11-09-08

je leraar herkennen

Uma en ik eten alleen, Chris is naar de Spaanse les. Uma's oneindige stroom van gekwebbel onderbreekt ze slechts als ze me een vraag heeft gesteld en op een antwoord wacht. Als het antwoord niet snel genoeg komt, verschaft ze me meestal de uitleg zelf.
Af en toe, als ik nadenkend frons, scheldt ze me het antwoord kwijt met een wijsneuzerig: 'te ingewikkeld om uit te leggen, mama?' 
Dan glimlach ik: 'ja, te ingewikkeld zoetje.'
Vanavond verneem ik van haar hoe men houten kistjes in elkaar zet, vervolgens moet ik uitleggen hoe men hout maakt, en als laatste wil ze weten waarvan men vork en mes vervaardigt. Dat laatste procédé vind ik net iets te technisch om uit te leggen. Ik frons en verwacht haar kwijtschelding al, maar ze valt plots stil.

Dan vraagt ze: "mama, waarom vertel je me nooit meer verhaaltjes uit je hoofd?" In Peru verzon ik verhaaltjes tijdens het stappen, om dit voor ons allemaal een beetje lichter te maken. Het verhaaltje van de Kolibri die niet achterwaarts kon vliegen is nog een tijdje hier in België meegegaan, maar bij gebrek aan stevige bergen en stevige wandelingen is mijn bron een beetje opgedroogd. Ik val tegenwoordig voor het voorlezen bij het slapengaan gretig en lui terug op de kant en klare boekjes van Kikker, de Kleine Prinses en een assortiment  Disney-klassiekers.

Ik antwoord haar niet geheel naar waarheid, ondertussen hopend dat ik de Kolibrie niet weer zal moeten bovenhalen, dat ik nieuwe verhaaltjes eerst moet opschrijven. Als ik een nieuw heb, vertel ik het wel, beloof ik haar.
'O, maar uit je hoofd, dat gaat heel gemakkelijk hoor!' zegt mijn onversaagde kleine, en ze zegt de eerste zin van het verhaal van beer. Dan de tweede zin. Ik zie haar al vertellend verzinnen en al verzinnend vertellen. Ik kijk eenvoudigweg hoe ze dat doet en ik zie hoe ik dat moet doen.
Hier onder in première, het eerste verhaal van mijn dochter. 

  beer

 Het verhaal van beertje.grote beer

Beertje zat verdrietig op een bank. Hij verveelde zich. Hij zag iemand lopen en die zei: hallo beertje. Het was mama beer.
Beertje was blij.
Plots sprong er een grote draak uit de bosjes. Die wilde hen opeten. draak
Toen kwam de jager. Toen waren ze veilig.

jager

En het is gedaan.


"Zie je, zo moet je dat doen," voegt ze er aan toe. "Weet je hoe ik dat doe? Ik heb eerst een beer in mijn hoofd, en dan krijg ik een beeld van een grote beer, en dan komt de draak en dan de jager. En dan de bank. Et voilà!"
En dan voegt ze er vertrouwelijk aan toe: "Alé, dit was nu maar een kleintje, hé..." en ze maakt een wegwerpgebaar.
Ik schiet in een onbedaarlijke lach.

Er is zo een gezegde van een meester en leerling en hoe die omdraaien maar ik kom er niet direct op. Ik heb in ieder geval mijn leraar herkend.

                                      

 

 

20:32 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

:) Ik kan het tafereel wel dromen :) Op zo'n momenten zou je ze toch vastpakken om nooit meer los te laten :)

Gepost door: flupque | 11-09-08

daarom... wou ik dus ook graag kinderen...
heerlijk, zo'n 'leraar' te hebben!

Gepost door: tricky | 11-09-08

Knap meisje! Het is een knappe kop, jouw Uma. Dat is me trouwens woensdag ook opgevallen.

Groetjes

Carolien

Gepost door: Carolien | 12-09-08

subliem!

Gepost door: Renild | 12-09-08

Zaalig verhaaltje! Nu zal ik ook lekker slapen!

Gepost door: Herman | 12-09-08

Awel, net voor die mooie momenten wil ik graag een klein hummeltje.
Kan nauwelijks wachten......

Gepost door: Ina | 18-09-08

Dromen Moet dat nu écht ?
Kinderen die ouder worden ?

Gepost door: Van Hoecke Firmin | 19-09-08

even komen lezen Heb ook over je boek gesproken in een inloophuis in Turnhout hoor.
Dus weer Kassa,hoop ik

Gepost door: Ma Elly | 22-09-08

*** Heel fijn weekend
Groetjes

Gepost door: illness | 03-10-08

dat is toch heel simpel.....!!!! hahaha...ik nam ook liever de voorleesboekjes en dan had ik aan iedere kant een kleintje zitten..Helaas worden kleine kinderen groot...

Gepost door: Anita | 20-10-08

Beste Freya, ik mis jouw schrijfsels op deze blog.. ik hoop van ganser harte dat je het goed stelt. een lotgenote, Edda

Gepost door: edda | 17-11-08

blog van een jonge lotgenoot Beste Freya, ik bewonder je echt, bedankt om het taboe over (het leven tijdens en na) borstkanker te helpen doorbreken via je blogs en je boek.
Even voorstellen: ik ben Evy, 28 jaar, getrouwd, mama van Nina (3) en Leon (1). Ik heb nl. ook borstkanker, amputatie rechterborst is al achter de rug, ook 6 okselklieren positief. Ik kreeg vrijdag 21 november in het UZ Gent mijn eerste fluosessie (zo noemen wij dat); daarna volgt nog radiotherapie.
Ik heb je boek gekregen van Suzanne van de EA - ik zit nl. in mijn laatste jaar IV. Het is nu nog te moeilijk om je boek en je blog te lezen, maar dat komt wel. Ook de pink ribbon heb ik gelezen, net als mijn familie.
Ik hou sedert begin november ook een blog bij over mijn strijd tegen mijn borstkanker. Dat werkt enorm... therapeutisch en is een fantastische manier om steun te voelen van de omgeving die zo ook op de hoogte blijft.
Lieve groetjes en het allerbeste!
Evy
Er staan al 5 berichtjes op mijn blog: http://evy-meisman.blogspot.com

Gepost door: Evy Meisman | 27-11-08

herkenbaar tot en met Zonder gekheid, het geheugen van peuters en jonge kleuters werkt buitengewoon goed. Ik vertel nooit zomaar verhaaltjes, maar al lezende verander ik vaak de loop van het verhaaltje of voeg wat details toe. Helaas kan ik dat alleen bij de eerste keertjes doen, want daarna kent hij de boekjes uit zijn hoofd, en bij de eerste misstap word ik al teruggefloten. Of in bed, voor dat hij in slaap valt, hoor ik hoe hij hele boekjes aan zich zelf vertelt...tot de vermoeidheid hem overmant.

groetjes, assyma

Gepost door: assyma | 19-01-09

De commentaren zijn gesloten.