19-11-07

't is hier stil op mjn weblog en dat heeft zijn reden

Ik zit hier al een tijdje twijfelend achter mijn klavier. Hoe zou ik mijn boodschap brengen?
Met 'tataaaaa!' in de titel?
Dat is wel passend, maar is dat niet een beetje té?
Of vertel ik het heel gewoontjes: een korte aankondiging, als tussen neus en lippen door?
Dat is een beetje blasé, vind ik.
Of vertel ik eerst heel het verhaal, hoe het gekomen is en zo, met dan aan het eind de hoofdvogel?
Dat is te omslachtig!


Want ik ben in feite zo enthousiast dat ik het er meteen uit wil gooien, liefst nog met toeters en blazers en met tromgeroffel....want, en hou u vast:

IK HEB EEN UITGEVER!!!!!!
Lannoo gaat een boek van me uitbrengen!

Terwijl ik het schrijf krijg ik nog kriebels over mijn hele lijf. Kunnen jullie je dat voorstellen? Ergens in het voorjaar ligt er een boek van me in de boekhandel....Met mijn foto op de omslag en een mooie titel...
Ik kan het me in ieder geval nog niet echt voorstellen. Het is als een droom.
Dat kinderdromen uit kunnen komen!
De fotograaf is al langsgeweest en het omslagontwerp kreeg ik reeds toegestuurd ter goedkeuring.....Gewichtig dat ik me daar bij voel!
Eind december moet het af zijn.
Natuurlijk baseer ik me op mijn weblog, maar eigenlijk vertel ik mijn verhaal opnieuw, dit keer doorspekt met mijn kennis als psychotherapeut. En ik vertel dingen die ik op de weblog niet kon/durfde zetten.
Spannend hoor!

Toen ik zeven was schreef ik mijn eerste verhaaltje. Mijn pepe sloeg het proces gade en vroeg:

-boek

Freya'tje, denk jij eerst na over wat je zal schrijven of komt het zo, recht uit je pen op papier?
-Recht uit mijn pen, antwoordde ik hem, en toen, aarzelend: is dat wel goed, pepe?
-Dat weet ik niet, lieveke, 't is daarom dat ik het aan jou vraag. Het is de eerste keer dat ik een schrijver aan het werk zie.
Een schrijver.
Mijn pepe, die in mijn ogen stokoud was en alles wist, vroeg aan mij- de zevenjarige schrijver- hoe het proces van schrijven verloopt.
Kan je je voorstellen hoe ik me voelde groeien?
Sedertdien droomde ik er van schrijver te worden.  Ik schreef en ik schreef, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht dat dat ooit iets zou kunnen worden. Ik geloofde niet dat ik goed genoeg was om iets naar een uitgever te sturen. 

Beetje bang voor de desillusie, dat durf ik gerust toe te geven.
En nu, in de nasleep van de kankerzooi.....gebeurt er zo een wonder.
Het is alsof ik eerst mijn oude haar moest verliezen om nieuwe te krijgen, vóór er een haar op mijn hoofd aan durfde denken dat mijn schrijfsels voor publikatie vatbaar zijn.

En omdat ik nu zo intensief aan het schrijven ben, 
 heb ik steeds minder tijd om te schrijven op mijn weblog.  Dus nu weet je waarom het hier wat stil is. 

14:23 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09-11-07

Angsthaas.

 Veertien dagen al weet ik dat hij er is.
Hij begint altijd als een klein eitje, zo onopvallend dat ik er gemakkelijk over kijk. En terwijl ik niet kijk, groeit hij.
Tot hij zo groot is dat ik hem voel bij elke beweging.
Ergens in mijn buik zit hij: een groot ei, met een heel sterke schaal. Onwrikbaar.

 

eiMijn verstand weet dat er een angsthaas in zit en begint er dan ook met alle kracht tegen aan te duwen om het weg te krijgen. Maar ze heeft er niet echt vat op. 
Dan schrijft mijn verstand de schaal vol met de redenen waarom ik bang ben geworden, alsof ik met deze toverwoorden het ei  kan'wegschamoteren'. Die redenen ken ik heel goed:
Het ei ontstond toen ik het boek las van Frieda Joris 'Ontboezemingen over borstkanker'. Veel van wat ik las was nieuw voor me, bijvoorbeeld dat metastasen in de oksel de prognose ongunstig beïnvloeden. En dat dokters soms verzwijgen wat ze werkelijk denken, namelijk dat ze je niet veel kans geven. Meteen denk ik: "heeft mijn oncoloog de waarheid tegen mij gezegd?"
Wat het ei deed groeien was een verhaal van mijn vriend Danny: hij vertelde veertien dagen geleden over zijn nichtje, die onlangs te horen kreeg dat ze uitzaaiingen heeft in de lever, de longen en de botten, twee jaar na de eerste bahandeling. Ze krijgt nu palliatieve chemotherapie. Dat wil zeggen: chemotherapie om het leven te rekken. Genezen is niet meer mogelijk.

Slik.

'Natuurlijk word je daar bang van,' vertelt me mijn verstand. ‘Maar het hoeft niet te betekenen dat het ook jou zal overkomen, niet?'
Dat helpt me om het ei even te negeren.
Maar het ei verdwijnt daarmee niet. Het blijft gewoon zitten.

‘Luister,' redeneert mijn verstand verder. ‘Je bent nu intensief aan dat boek van je aan het schrijven. Daarmee roep je al die enge gevoelens van verleden jaar weer op. Geen wonder dat je bang wordt. Maar verleden jaar is verleden tijd. Dat is angst van toen. Niet meer van toepassing nu.'

Het ei laat zich rustig volschrijven, maar het wordt er niet kleiner op.

‘En bovendien: waarom lees jij ook steeds boeken over mensen die borstkanker hebben gehad?' gaat het verstand verder. ‘Het is alsof je jezelf bang maakt. Hou daar dan ook mee op, dan zal de angst ook wel verdwijnen.'

Daar zit iets in, en ik probeer me uit alle macht op de mooie dingen van het leven te richten.

‘Jàààà! Goed zo!' moedigt mijn verstand me aan. ‘Afleiding zoeken! Je gedachten ergens anders op richten!' Dus hou ik me bezig met praktische zaken en het voorbereiden van terug aan het werk gaan, ga ik uit en maak ik plezier en mediteer ik met nog ietsje meer toewijding. Ik geniet met volle teugen van Chris en Uma.

Het steeds dikker wordende ei probeer ik ondertussen te bedelven onder chocolade. Als dat niet helpt, gooi ik er een paar extra aperitiefjes en dat biertje te veel tegenaan. Eens zien of ik hem kan verdrinken.

Het ei kan drijven.

Als ik ook wel zie dat het allemaal niet helpt, beslis ik het ei te laten zitten tot het vanzelf weggaat. Ik heb er last van, het zit me in de weg, maar ik ken geen manier om het te doen verdwijnen.

Dat duurt tot ik een laatste kleine ingreep moet ondergaan: de laatste fase van de tepelreconstructie is een kleurtatoeage. Klein bier vergeleken met wat ik allemaal heb ondergaan, maar blijkbaar is mijn grens bereikt van wat ik kan verdragen. De chirurg plant een grote naald in mijn borst om ze te verdoven en wrikt die heen en weer, om het verdovend middel goed te verspreiden. Néé, wéér datzelfde als bij de tepelreconstructie! Ik verstijf en bijna roep ik boos: ‘Wees voorzichtig, man! Moet dat nu echt op die manier!?' Maar hij prikt al een tweede keer en wéér wrikt hij de naald heen en weer. Ik kan alleen nog de tanden op elkaar klemmen om het niet uit te schreeuwen.
Na een half uurtje is de verdoving uitgewerkt, maar is de verpleegster nog lang niet klaar met tatoeëren. Als ze mijn vertrokken gezicht ziet, stelt ze voor nog een beetje verdoving bij te geven, maar het zweet breekt me uit als ik aan die gemene man met zijn naald denk en ik zeg haar dat ze door moet gaan, dan maar zonder verdoving.
‘Pijn!' klinkt een klein stemmetje in mijn hoofd. Als een klein kind voel ik mij, dat wil huilen maar niet durft bij de dokter. Straks, als alles voorbij is, ga ik bij mijn mama, beloof ik mezelf.

Dat doe ik ook.   haas

Mijn mama vangt de pijn in de korf van haar schoot en ik mag janken en getroost worden.
Daardoor breekt de schaal van het ei en daar is hij in vol ornaat: angsthaas. Heel even zie ik weer het schrikbeeld van doodgaan en als een echte haas wil ik er vandoor. Weg, weg, weg. Ik daver en ik beef.

‘Ik ben zo bang', zeg ik tegen mijn mama.

‘Ik ook,' zegt mijn mama.
Ik kijk naar angsthaas. Hij krimpt.
‘Ik ben niet altijd bang, hoor mama. Het komt in vlagen.'
‘Dat is precies zo bij mij, liefje,' zegt ze.

Het is alsof angsthaas daardoor gestreeld wordt en plots is hij verdwenen.

't Is niet mijn eerste ontmoeting met hem en het zal mijn laatste niet zijn.

 

 

 

 

 

12:01 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

06-11-07

komt dat zien komt dat zien

 Vree wijs panelgesprek in de universiteit van Gent en er komt zo een vree wijze praten maat.

Het Universitair Ziekenhuis Gent organiseert een cyclus Info-avonden voor het publiek met als 47ste thema

Overleven na kanker” ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van de dienst Medische Oncologie Moderator:        
Prof. dr. Simon Van Belle, diensthoofd Medische Oncologie UZ Gent
 
Plaats van de huisarts in de oncologie        
Dr. Jan Van Elsen, huisarts Omgaan met angst voor herval        
Wim Schrauwen, psycholoog Medische Oncologie UZ Gent
 
Werkhervatting en laattijdige nevenwerkingen na behandeling        
Martine D’halluin, hoofdverpleegkundige Medische Oncologie UZ Gent
 
Fysieke activiteit als revalidatieprogramma: EU’REKA’ en REKANTO        
Barbara Van Ruymbeke, wetenschappelijk medewerkster EU’REKA’
         Prof. Jan Bourgois, REVAKI 
Lotgenoten via internet        
Freya Van Den Bossche, patiënte
 
Panelgesprek met alle sprekers en stafleden van de dienst Medische Oncologie
Prof. dr. Simon Van Belle, prof. dr. Veronique Cocquyt, dr. Sylvie Rottey, dr. Hannelore Denys
          
DONDERDAG 8 NOVEMBER 2007OM 20 UUR IN AUDITORIUM D(Dwarsgebouw Rechts, tussen Poli 4 en Poli

TOEGANG & PARKING GRATIS

GELEGENHEID TOT VRAGEN STELLEN
 Plaats:            Universitair Ziekenhuis Gent – auditorium D Info:
           
Dienst Communicatie UZ Gent – De Pintelaan 185 – 9000 Gent
           
Tel.: 09 332 46 70

11:08 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-10-07

Bloot

Nooit gedacht dat ik nog eens bloot op de cover van een tijdschrift zou staan.
Ja, u leest het goed. Ik ben met de borsten bloot gegaan. Lang heb ik er niet van wakker gelegen of ik het wel zou doen, ze deden me een aanbod dat ik niet kon weigeren.
Denkt u meteen aan Playboy of P magazine? Bedankt voor het compliment, ik wou dat het waar was. Maar neen, het was in de Nina (bijlage van het laatste nieuws) van twee weken geleden.

Ze hadden een madam nodig die de hoop wilde vullen. Echt waar! Niet lachen! Er was een foto genomen van 9 madammen met blote borsten, in het kader van 'oktober borstkankermaand'. Negen, omdat een op negen borstkanker krijgt, wat overigens volgens de recente cijfers al niet meer klopt, want het is ondertussen een op 8. Tien jaar geleden was het nog een op 12. Tiens, tiens, dat stijgt pijlsnel! En het heeft echt helemaal niets te maken met Tsjernobyl of met iets dat in ons milieu rondvliegt? Neen, natuurlijk niet. Doch dit geheel terzijde. Een van de madammen had zich op het laatst bedacht, nl toen de groepsfoto al genomen was. Dus toen werd ik opgebeld of ik me heel snel vrij kon maken om in de studio van die gerenommeerde fotograaf bloot te gaan. Ze zouden die mevrouw er dan uit knippen en ik zou er dan in gefotoshopt worden. Er werd ook een kort interview afgenomen per telefoon, een leuke babbel met een vlotte journaliste. Zonder nadenken heb ik ja gezegd.

Achteraf heb ik me de bedenking gemaakt waarom ik eigenlijk meedeed. Ze vroegen me omdat deze foto nodig was 'om het taboe te doorbreken'. Eerlijk waar, ik heb zelf helemaal geen last van een taboe rond borstkanker en de lotgenotes waar ik contact mee heb praten er ook vlottekes over. Eerlijk gezegd ken ik er persoonlijk geeneen die zich schaamt over zijn of haar borstkanker.

Dat komt natuurlijk omdat degenen die er zich om schamen, niet uit hun kot komen, Freya!
Ok, maar toch: Kan iemand me uitleggen wat dat taboe precies is? Neen, serieus, ik zit me niet van den domme te houden. Ik meen het, want ik ben met mijn blote borsten in de gazet gaan staan om een taboe te doorbreken waar ik me eigenlijk niet bewust van was.

"Moedig", zeiden de mensen.

Hoezo moedig?

Ijdel, ja!

't Was uit ijdelheid, lieve mensen. Niks menselijks is mij vreemd hoor. Ik wil later tegen mijn kleinkinderen kunnen vertellen, zo met een dromerige blik in mijn ogen: "Jààààà, schat, bomma heeft nog op de cover van een tijdschrift gestaan.....bloot!" en mijn kleinkind en ik gaan daar dan heel ondeugend om giechelen.

Zo zit dat.

 

 

 

 

16:03 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-10-07

Anneke Geerts

Anneke Geerts, de oprichtster van het wonderfonds, is overleden. Pas enkele weken geleden hoorde ik over Anneke en haar wonderfonds. Hoe zij vorig jaar te horen kreeg dat ze terminaal was. Hoe ze het laatste jaar van haar leven wijdde aan de oprichting van dit fonds dat aan alleenstaande ouders met een levensbedreigende ziekte steun wou bieden. Zij wist hoe moeilijk het was, want met haar drie zonen stond zij er alleen voor.

Kan je je dat voorstellen? Doodziek zijn, en wanhopig graag nog wat leuks in je leven brengen, maar moeten bezig zijn met hoe je de rekeningen van het ziekenhuis in godsnaam kan betalen? IK heb zelf ondervonden wat een dagje aan zee, een etentje of een bioscoopbezoek kan doen. Even weer genieten, zalig. Voor velen is het een onmogelijkheid. Laten we met zijn allen inschrijven op het wonderfonds. Laten we met zijn allen te kennen geven dat we meeleven en daadwerkelijk iets willen doen. Surf naar de link van het wonderfonds en laat het groeien!

Slaap zacht, Anneke.

Moge je wonderfonds een hoge vlucht kennen,

en een baken zijn voor vele mensen.

09:43 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-10-07

gedicht

In het boek 'roodborstje' van Frieda Joris vond ik het volgende gedicht van Karel Jonckheere.

Deze is voor jullie, mannen. Met onze dank.

Bij een ablatie

Onwennig talm ik om mijn rechterhand
g
eschupt over je linkerborst te leggen,
gebaar reeds sedert veertig jara vertrouwd
en dat je lieve mond nooit neen deed zeggen.

Wat vroeger teder welvend was is weg,
een vriend heeft het weemoedig uitgesneden,
je bloost en houdt je lippen afgewend,
nooit hebben ogen elkaar zo gemeden.

Vrees niet, voel jij je armer, ik blijf rijk,
je dient wat ijlte werd niet te verstoppen,
ik weet, het enige wat altijd telt,
je hart veel dichter bij het mijne kloppen

12:59 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-09-07

voor een stille engel

 Vanmorgen stond ik de vaatwas te vullen en was ik me al aan het verheugen op een uurtje schrijven op de blog. Schrijven is een hobby, dat hebt u vast wel gemerkt. Dus de gedachte alleen al ' ik ga schrijven', maakt me blij. Daarbij hoef ik  niet altijd te weten wat ik zal gaan vertellen. Ik heb genoeg aan een zin die in mijn hoofd opkomt en ik ben vertrokken.  Dus stond ik vanmorgen te kijken naar mijn gedachten, neusde ik er in rond om te zien of er een tussen zat die de moeite waard was. En toen schoot Bertha door mijn hoofd, mijn schoonmama. Een jaar al schrijf ik over Chris, Uma, mijn familie en mijn vrienden, hoe warm en ondersteunend zij voor mij zijn geweest. Maar ik heb met geen woord gerept over Bertha.

Hoe komt dat? Alsof haar houding van 'dat is toch vanzelfsprekend!' een beetje besmettelijk is. Alsof ik het ook vanzelfsprekend ben gaan vinden. Je hebt zo van die stille krachten die de op hun eigen manier de wereld draaiende houden. Ze worden gauw vergeten omdat ze zichzelf nooit op de voorgrond plaatsen. OnschuldigIkzelf behoor niet tot die categorie, want als ik eens iets onderneem moet iedereen het geweten hebben. Maar mijn schoonmama is er zo een.

Bertha doet al een jaar lang mijn strijk. En nu doet ze alsof ze het vervelend vindt dat ik tegenwoordig minder strijk breng. Zo zorgt ze er ook nog eens voor dat ik me niet schuldig voel voor al die manden die het afgelopen jaar de revue gepasseerd zijn. Ze haalde bovendien Uma alle dagen van school met de bus en dan vertelt ze over hun busavonturen, alsof het ook niet af en toe lastig is, door weer en wind met de bus op en af. En weet u wat ze ook doet? Ze lacht ondeugend op zijn Bertha's als ik weer eens onverwacht vraag of Uma diezelfde avond mag blijven slapen. Dan zegt ze :'Verdorie, en ik zou juist naar een bal gaan.' Omdat ik heel goed weet dat Bertha zelden uit gaat. Doet ze het voorkomen dat ik er haar nog plezier mee doe ook.

Bertha was het afgelopen jaar plots haar vermogen kwijt om de hoeveelheid spaghetti, soep, ballekes in tomatensaus, scampi's of wok te schatten die nodig zijn voor een maaltijd voor drie personen. Verdorie toch, daar zat ze wéér met een gigantische overschot, of ik er haar niet vanaf wilde helpen? Merkwaardig hé, voor een vrouw die toch al een grote veertig jaar kookt. En ze lachte vaak met mijn slordigheid en vergeetachtigheid, maar zelf leed ze aan acuut geheugenverlies als ze 's vrijdags vis voor ons meebracht van de markt. Oeps, rekening toch wel wéér kwijt zeker?

Ik weet dat ze ongemakkelijk wordt als ze te weten komt dat ik haar hier zomaar in de schijnwerpers zet. Maar voor één keer doe ik het toch, Bertha'tje, want ik weet niet wat ik had gemoeten zonder je, het afgelopen jaar.

 

14:04 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |