11-09-07

schoolreisje naar de vrt

Je kan zeggen wat je wil van kanker, maar je komt er nog eens mee op plekken waar je anders nooit komt.

Ik dus op de vrt, op zondagmorgen, in de VIP lounge tussen Patrick Dewael, Caroline Geney (ja heren, ze is ook in het echt een schoon madam), Rudi Vranckx en Frank Fokketeyn  (meneer Fokketeyn, ik bewonder u zo! ....nee, toch maar niet gedaan).

Verleden week werd ik door Indra De witte opgetrommeld om in de zevende dag te gaan zitten. Het streelde mijn ego enorm, ha ja, ik mocht iets zeggen over alternatieve therapie. En over alternatieve therapie, daar heb ik iets over te zeggen, zoals jullie weten. Wacht es, ik zou het ze daar eens gaan zeggen zie. Dat het toch logisch is dat mensen naar alternatieve geneeskunde gaan, want dat het gewoon werkt verdomme en dat het minder bijwerkingen heeft en....alé, ik was al goed op dreef, in gedachten.

Dus ik lopen repeteren, en mijn fytotherapeut opbellen om te vragen wat dat nu precies inhoudt, en mij zenuwachtig maken dat ik met mijn chemokop meer euhs zou slaken en stiltes zou laten dan me lief was. Beetje bang ook voor de dokter die samen met mij zou geïnterviewd worden. Zou het daar een welles nietes spelletje worden? Zou hij me zo een beetje meewarig bekijken, van: ochottekes, madammeke, smijt uw heksenbrouwselkes maar weg, dat is van de middeleeuwen, nu wordt de wereld recht gehouden door de wetenschap, de wetenschap, de wetenschap?

Allemaal zenuwen voor niks, natuurlijk. De dokter was een heel zachte, aimabele man, die er in grote lijnen hetzelfde over denkt als ik. Voor de opname hadden we gezellig zitten praten en had Indra trouwens ook al duidelijk gemaakt dat ze er geen strijd van zou maken. In feite was ik enkel opgetrommeld als ervaringsdeskundige, om te bevestigen: ja, lieve kijkers, in mijn doodsangst zou ik desnoods gras eten als me overtuigend genoeg verteld wordt dat ik daar van zal genezen, en ja, ik had schroom om er met mijn arts over te praten. Einde interview, over naar de deskundige! 'k moest lachen met mezelf, a lot fuss for nothing!

Het leukste aan die dag was niet het feit dat ik op tv kwam, maar hoe we in Brussel geraakt zijn. Ik had twee co rijders, omdat ik mezelf een beetje ken qua mijn weg vinden. Ik had een gps geleend van een vriendin. Wat kon er in godsnaam fout gaan? Vraag het me niet. Feit is dat we plots temidden een kruispunt stonden, waar de auto's van alle kanten kwamen, geen idee waar we waren en welke richting we uit moesten. Ik, rijdend en tegelijk bellend naar een vriendin die op de vrt werkt, en mijn corijders in volle worsteling met een gps die maar niet scheen te begrijpen dat hij ons moest hélpen in plaats van ons in de war te brengen. Naast ons dook een flik op, dus gooide ik mijn gsm dicht. Toen nam mijn vriendin Petra in ware Peking express stijl het heft in handen: "bij de volgende lichten springen we uit de auto, wisselen we van plaats en jij belt je vriendin terug op en Irma moet de straatnamen proberen lezen." En vervolgens veranderde ze in een soort vrouwelijke James Bond: binnen de tien minuten stonden we waar we moesten zijn.

Drie provinciaaltjes in de grote stad, jongens het is me wat!

 

12:06 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-09-07

tettenfeest- ode aan mijn vrienden

Afgelopen vrijdag vierde ik samen met vier borstkankervriendinnen het begin van de rest van ons leven. We noemden het 'ons tettenfeest', omdat onze attributen (lees: borsten en tepels) weer zo goed als compleet zijn.

Ik had me voorgenomen aan het begin van het feest een pakkend woordje te zeggen om duidelijk te maken, dat het beperkte groepje genodigden hun aanwezigheid op dat feest te danken hebben aan het feit dat ze in het afgelopen jaar, maar sommigen van hen al heel mijn leven, een lichtpunt zijn geweest voor mij in deze donkere tunnel. Het toespraakje mocht  twee zinnen duren en ik had dus gewoon bovenstaande zin kunnen zeggen. Maar dat is me niet pakkend genoeg, en dus liep ik al een week te sjieken op een gepast verhaaltje, liefst eentje dat  mijn publiek zou raken, maar dat ík zou kunnen vertellen zonder te staan grienen. 

Dus sneuvelde het verhaal van die zondagmiddag in november dat ik, aan het absolute nulpunt van mijn energie gekomen, miserabel en verdrietig, lukraak naar 20 vrienden sms 'jes begon te versturen, ongeveer met de boodschap: ik kan een opkikker gebruiken, kom je langs? Ik verstuurde er zoveel, omdat ik dacht: op zondagmiddag zal wel niemand vrij zijn. En trouwens: wie heeft er nu zin om  op een gure herfstdag, bij een triestige, zieke mens te gaan zitten? Ik schrok me dus een ongeluk toen ik binnen de vijf minuten van alle twintig reactie kreeg. Abrupt stopte ik met sms jes versturen, en bekende stilletjes aan mijn ventje: "euh, zoetje, er komt zo dadelijk bezoek."

"Leuk, van wie?" vroeg hij.

"Euh, dat zal je wel zien..."

Ik was nog niet goed uitgesproken, of de een na de andere vriend stuikte hier toe. Ik had niet de kracht uit mijn zetel te komen, ze schrokken toen ze me zagen. Maar toen maakte ik hen duidelijk dat dat ik weliswaar geen kracht had om een gesprek te voeren, maar dat ik zo nood had aan gezelschap. Ik zei dat ik alleen maar een beetje wilde zitten en kijken. Daar deed niemand raar over.

En zo zat ik daar, ik weet dat ik er dof en levensloos uit zag, met een dekentje over me heen, in mijn zetel, met vele vrienden rond mij. Ze praatten en ze lachten en ze vertelden moppen en ze dronken trappist. En ze namen zelf hun drank uit de ijskast toen Chris genoeg heen en weer had gedraafd om iedereen te bedienen. En af en toe gaf er een een knipoog of een streelke. Of hield iemand mijn hand vast.

En ik, ik genoot van het luisteren naar hun gekwebbel en gezever, van hun goedmoedig geplaag. Ze maakten de wereld weer normaal voor me. En ik werd van hun warmte en leven weer warm en levend vanbinnen.

Ik koester  die dag nog steeds als een van de mooiste uit mijn kankercarrière.

Maar dat verhaal heb ik dus niet verteld. Daarmee dat ik het hier vertel. Hoe bevoorrecht ik me voel, dat ik  zo veel echte, warme vrienden mag hebben.

17:09 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-08-07

post kanker tijdperk

Wat was dat naïef zeg, mijn oude blog afsluiten en er dan maar genoegzaam van uit gaan dat er ruimte zou ontstaan voor een nieuw verhaal. Een nieuw verhaal, zonder kanker dan nog liefst! 

Want ik was die kanker zo beu als koude pap. Daar zou ik het nu niet meer over hebben. Nee, ik zou mijn blik op het leven en de mensen richten en het daar over hebben.

Dus ik liet mijn hoofd leegwaaien en wachtte op die geniale inval, op een rode draad die een verhaallijn en structuur in mijn nieuwe blog zou brengen.en ik wachtte en wachtte en wachtte....Kreeg ik dan geen inspiratie, de afgelopen weken? Tuurlijk wel! Freyatje heeft altijd iets te vertellen, geen probleem.

Alleen: ik kan niet niet over borstkanker spreken. Dat klinkt als het eerste axioma van de communicatie: MEN KAN NIET NIET COMMUNICEREN, ALLES IS COMMUNICATIE (ik ben communicatiewetenschapper van opleiding)

Ik zit in het post kanker tijdperk. Als je kanker met de hel vergelijkt en helemaal gezond zijn met de hemel, dan zit ik in het vagevuur. En zoals de katholiek opgevoeden onder ons ongetwijfeld zullen weten: daar kan je lang zitten.

Ik ben niet meer ziek. Maar ook nooit meer zorgeloos gezond. En hoewel ik dit borstkankerboek, of beter: het borstkankerbehandelingsperiodeboek mag dichtslaan, is het nieuwe verhaal niet los te koppelen van 'wat voorafging'. 't Is nu deel van mijn geschiedenis. Onuitwisbaar.

En net zoals ik mijn verhalen tot nu toe dikwijls doorspekt heb met anecdotes uit mijn zwerven-over-de-wereld-met-een-rugzak-op-mijn rug - tijd, zal alles wat ik nu vertel, in dit leven als toemaatje, onvermijdelijk gekruid worden door mijn borstkankerperiode.

Ik hoop dat het u smaakt.

21:32 Gepost door Freya in Algemeen | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4 5 6