14-04-08

Tataaa!!!


Uitgeverij Lannoo nodigt u van harte uit op de voorstelling van het boek van Freya Van den Bossche

boek 

Mijn partner

mijn kind

mijn kanker

 

op woensdag 7 mei 2009 om 19u

bij de Vieze Gasten

Reinaardstraat 125

9000 Gent

 

programma

 

Verwelkoming en inleiding

 Dirk Demuynck, uitgever algemeen fonds

 

Maxime, nichtje van Freya, leest voor uit het boek

 

Muzikaal intermezzo

De valse teefjes

 

Panelgesprek

Freya van den bossche, auteur

Wim Schrauwen, psycholoog afdeling oncologie

Nico Van den Bossche, broer van Freya

Het gesprek wordt gemodereerd door Phara de Aguirre

Muzikaal slot

De Valse teefjes

 

Receptie


 

Zo ongeveer ziet de uitnodiging er uit. 't Een en 't ander hé!

Ik ben echt fier.

Maar ik heb ook een beetje schrik dat ik misschien toch hier en daar een aantal mensen vergeten uitnodigen heb. Sommigen krijgen nog een schriftelijke invitatie, maar indien je ook dat niet krijgt en je wil graag op de voorstelling van mijn boek zijn: geef een seintje naar Lannoo, ge zijt welgekomen!

Mijn boek zal die avond verkrijgbaar zijn tegen iets goedkopere prijs dan in de handel, men zegge het voort!

 

14:00 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

11-04-08

Op tocht

Toen ik haar vijf jaar geleden voor het eerst zag kon ze zo uit een sprookje gestapt zijn. Een frêle kleine vrouw met karbonkels van ogen en eindeloos lang, dik haar. Maar haar fragiele uiterlijk en broze stem zijn een bedrieglijke verpakking voor de sterke persoonlijkheid die er in schuilt.

Frie herbergt in het lichaam van een fee de kracht van een witte heks.

Ze heeft een mysterie over zich zonder dat ze mysterieus doet, een Weten zonder dat ze het beter weet, een Wijsheid zonder dat ze daar mee te koop loopt. Vandaar dat ze er zo leeftijdsloos uitziet.

Ik heb haar talloze keren gevraagd hoe oud ze precies was, om het antwoord meteen weer te vergeten, misleid door haar uiterlijk.

Maar nu is het getal in mijn geheugen gegrift, want in januari 2009 wordt ze 55.

-Vijfenvijftig, dat is een leeftijd waarop ik altijd al een knalfuif wou geven. En dat ga ik ook nog doen. De dokters hebben me nog een jaar gegeven, dus dat moet lukken.

-Longkanker, had ze zes maanden geleden aan de telefoon gezegd.

Uitzaaiingen in de andere long, hoorde ik enkele weken geleden.
Er werd chemo gestart.

Pas toen ze met een longembolie tussen leven en dood zweefde, zagen de dokters in dat wat ze altijd had gezegd, namelijk dat de chemo haar kapot zou maken, waar was.
De behandeling werd stopgezet.

 

Ik zit aan haar keukentafel, in het kleine gezellige huisje.

Met een bang hartje ben ik naar haar toe gereden. Tja, het is niet omdat je zelf kanker hebt gehad dat je plots een handleiding hebt om met alle situaties even losjes om te gaan. Ik was bang dat ik uit angst en verdriet zou terugschrikken en dat zij dat zou voelen. En dat wilde ik niet.

Maar die angst hoefde niet, natuurlijk.

Van zodra ik haar ogen zag, wist ik het weer: Luisteren en nabij zijn is voldoende.

Als je dichter bij de dood komt is het leven vol vreugde. Die vreugde veegt de angst en het verdriet om het nakende afscheid niet weg. Maar ze legt wel een groter bewustzijn in het leven. Zo zijn leven en dood met elkaar verweven en wie dat weet, herkent elkaar.
Die onbewuste draad van herkenning pikken wij nu zonder omhaal op en dan ontspint zich een werkelijk gesprek.

Sereen praat ze over alles wat haar bezighoudt.

Ze houdt van het leven, ze wil hier nog een tijdje zijn, ze wil grootmoeder worden en ze heeft nog duizend plannen. Haar huis is gevuld met haar kunstwerken, ze wil nog zoveel doen met haar gaven. Ze bruist van levenslust.
Het meest van al treft me dit: dat zij aanvaardt, wat er ook komt. Er is geen tegenspraak tussen de hoop om verder te leven en de aanvaarding dat het afgelopen kan zijn.
En als zij zegt dat de dood haar geen angst aanjaagt, geloof ik haar.

Ze heeft hem al zo vaak in de ogen gekeken.

 

Frie heeft haar leven consequent volgens haar eigen inzichten geleefd en haar huis weerspiegelt die levenswijze. Het huis is meer dan sober, met een toilet buiten, een kolenkachel, minimale sanitaire voorzieningen. Maar haar leven draait niet rond binnen, de kern van haar huis ligt in de tuin.

Op jonge leeftijd wist ze al dat ze een natuurmens was die niet aardt in het jachtige leven dat ons wordt opgelegd. Dus trok ze jaren als een nomade rond, levend van de fruitpluk. De wereld was haar thuis.

Ook later, toen ze niet langer kon rondtrekken omdat haar zoon naar school moest, leefde ze op haar eigen manier. Ze huurde een stuk grond en ze verbouwde alles zelf.
Ze deed geen beroep op de mogelijkheid op een uitkering, ze deed niet als zovelen: de maatschappij verwerpen maar je ondertussen wel door de maatschappij laten verzorgen. Frie verwerpt niets, ze creeërt simpelweg haar eigen universum en zorgt daarin voor zichzelf.

En met een soepelheid die echt wijze mensen kenmerkt, stapte ze terug in de draaimolen van onze maatschappij op het moment dat haar zoon dat nodig had. 

Wat een vrouw.  

 

Half mei begint ze aan haar grote tocht, samen met haar volwassen zoon, naar Santiago de Compstella.

- Hoop je op een mirakel? waag ik te vragen.

- Bwa, antwoordt ze grinnikend...'t is gewoon belangrijk dat ik die tocht doe.....maar als we met zijn allen echt in mirakels geloven, dan gebeuren die ook.

 

Er wordt door vrienden een benefiet gegeven om Frie te ondersteunen.

Ze wil geen aalmoezen, maar ik mocht van haar wel dit stukje over haar schrijven.

 

Als we met zijn allen echt in mirakels geloven, dan gebeuren die.

 

 

15:01 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-04-08

vadertje tijd

Tijd bestaat niet, beweert men. Het is een uitvinding van de mens.

Ik wil dat wel geloven, maar Tijd doet toch rare dingen, al bestaat hij niet. Ziet u, veertien uren vliegen zitten er tussen Lima en Brussel.
Toen we vertrokken wonnen we die dag ongeveer vier uren. Toen we terugkeerden verloren we er zes. Twee uren zijn dus zoek.
En nu loop ik me af te vragen of er in dat schemergebied waar Vadertje tijd de plak zwaait, in dat gat waar die twee uren verdwaald zijn, iets met mij gebeurd is. 16am108

We scheerden op een bepaald moment rakelings over een Andestop Ik zag de strenge pieken angstwekkend dicht naderen en ik krulde al mijn tenen om de schok op te vangen, want ik waande me in die scène van de film 'Alive', die waarin het vliegtuig op een top crasht in diezelfde Andes en waarin de overlevenden achterblijven in dat verschrikkelijk mensonvriendelijke sneeuwlandschap, met niets om te eten dan hun dode medepassagiers. Maar ik had me van scène vergist. De berg vloeide onder ons door en in de wolkenflarden....zijn daar die twee uren gebleven? Heeft Vader Tijd die twee uren benut om iets met mij uit te vreten?
Ik weet er niets meer van, natuurlijk, maar ik stel me zo voor dat in zijn Rijk, in dat tijdsgewricht waar alle herinneringen vervagen en alle wonden geheeld worden, waar de tijd meedogenloos maar ook o zo mild kan zijn, dat daar die vrouw ontstaan is.

Want plots stel ik bij thuiskomst vast dat ik terugkijk naar mijn kankerperiode, als iets dat achter mij ligt.
In december voelde ik me nog een kankerpatiënt. Nu niet meer.

Nu woont er in mij een vrouw die kanker heeft gehad. Ze is mij zeer nabij, ze woont dicht bij mijn hart en dat is goed. Het is nodig dat ik haar af en toe nog koester. Af en toe heeft ze nog behoefte aan aandacht.
Ze wil niet genegeerd worden, ze wil niet weggemoffeld worden. Maar ze wil ook niet meer die alles overheersende rol spelen in mijn dagelijkse leven. Bij lotgenoten voelt ze zich in haar sas. Niet dat zij bij hen nog voortdurend haar ziekte loopt te herkauwen. Woordeloos gaat zij de verbinding aan. Maar bij iemand die haar bestaan wil ontkennen of minimaliseren, reageert ze vinnig. Zoals laatst. Een vrouw vroeg me of ‘alles nog goed’ was. Ik antwoordde op automatische piloot: “ik denk het wel”.
Voor mij het enige antwoord dat klopt, want ik heb geen bewijs voor het een noch voor het ander. Ik voel me goed. Maar ik voelde me ook goed toen ik kanker bleek te hebben, dus echt een referentiepunt is dat niet echt.
Zei die vrouw: -natuurlijk is alles goed, je hebt toch een mooie gezonde kleur!
Die vrouw in me die kanker heeft gehad voelt zich meteen op haar tenen getrapt. -Natuurlijk, denkt ze vinnig, -zolang ik bloos heb ik geen uitzaaiingen! Dat ik daar nog niet opgekomen ben!
-Hé trezebeze! fluister ik haar dan toe. -Niet nodig hoor. Ik weet dat je nog bang bent. Maar voor andere mensen ben jij nu onzichtbaar.
En dan is ze content.

-Ook dat gepikeerde gedoe zal verdwijnen, fluistert een oude man met een zeis vanuit de wolken me toe.
En dan ben ik ook content.

10:45 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14-03-08

tabula rasa

Het lijkt er op dat ik leeggeschreven ben.

Voor het eerst in mijn leven was ik gelukkig terug naar huis te gaan na een reis. Had je me dat een jaar geleden verteld, ik had je zot verklaard.
Het was het boek dat riep. Ik miste het ritueel van achter mijn computer te kruipen en van de hele dag niets anders te doen te hebben dan te schrijven, tikketikketik.
Pas twee dagen terug van Peru stortte ik me op mijn boek, dat lag te schreeuwen om afgewerkt te worden.
In een recordtijd schreef ik de laatste twintig bladzijden.
Niets op de hele wereld is heerlijker dan het laatste woord van een boek te schrijven, en te weten dat het klopt. Ik denk dat het vergelijkbaar is met een doelpunt scoren. Een zeldzame bevrediging, helemaal voor mezelf.
Daarna begon ik te schrappen. Niets is heerlijkers dan te schrappen. Met een onaards genoegen zond ik hele alineas met de delete knop naar het w.w.w.kerkhof. Ik knipte en schaafde er op los, het voelde alsof mijn boek een tuin was waarin gewied moest worden en pas als het laatste stukje onkruid weg was, de laatste overbodige tak gesnoeid was .....kon ik rusten. En plots stond daar die laatste zin.
En toen was het op.

Weken al floept er in mijn hoofd een dikke neonwaarschuwing aan: WEBLOG!
Maar mijn enige reactie op deze oproep was een schuw terugtrekken van mijn kop tussen mijn schouders.
Eerlijk, ik wist begot niet meer wat te vertellen.

Maar nu ik hier weer zit......, rikketiketik.
Met een kop koffie, met het zoemen van de computer, met het zicht op mijn stadstuintje.....lijkt het mij....misschien....


Niets is heerlijker dan aan een nieuw stuk te beginnen....een nieuw hoofdstuk, een nieuw boek!

15:09 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

31-01-08

Nu is het echt aftellen

Alles is al ingepakt.
De soevenirs in de handbagage,
bergen vuile was in mijn tas.
Uma praat honderduit over het vliegtuig dat we morgen gaan nemen en dat haar terug zal brengen naar haar oma. Ze heeft grote plannen voor het krokusverlof: twee keer bij oma slapen, een keer bij meme Bea en een keer bij tante Ilse.....jullie zijn verwittigd hé.
Ja, ze wil volgend jaar nog mee op een grote reis met ons, maar niet meer zo lang. Op onze vraag wat zij het leukste vond op deze reis antwoordt ze stellig: de zee. En het ambetantste? Dat alle mensen hier met die vreemde woorden spreken!

Vandaag zijn we nog geïnviteerd bij Patrick, vriend van Tom die naar hier is geëmigreerd, en zullen we het grootste fonteinenpark ter wereld bezoeken. Vanavond nog een keer gaan eten.....nog een keer slapen.....en dan zijn we weg!
Tot thuis!!!

16:34 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-01-08

De laatste dagen

Vreemd hier te zitten in het bureau van Tom en Jaime terwijl zij slapen na een wel heel lange nacht van feesten en afscheidnemen, in het besef dat Tom over enkele uren naar België vliegt en daarna definitief naar zijn nieuwe ´post´, Teheran. Dit prachtige koloniale huis en de patio die een oase van rust is met zijn palmbomen en klaterende fontein wordt vanaf morgen voor Tom een thuis om enkel in de vakanties naar terug te keren. Het was een schitterend afscheid en we vingen even een glimp op van het leven dat Tom hier leidde. Tom en Jaime creeërden hier een magische sfeer, door de manier waarop ze dit huis in zijn oude glorie herstelden, en het smaakvol inrichtten met alles wat mooi en van goede kwaliteit is. Het huis is voor ons meer dan een thuishaven geweest. Als ik hier rondliep met een glas gekoelde wijn in de hand tussen de flakkerende kaarsen en de verlichte binnentuin, verfrist door de wind die de  balkadijnen op het voorste terras in een constante beweging houden, laverend tussen groepjes pratende en lachende mensen die allemaal betoverd schenen door de gouden gloed die hier altijd schijnt te hangen, voelde ik me als een personage uit een oud koloniaal boek. Alleen de hoepeljurk en het corset ontbreekt nog, en gracias à dios daarvoor, want hoe ze het hier in godsnaam uithielden in die strakke kledij in deze hitte is me een raadsel....

We deden geen poging meer om nog naar de jungle te geraken: de tocht per bus zou meer dan tien uren duren en dat kan in het regenseizoen nog wel eens langer worden als de weg is geblokkeerd door moddersstromen. Tien uren gaan en tien uren keren om vier dagen ter plaatse te zijn....nee. Dus veranderden we het plan en zouden we naar Huaraz gaan, hoog in de Andes een schitterend natuurreservaat met agaatblauwe meren en fonkelend witte bergtoppen...., maar baggerend in de drukke straten van Lima, zoekend naar een huurauto om ons een busreis van acht uren te besparen, en ons angstig afvragend of we eigenlijk wel de moed hadden om Lima- een stad van 18 miljoen inwoners als men me niet belogen heeft- uit te rijden en vervolgens de andes over te rijden .......realiseerden Chris en ik ons blijkbaar gelijktijdig dat na drie weken reizen die moed ons ontbrak. In een luxueuze koffiebar, waar Uma verdween achter een gigantisch ijsje, durfde ik aan Chris te vragen: heb jij moed voor ons twee voor deze trip? Want ik ben eigenlijk een beetje bang. Dat waren blijkbaar de woorden die de ban braken. Ik die toegeef dat ik bang ben...
We keken naar elkaar, en wisten meteen: het wordt een weekje aan de zee.

En zo zitten we al vijf dagen aan de zee, in het vakantiehuis van Tom en Jaime, kijkend naar de golven, de pelikanen die voorbijscheren en de scholen dolfijnen die een voorkeur vertonen hun salto's te maken recht voor de deur van Tom zijn huis. Zal wel tot het basispakket magie behoren waar zij een patent op lijken te hebben.
We wipten even terug naar Lima voor Tom zijn afscheidsfeest, maar straks, als Chris zijn kater een beetje heeft verwerkt, nemen we opnieuw de taxi naar ons hutje. (ja, per taxi. Ik geef het toe: ik krijg ook koloniale allures. De rugzaktoerist in mij heeft zich onder het excuus van´we mogen Uma niet te veel vermoeien´welwillend teruggetrokken). Daar gaan we nog anderhalve dag luieren, Uma zal haar zandkastelengraven, of liever, zal toezicht op de werkzaamheden houden terwijl Chris graaft en ik over en weer draaf naar zee om water om haar bouwwerk te versterken...

Het is moeilijk in te denken, nu ik bij dertig graden zit te puffen, dat wij zaterdag al terug thuis zijn. Maar eerlijk?
Ik kijk er naar uit.
Voor mij een compleet nieuw fenomeen
Dat is voor de allereerste keer dat ik naar huis terugkeer na een reis met een verlangen naar.....thuis.

17:23 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-01-08

gracias a todos

bedankt iedereen voor de beste wensen aan Chriske.

We zijn terug, onze laatste dag in Cusco, stad der steden. O, die lucht hier, o, de mensen, ach het eten, ach de sfeer. Neen, had ik tien jaar geleden hier mijn leven verdergezet, ik zou geen misstap hebben begaan. Deze straten  en deze lucht vervullen mijn ziel.

Maar evengoed mijn andere liefdes, Chris en Uma, vervullen mijn hart en men kan niet verkeerd zijn als men kiest voor vlees en bloed in plaats van voor een stad van hout en leem....
Morgen reizen wij door naar Lima en we zijn er nog niet uit of we daarna naar de Selva gaan, het Amazonegebied. Het is een lange reis en we kunnen onze laatste week ook aan de kust slijten, boekje lezen, beetje wandelen en luieren....We zien nog.
We zagen de wonderen van Pisaq en Ollyantaytamo en Sacsawayman, fantastische ruines, en we vragen ons af waarom Macchu Picchu dan zoveel meer heeft.....omdat een slimme Emgelsman het heeft ontdekt en er een gigantische mythe rond heeft gebouwd...Neen, wij laten ons niet bij de neus nemen: ja, de Inca´s waren een machtig volk, maar Macchu Picchu is echt niet het enige en het grootste. Zovele schatten zijn hier te ontdekken.

´s Morgens zitten wij op ons prachtig balkon terwijl Uma schooltje speelt (blijkbaar mist ze dat en oma, hoe mist ze jou, dagelijks spreekt ze over jou en over wat ze je allemaal zal vertellen!), drinken van onze coca thee en zijn gelukkig.
Op dit moment zitten we in een café op de plaza de Armas waar we ons zeer goed voelen, Uma krijgt er verse melk en de dienster is helemaal gek van haar maar zij kan nog altijd niet spontaan reageren, zo verlegen is ze.
We wandelden vandaag door de straten en kochten souvenirs. Telkens opnieuw ontdek ik dat ik vloeibaar word vanbinnen bij het zien van schoonheid. Ik kan het niet betalen en meebrengen naar huis, maar ben al gelukkig dat het bestaat...We kochten een mooie keramische schaal en een masker.

Kanker?
Een verhaal uit een ver verleden....

hasta luego!

00:43 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |