15-07-08

Amerikaanse toestanden

Mijn oom kreeg twee maanden geleden een epileptische aanval terwijl hij het gras maaide. Hij werd in allerijl naar het AZ Sint Lucas gebracht waar hij wakker werd tussen de piepgeluiden en draadjes die een intensieve zorgen afdeling typeren. Dat er iets helemaal fout zat onder zijn hersenpan werd al vlug duidelijk: een hersentumor. Het moest snel gaan, werd hem gezegd, die tumor moest er vlug uit.
Twaalf uren voor de operatie, terwijl hij dit nieuws nog aan het verwerken was, werd hem gevraagd of hij een hospitalisatieverzekering had. Er moest namelijk een bijzonder dure vloeistof ingespoten worden tijdens de operatie, om de dode of aangetaste hersencellen te lokaliseren. Het goedje kost 1000 euro per 50 kg lichaamsgewicht en wordt door de ziekenkas niet terugbetaald. Of mijn oom even kon uitzoeken of zijn hospitalisatieverzekering de zaak wilde dekken.
Weinigen zullen in deze omstandigheden de tegenwoordigheid van geest hebben om een paar pertinente vragen te stellen, ook mijn oom niet. 
Wat in dezen bijvoorbeeld nuttig zou zijn om te weten is, wat ze dan zouden doen zonder dat dure spul. Niet opereren? Er met hun pet naar slaan? Er dan maar op de tast die tumoren uit halen?
Een normale mens is in shock als hij zoiets hoort. Een normale mens heeft tijd nodig zulke dingen te verwerken. Aan een mens in die toestand vrààg je niet of hij even wil nakijken of hij het geld wel heeft om een aspect van de operatie te betalen. 

Mijn oom belde evenwel braaf naar zijn hospitalisatieverzekering, waar ze hem niet onmiddellijk antwoord konden geven. In onzekerheid ging mijn oom onder het mes, en het was pas na de operatie dat hij hoorde dat het goedje pas terugbetaald wordt als de heren en dames van het medisch team EENSGEZIND verklaren dat het spul levensnoodzakelijk was.

Nu vraag ik je: hoe in godsnaam kan dat?

Als die stof een levensnoodzakelijk element in de operatie is, dat moet het gewoon door de ziekenkas vergoed worden, verdorie! En als het niet levensnoodzakelijk is, dan is het gewoon een nieuw snufje van de dokters dat hen het mogelijk maakt om hun werk makkelijker te doen. En dan ga je toch niet de dag voor je je patiënt zijn schedel openlegt, de kosten voor jouw nieuwe techniek aan een patiënt doorrekenen!

Of krijgen wij hier amerikaanse toestanden misschien? Zo van die toestanden waarbij mensen die een degelijke verzekering annex Visakaart hebben, alle beste medische zorgen krijgen, en zij die dit niet hebben, het met verouderde technieken moeten stellen?

Eén neurochirurg heeft zijn poot al onder die verklaring gezet, nu de rest nog.

Laten we duimen.

 

16:57 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-07-08

mezelf tegengekomen

Eergisteren was ik begonnen aan een heel vrolijk stukje voor de blog: over hoeveel feestjes en reisjes ik er de afgelopen twee maanden had op zitten. Het moest dan quasi klagerig klinken alsof dat een héél lastig leven is. Maar als ik vandaag het stukje herlees waar ik aan begonnen was, klinkt dat nu een beetje wrang.

Want gisteren ben met een behoorlijke vaart tegen de vlakte gegaan.
Ik ben er van overtuigd dat het verhaal dat ik u ga doen voor veel vrouwen herkenbaar is, de crash incluis. Daar heb je heus geen kanker voor nodig. Misschien crash ik iets sneller dan een ander, misschien is mijn stressbestendigheid voorgoed naar de filistijnen, kan zijn. Maar een ding is zeker: wij leven allemaal veel te snel en we doen allemaal alsof het normaal is.

Mijn dag begon met een ritje naar Grobbendonk. Wij hebben sedert kort een GPS, dus de gebruikelijke stress als ik door de ochtendspits moet zoeken naar een mij onbekend adres, had ik niet. Garminneke zou me fluitend naar mijn bestemming brengen, daar vertrouwde ik op. Toen ik Garminneke had geïnstrueerd, nadat ik Uma naar school had gebracht, stuurde hij me een richting uit die ik niet verwachtte. De enige bedenking die ik me daarbij maakte was: Fantastisch gerief, dat Garminneke, hij stuurt me om de files heen! Dus in een opperbeste stemming vervolgde ik mijn weg, het stuur van mijn auto en het stuur van mijn leven stevig in handen. Hé, wat een lekker gevoel. Op weg naar mijn eerste echte interview. Kijk mij nu, er helemaal bovenop. Ziek geweest? Niets meer van te merken. ja, meneer, ja mevrouw, deze dame zit weer stevig in het zadel!

Tot Doornzele centrum.
Daar begon mij iets te dagen. Ik belde mijn lief. 'Zoetje, ik rijd over Doornzele terwijl ik naar Antwerpen moet....' En zoetje moest schuldig bekennen dat hij de GPS op zijn laatste motortochtje op 'sightseeing' had ingesteld. Garminneke vermeed dus zorgvuldig alle snelwegen en autowegen en stuurde me over de meest pittoreske baantjes richting Scheldestad.
Vloekend keerde ik de kar, hoewel ik een mooie marge had genomen, zou ik me nu enorm moeten reppen om op tijd te zijn.

Het interview was leuk, maar vermoeiender dan ik dacht. Op de terugweg naar Gent moest ik vechten tegen de slaap. Geen nood, een dutje tijdens de middagpauze deed wonderen. Zie je wel? Weer fris en vrolijk voor de cliënte psychotherapie. 

Na de cliënte moest ik me reppen om nog voor sluitingsuur naar de bank te gaan. Ik kwam net te laat bij de bank. Geeft niks. Gewoon notitie in het hoofd maken: 'BANK MORGEN'.
Misschien kan ik dan nu nog vlug, vóór ik om vijf uur bij de schoonheidsspecialiste voor de ontharing moet zijn, dat schilderij ophalen dat ik heb laten inkaderen, (een notitie die trouwens al een week in mijn hoofd zat: 'KADER OPHALEN') . boodchappen

Bij de schoonheidsspecialiste duurde het een kwartiertje langer dan voorzien, dus nam ikme voor niet te blijven hangen bij de vriendin die Uma heeft opgevangen na school.

Dat is buiten Uma gerekend, die niet blij is me te zien. Ze wil langer blijven en ze zeurt.
Het is zes uur, ik moet nog boodschappen doen, het biogroentenpakket halen, koken en Uma moet om kwart na zeven in bed.
Alweer zonder bad, maak ik me de verzuchting. Notitie in hoofd: 'MORGEN ZEKER BAD UMA'.
Dit is onhaalbaar, besefte ik, en ik sprak mezelf sussend toe: "Je hoeft niets te halen, kalm maar. Geef Uma een boterham (o, ontaarde moeder!), stop haar in bed en kook daarna." Chris moest na zijn lange werkdag nog naar een klant, dus die verwachtte ik ook niet vroeg thuis.
Het mezelf sussen hielp maar gedeeltelijk, want thuisgekomen viel een bende op mij: de dag ervoor hadden wij bezoek gehad en de glazen stonden nog op het terras, de vaatwas was niet geleegd en derhalve niet gevuld, de was die al drie dagen stond te wachten op opplooien, stond er nog steeds, en de notitie 'MORGEN WATERSPEELDAG SCHOOL UMA: BIKINI, HANDDOEK EN WATERSPEELTJES ZOEKEN EN NAAMTEKENEN' flitste keihard aan en uit...

Zucht. Niet zeuren. Er aan beginnen. poetsen

Uma had een boel nieuw speelgoed gekregen voor haar verjaardag en dat is o zo boeiend en o zo leuk en dus moest ik haar zes keer aanmanen haar boterhammen op te eten, terwijl ik tussendoor mezelf hoorde zeuren: "haal die knuffels van de vloer, wat liggen die schoenen hier in het midden van mijn keuken te doen? en néé, je mag nu niet meer schilderen en verdorie Uma, kan je nu niet luisteren?"
Ondertussen keek ik inspiratieloos in mijn ijskast. Allemaal lekkere, knapperig verse groenten van de bioboer, maar: veel werk, dat gezond koken.
Hèèèlp, schreeuwde het in mij.
De ijskast ging weer dicht.
Misschien wil Chris straks koken? (zoals zo vaak....)

Terwijl ik Uma hielp haar speelgoed bijeen te rapen om het boven te leggen, glipte een doosje, vol pasgekregen kleine kralen uit mijn handen.
Daar stond ik, temidden van mijn keuken, rondom mij stuiterden de piepkleine rijgkraaltjes alle kanten op.

Nu was mijn kookpunt bereikt en ik begon hartgrondig te vloeken. Ik voelde hoe ik afgleed in een supernegatieve bui van jewelste. Ik begon driftig de bolletjes bijeen te vegen, maar bij elke driftige beweging van de borstel rolden die helemaal de andere kant van de keuken op in plaats van netjes in het midden op een hoopje te willen belanden.
En toen zag ik het gezicht van Uma.
Die keek stralend naar het spel van de knutselparels. "Leuk he mama, zoals die rollen!"
Plots realiseerde ik mij dat ik de keuze had tussen verder jagen, vloeken en het mezelf ellendig maken, of mee met mijn dochter op de grond grabbelen naar die grappige pareltjes, en genieten.

Ik koos voor het tweede en voor een hartgrondige foert! aan alle NOTITIES die de slavendrijver in mij o zo belangrijk vind.

't Wordt mijn favoriete woord, vanaf nu.

Foert.

13:31 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

18-06-08

feesten en reizen

Wie denkt dat mijn leven aaneen hangt van feestjes en reisjes, zit er niet ver naast.
Ik heb een ongelooflijke periode achter de rug, die begon met de voorstelling van mijn boek, vervolgd door een weekje aan zee met Uma, daarna was er het straatfeest dat we met een paar vrienden jaarlijks organiseren, vervolgens mocht ik naar een heus prinsessenfeest (op een echt kasteel!), toen was er de reis naar Efese met de tettenvriendinnen... en gisteren in het Sportpaleis was het alwéér een gigantisch feest met de Boss (Bruce Springsteen).

Tussendoor probeer ik te werken en te schrijven. Ik verzeker u: géén makkie!

Dus nu heb ik een luxeprobleem: ik zit geblokkeerd achter mijn toetsenbord omdat ik niet kan kiezen uit de vele verhalen die ik zo dolgraag op deze blog zou vertellen.
Want weet je, ik maak zoveel mee, het leven spàt er af tegenwoordig. Maar dat het leven zo levendig is, heeft niet alleen te maken met al die leuke feestjes en reisjes. Integendeel, blijkbaar. Tegelijk vinden alle andere dingen des levens ook plaats. Droevige dingen. Evengoed heb ik angst gehad voor het onderzoek en de mammografie vorige week. Evengoed heb ik intens verdriet omdat het met een van mijn lotgenoten absoluut niet goed gaat. Evengoed heb ik momenten dat ik

Misschien is dat voor mij wel de meest merkwaardige vaststelling: dat ik merk dat ik zo nergens meer in blijf 'hangen'. Wacht, ik probeer het duidelijk te maken.

15:20 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-08

superformiweldigeindefantakolosachtig

 Freya's boek; mei 2008 001

Ik wacht allang op een gebeurtenis om het woord superformiweldigeindefantakolosachtig, dat in een liedje uit mijn kinderjaren voorkomt, te kunnen gebruiken. Dat is nu het geval.
Maar deze krachtterm dekt nog niet half de lading als ik de avond van de voorstelling van mijn boek wil beschrijven.Op 7 mei werd ‘mijn partner, mijn kind, mijn kanker’ de wereld ingestuurd. In een klein, allurevrij theater, opgericht door mei 68-ers die de scheldnaam die hun was toebedeeld: ‘de vieze gasten’, tot geuzennaam hebben verheven. De avond was superformiweldigeindefantakolosachtig met stip. De uitgeverij had er een avondvullend programma van gemaakt, met een panelgesprek, een voorleesmoment en een live groepje: ‘de valse teefjes’. Freya's boek; mei 2008 020

Er was plaats voor 120 mensen, maar ondanks het schitterende weer, waarbij je toch zou denken dat mensen liever een terrasje doen, hadden 150 genodigden beslist af te zakken naar dat donkere theatertje in Gent, één lotgenote kwam zelfs helemaal uit Nederland!

Van mijn uitgever kreeg ik het mooiste kado dat hij me kon geven: hij zei dat mijn boek vooral gelezen dient te worden omdat het simpelweg een goed boek is.Wat een erkenning. freya_55M9446FT rDe schrijver in mij maakte een vreugdedansje. Mijn avond kon niet meer stuk.  Maar er volgde meer. Toen ik het podium op stapte om het eerste exemplaar van mijn boek in ontvangst te nemen, begon het publiek te applaudisseren, en ze wilden niet stoppen. Waar ik het aan verdien, ik weet het niet, maar de liefde die me onversneden overspoelde vanuit de zaal, draag ik mee in mijn hart en zal tot het eind van mijn dagen een bron zijn waar ik uit kan putten.
Bij 'het eind van mijn dagen' denk ik trouwens sedert kort dat die nog veraf liggen. Ik ben vast van plan een mummelend oudje te worden, mijmerend in de avondzon herinneringen ophalend aan 'mijn' gloriedagen.
En toen las mijn nichtje een passage uit het boek voor. Het terugduiken in wat voor ons allen een ingrijpende periode is geweest, greep haar zo aan dat haar woorden stokten en ze huilde. Maxime, zo puur en zo moedig, bleef staan, herpakte zich, en las verder.
Niemand bleef hierbij onberoerd.
Maar toch was het geen tranendal. Het was ontroering.
De Valse Teefjes brachten met hun humoristische liedjes de avond in evenwicht.
Harmonie en de juiste toon, u weet het, zijn voor mij nogal belangrijk.
De avond was van een hemelse harmonie.
Trots was ik die avond.
Op mezelf.
Wat ook voor ons bescheiden Vlamingen, best eens mag: trots is nog iets anders dan naast je schoenen gaan lopen. Trots zijn op iets wat je hebt gepresteerd geeft je vleugels. freya_55M9464FT r

Maar nog trotser was ik op mijn familie. Ik realiseerde me  eens te meer hoe warm het nest is waar ik vandaan kom. Met mijn broer en de psycholoog van mijn ziekenhuis zat ik op de sofa om geïnterviewd te worden door Phara de Aguirre, lotgenote en vriendin.

Er ontspon zich een gesprek, over wat kanker met àlle dichte relaties doet, over hoe het is als broer om je zus zo te zien lijden, over hoe belangrijk praten is en hoe sterk onze band nu is.
Ik keek de zaal rond. Ik had in één seconde een ontmoeting met 150 zielen tegelijk. Voor een kortstondig ogenblik wisten alle aanwezigen zich verbonden, dat weet ik zeker, in een waarheid die wij allen diep in ons hart kennen: wat je deelt, vermenigvuldigt zich. Chris en ik deelden onze strijd voor de liefde, en wij kregen die avond liefde in duizendvoud terug.  freya_55M9505FTr

met mijn uitgever, Dirk Demuynck van Lannoo

 

20:50 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-05-08

Over boeken en meisjesdromen


boek
Vandaag vertrekt mijn boek van de uitgever naar de boekhandel. Dan ligt hij morgen of ten laatste overmorgen in de rekken.
Zou ik gaan kijken? Ik zie me al op wacht staan, bij openingstijd tussen de stapels postvatten, en gluren naar mensen die dicht bij mijn boek komen.
Zou die meneer het vastnemen? Of die mevrouw daar? En neemt zij het ook mee, na lezen van de achterflap? En zou ik dan achter die mevrouw aan durven lopen, en vragen waaróm zij het heeft gekocht?
Is het voor een bevriende lotgenote? Is het voor haarzelf? Of klinkt de titel zo aantrekkelijk dat ze denkt: kom, dat ga ik eens lezen?
Een vriend grapte dat hij een team van vrienden heeft samengesteld, die in de grote boekhandels zullen patrouilleren. En van zodra iemand mijn boek vastpakt, zal een van hen er quasi nonchalant naast gaan staan en opmerken: ‘Dàt moet u lezen, meneer! Ontroerend! Prachtig geschreven! En ook om te lachen! Jàren geleden dat ik nog zoiets moois las!’ ….en dan wegwandelen.
‘Op die manier wordt het een beststeller, let op mijn woorden!’ zei die vriend nog.

Je ziet het, dagdromen genoeg over dat boek van mij.
Ik voel me negen maanden zwanger en vol verwachting hoe mijn kind er uit zal zien. Hoe het zal aanvoelen als ik het voor het eerst in mijn handen heb.
Ik heb het zelf nog niet, ik krijg mijn eigen exemplaar ook pas morgen.
Het is heel iets anders, een tekst op een computer lezen of in een boek.

Een boek! Zo een ding dat lekker naar inkt ruikt, dat stevig en glad aanvoelt. Dat gewicht in mijn handen,…. die harde kaft, daarbinnen wit papier gevuld met lettertjes.
Als kind vond ik het al een magisch voorwerp. Leren lezen was voor mij als de sleutel krijgen tot de grot van Ali Baba. Ik vond het wonderbaarlijk, dat zo een klein ding dat je overal mee naartoe kon nemen, hele werelden kon herbergen. Die verwachting, bij het omslaan van de kaft. Die eerste zinnen, die me vastgrepen. Als een duik in een andere dimensie. Dikwijls mopperde mijn moeder, toen ik na vijf keer roepen nog niet reageerde: ‘Verdorie, ik mag nog een kanon afschieten naast je oren, nóg hoor je het niet als jij aan het lezen bent!’
Natuurlijk niet, ik zat immers aan de andere kant van de wereld. Dat is ver om op een paar seconden terug te komen hoor!
En dat gevoel van gemis als ik een echt goed boek helemaal uit had.
Soms bleef ik nog dagen in de sfeer van het boek hangen.
Ik las het liefst boeken die zich afspeelden in een ver land of in een ver verleden.
En ik droomde er van een schrijfster als Thea Beckman te worden.
Een wereld te creëren die bijna tastbaar is, waar je de geur van gras bijna in ruikt, waar je de hoge hemel ziet die het hoofdpersonage ziet, waar je mee verliefd wordt met je heldin en zijn of haar verdriet mee voelt….
Aàààh, schrijven, dat is toveren.

Ik heb die toverstaf in handen gekregen en reken maar dat ik er nog verdraaid mooie dingen mee gaan doen!images

09:58 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

29-04-08

Terug op de arbeidsmarkt

Ik ben terug op de arbeidsmarkt. Wie mijn blog al een tijdje leest, weet dat ik een broertje dood heb aan administratieve rompslomp. Maar wat ging het die dag allemaal vlotjes!werkzoekende

Eerst naar de Vlaamse dienst voor Arbeidsbemiddeling, waar ik zonder wachten werd geholpen om me opnieuw op de arbeidsmarkt te positioneren. Dan naar de Hulpkas voor Werkloosheidsuitkering, om mijn aanvraag voor een uitkering in te dienen – en jongens, wat is dat een mottig gebouw in Gent, vast zo gekozen om werklozen een negatief gevoel over hun statuut te geven, zodat ze snel werk zoeken. Maar ook daar was er slechts één wachtende voor me. Vervolgens naar de ziekenkas, waar ik om vijf na twaalf aankwam. Lunchtijd.

‘Ach, komt u toch nog maar,’ zei de mevrouw aan de balie. Ik vrolijk naar de balie.

‘Heeft u het ‘bewijs van arbeidshervatting of werkloosheid’ bij?’ vroeg ze.

Oei, dat is dat wit kaartje…

‘Neen, helaas.’ Toch geen ongecompliceerde dag, dacht ik al. Maar neen. Zei die mevrouw:

‘Ach wat, dit attest van de Hulpkas is voldoende…’ en op een wip stond ik weer buiten.

 

De goden waren me werkelijk gunstig gezind die dag.

Bij de Vlaamse Dienst voor arbeidsbemiddeling was het ook al zo een sympathieke madam geweest die me vooruithielp. Er wordt daar min of meer van elke niet- complete- computer - analfabeet verwacht dat je jezelf inschrijft op de arbeidsmarkt en ook je profiel aanpast. Dat gaat met een online formulier, en laat ik aan die dingen nu ook een hekel hebben. Ik ben geen administratief wonder, en ik heb de vurige ambitie dat zo te houden.

Dus deed die mevrouw dat samen met mij.

‘Dus u bent beschikbaar voor de arbeidsmarkt?’ vroeg ze me officieel.

Ja, antwoordde ik met een uitgestreken gezicht. En onbewogen ging ik samen met haar op zoek naar passende vacatures.

‘Begeleider van drugverslaafden?’

Mijn eerste beroep. Geef maar mee!

‘Vormingswerker?’

Mijn laatste beroep, waarom niet?

‘Coördinator internationale projecten op een hogeschool?’

He! Ja!

Ik zag mezelf al, net als in de tijd dat ik internationale projecten deed voor De Sleutel, naar congressen over heel Europa reizen en leuke telefoontjes doen met mensen uit verschillende landen.

Ik voelde onmiddellijk de verandering. Er is wel degelijk een kwaliteitsverschil tussen ‘op invaliditeit staan’ en ‘op zoek zijn naar werk’.

Opnieuw een actief lid van de samenleving! Zelf mijn boterham verdienen, onafhankelijk! Hoezee!

Mijn beroep als psychotherapeut weer kunnen oppakken, eerst nog in bijberoep, maar dan, misschien…….

Ik werd er enthousiast van.

   

Thuis, de vacatures in de hand, grepen ze me naar de keel.

Wil ik dit wel? Terugkeren naar één van mijn vorige beroepen, die ik heel graag deed, maar…….waar ik altijd het gevoel had dat ik er net niet in verzoop….waar ik net dat tikje tekort kwam om ontspannen te werken,. ..waar ik net dat ietsje arbeidsvreugde miste omdat ik voelde dat ik niet aan het doen was waar ik het beste in ben…..

Neen!

Beelden werden steeds duidelijker.

Ik, alleen met mijn cliënten.

Ik, achter mijn computer, bezig een tekst ineen te draaien.

Ik, rustig, gelukkig.

Wetend dat ik aan het doen ben waar ik voor gemaakt ben.

 

Resoluut pakte ik de telefoon en belde Annemie. Annemie, die samen met Barbara een bedrijfje als schrijver en redacteur runt. En ik bood me aan.

En,…. werkelijk, die goden hadden een topdag…Annemie reageerde positief!

 

Toen ik mijn mobieltje dichtklapte, zag ik de toekomst als een zonnig, breed pad, met een spelende Freya daar op.

    

 

11:29 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-04-08

kleine wondertjes

Sommigen noemen het synchronisiteit. Het is een modern woord voor wat vroeger wonderen werd genoemd. Ik geloof dat het Jung was die het bedacht. Jung, die volgens mij ook gewoon in wonderen geloofde, maar dat als wetenschapper niet kon maken en toen maar een duur woord bedacht voor het fenomeen. 

Synchroniciteit dus.
Daar spreekt men van als twee gebeurtenissen gelijktijdig gebeuren, alsof ze iets met elkaar te maken hebben.

Mijn grootvader zag overal synchroniciteit in. Als een niesbui volgde op een uitspraak zei hij: 'Het is de waarheid, t is beniesd!'
Of als ik iets stouts deed en ik me vrijwel in één beweging bezeerde, zei hij: 'Het is Jezuske die je straft.'
Ja, zo ga je vanzelf geloven dat dingen die niets met elkaar te maken hebben, toch samenhangen.

Maar laatst kreeg ik een prachtig staaltje van synchroniciteit.
Ik banjerde met mijn fiets door het verkeer. Mijn humeur was die dag van een erbarmelijke kwaliteit. Maar precies op die dagen dat je niet zoveel kan hebben, kom je het ene obstakel na het andere tegen. Komt het u bekend voor? Synchroniciteit!
De dag was te laat begonnen, beter gezegd: ik had me overslapen. Dus moeten we ons haasten en laat Uma nu net een broertje dood hebben aan haasten. Dus gaat zij lekker dwars liggen. Daar reageer ik weer op met die stem net een decibel te hoog.
Vanbinnen grommelend begeef ik me dan op weg, Uma achterop. Maar natuurlijk  zijn ,net dan alle gevaarlijke chauffeurs op de baan losgelaten. De een snijdt me de pas af, de ander draait zijn wagen doodleuk vlak voor mijn wielen. Een derde vindt het fietspad waarover ik met een rotvaart aan kom rijden, de ideale parkeerplaats.

Tegen die tijd is de grommelende beer in mij een brullende beer.

Maar precies daar erger ik me aan. Ik vind het vreselijk dat ik me zo uit mijn humeur laat brengen door pietluttigheden. Ik wil mezelf oppeppen, maar ik kan het niet stoppen.
'Verdorie, ik zou wat graag van dat rothumeur verlost zijn' denk ik, terug op weg  naar huis.

Op dat moment rijdt een klein busje me voorbij. In dat busje het stralend gezicht van een mongooltje. Onze blikken kruisen elkaar. En bijna zonder dat ik het in de gaten heb, gaat mijn hand de lucht in en zwaai ik naar hem. Wat ik terugkrijg is een uitbarsting van pure vreugde, hevig armgezwaai en een gezicht dat zo mogelijk nog meer straalt.

Sychroniciteit!

Weg humeurigheid!

15:37 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |