.
Het voelt goed zo.

09:45 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-08-08

Reiki inwijdingsweekend

Twee jaar geleden, toen het tot me doordrong dat doorwerken tijdens chemotherapie geen optie was, moest ik een hele reeks nare telefoontjes doen om al mijn activiteiten op te schorten. Ik begon met de annulering voor de vormingen over ouderenmishandeling, mijn toenmalige free lance job. Daarna moest ik al mijn psychotherapiecliënten op de hoogte stellen van mijn ziekte en hen doorverwijzen. Geen makkie. Ik weet heel goed welke drempel mensen moeten overwinnen om in therapie te gaan, zichzelf bloot te geven en vertrouwen te stellen in de therapeut. Naar iemand anders gaan is geen gemakkelijke overstap.

Tot slot, en toen aarzelde ik, moest ik het Reiki inwijdingsweekend dat zes maanden later zou plaatsvinden, ook afbellen. Ik kon niet garanderen dat ik er al weer zou 'staan'. Een inwijding is een krachtig individueel proces voor iedere deelnemer én een groepsproces. Als trainer moet je daarvoor sterk staan. 
Een inwijding geven is een prachtige, ontroerende, diepgaande ervaring waarbij ik telkens opnieuw verbaasd sta over de zielsverbinding die tot stand komt tussen de deelnemers onderling, en mezelf. Dus is het nu vol trots dat ik kan zeggen dat ik er eindelijk weer 'sta' als Master, en ik deze mooie ervaring opnieuw kan doorgeven.

INWIJDINGSWEEKEND 2008
REIKI EERSTE GRAAD

  • VRIJDAG 21, ZATERDAG 22, ZONDAG 23 NOVEMBER in Villa Oriental in Redu www.villaoriental.be
  • Prijs € 350,-
    Syllabus, overnachting en alle maaltijden inbegrepen. Als je in de buurt van Gent woont, kan je gratis meerijden
  • Maximum grootte groep: 5 personen. 
  • Inschrijven per mail mamafrau@telenet.be of telefonisch 0473 91 98 77
    De inschrijving wordt pas definitief na overschrijving van €50 met vermelding ‘Reiki 1 ‘ en je naam. op rek nr 979-6266084-83
  • Nog vragen? Bel me gerust. Wil je eerst eens een Reiki sessie 'proeven'? Maak een afspraak op telnr 0473 91 98 77 

Wat kan je verwachten op een Reiki inwijding?

Het weekend begint op vrijdagavond om 17u en eindigt op zondagavond om 17 uur.

Ik besteed op de eerste avond veel aandacht aan aankomen en de groepsvorming. Op de tweede dag leer je de geschiedenis van Reiki, de grondbeginselen en de handposities voor jezelf en voor anderen.

Op zondag vindt het inwijdingsritueel plaats en oefenen we op onszelf en op elkaar.
Als je bij mij een inwijdingscursus volgt, houdt dat in dat ik je als Master bijstand verschuldigd ben. Dat wil zeggen dat het leerproces niet stopt als het weekend stopt: je kan in de daaropvolgende maanden steeds bij mij terecht met je vragen en om te oefenen. Ik richt op regelmatige basis oefenmomenten met andere Reiki 1 healers in.

 

13:47 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-08-08

motorfilosofietje

3000 km achterop de motor doorheen Oostenrijk, Italië en Frankrijk, met niets anders te doen dan mijn fantasie de vrije loop te laten, leverde voldoende inspiratie op voor vijf boeken. 
Maar voorlopig hou ik het bij een vingeroefening op de blog.  

Toen we de Mont Blanc tunnel net door waren, op weg naar huis, viel me op hoe je de graad van betutteling van een land uit vormgeving van hun wegen kan afleiden. Hoe meer lijntjes de baan afbakenen, hoe meer de bewoners (graag) bij het handje worden genomen. Hoe meer stippellijntjes op de weg, hoe meer je leven uitgestippeld wordt.
Aanleiding tot dit motorfilosofietje: het gevoel van vrijheid dat ons overviel zodra we in Frankrijk waren. We stopten langs de weg voor een koffietje, haalden diep adem en in dat ademhalen zat een langgerekte 'haaaaa!', zoals je doet als je thuis komt na een lange reis.

Bij mij is dit gevoel van thuiskomen gedeeltelijk te verklaren door mijn genen: mijn grootmoeder van vaderskant was Française en wij zijn jaren lang bij Grand mère, onze overgrootmoeder die tot haar dood in Frankrijk woonde, op bezoek gegaan.
Chris voelt zich vooral thuis bij de Franse je m' en fous mentaliteit, die zich weerspiegelt in hun huizen, wegen en wegcode, de Fransen hebben namelijk niet die obsessie met vangrails en waarschuwingsborden zoals wij die hebben.
Het is waar, de autostrade ziet er uit als elke andere, maar eens op de secundaire wegen proef je het ware karakter van de Fransman.

116px-Bordenpark07

Moet je bij ons eens op letten: is er bij ons bijvoorbeeld ergens een bocht die je heel eventueel een beetje kan missen, moet je je vooraf een weg banen door een verkeersbordenbos: borden voor snelheidsbeperking, voor 'gevaarlijke bocht' en afboordingen met rood-witte pijlen. In de bocht zelf vind je vangrails uiteraard, zelfs op die plaatsen waar je hoogstens in de gracht zou belanden als je na al die waarschuwingen toch nog zou missen. 
Is er ergens een ongeval gebeurd door een roekeloze chauffeur, schieten er prompt waarschuwingsborden, flikkerlichten en flitspalen uit de grond. Geen mens die er aan denkt dat ook met al die palen ongevallen niet te vermijden zijn. Integendeel, kan je er nog tegenaan knallen ook.

Ze hebben het ooit eens uitgetest, maar ik weet niet meer in welk land dat was. Ze namen alle verkeersborden en verkeerslichten weg, iedereen ging vanzelf risico's inschatten en verantwoordelijker rijden. Het ongevallencijfer daalde significant. 

ICAHID2RNCA1ZN3IYCA1CWZJPCAT240M5CATL8299CA001KIMCAEFWNVWCAI6C0CXCATI87F5CASG8L2VCA1CL1R6CABFHUUCCAYGVD0UCA3KZ1A6CAJVUEUCCAWDDG5KCA428HW4CA9KV38YCA48R16H

In de franse bergen kronkelde de weg zich ongecompliceerd langs diepe ravijnen omhoog, zonder vangrails, noch witte lijnen op de weg, met aan de voet van de klim slechts een waarschuwing: bochtenwerk. 
De franse overheid zegt, als een moeder die wel vertrouwen heeft in haar kroost, eenvoudigweg: "Ik waarschuw je één keer. Dit is een bergweg met veel bochten, voorzichtig dus. Veel pret!"
Onze overheid echter begint aardig wat overeenkomsten te tonen met het prototype van de overbezorgde mama, die haar volwassen nakomelingen binnen de lijnen van een gevarenvrije box met stootkussens rondom wil houden. Veilig, toegegeven, maar Chris en ik krijgen er de wubbekes van.

Wij Vlamingen zijn zo gekweekt dat de overheid ons vertelt waar we bang voor dienen te zijn en waartegen wij beschermd moeten te worden. Frappant voorbeeldje van een tijdje geleden. Chris kreeg een brief van zijn verzekeringsmaatschappij waarin hem meegedeeld werd dat de premie een beetje verhoogd was, omdat er nu een verzekering tegen terroristische aanslagen bij zit. Dit is géén grap! Het is een wettelijk verplichte verzekering. Hij las het me verbijsterd voor. Ik was al even perplex. Waar en hoe is er zo een wet ingeslopen? Wie in godsnaam daar op die ministeries laat zich zo de daver op het lijf jagen, dat hij iedereen meent te moeten beschermen? En wat mij hierin nog het meest schokt, is de vanzelfsprekendheid waarmee een impliciete boodschap 'terroristisch aanslagen in ons land zijn een bijzonder groot risicowaar je je tegen moet indekken!' wordt meegegeven en dat de publieke opinie daar niet tegen reageert.
Alowa! Wie vergroot hier nu het onveiligheidsgevoel? 
Een hospitalisatieverzekering is niet verplicht in ons land, terwijl iedereen wel eens in een ziekenhuis belandt. Hoeveel mensen ken jij die slachtoffer waren van een terroristische aanslag?
Bon, terug naar de filosofie van het motorrijden. Ook uit de reacties van andere weggebruikers op een motard kan je veel afleiden. Jessica, een Nederlandse waarmee we op een avond in Thailand volkskarakters zaten te vergelijken, leerde ons: "Nederlanders willen graag het braafste kindje van de klas zijn. Ze gieten alles in regels en willen niets liever dan mooi die regels volgen."
Daar dacht ik aan toen haar theorie werd geïllustreerd tijdens een file tussen Nancy en Metz. "En als iemand anders de regels niet braaf volgt, staan ze knibbig met het vingertje te zwaaien," stelde ik vast, toen we tussen de auto's door laveerden. Fransen namelijk schuiven een metertje naar links en naar rechts op zodat motards ruim baan hebben. Nederlanders gaan hardnekkig meer langs de witte lijn tussen het tweede en derde baanvak rijden, zodat je met de motor niet door kunt. 

Thuisgekomen, als we niet geheel tot onze verbazing vaststellen dat het communautaire gekakel nog steeds niet is opgelost, bezorgt het gedrag van de Nederlanders op de snelwegen Chris nachtmerries. Stel je voor dat ze er ooit werk van maken Vlaanderen aan Nederland te hangen....images

 

10:45 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |